ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึง Auckland (โอ๊คแลนด์) เมืองใหญ่ที่สุดของประเทศนิวซีแลนด์แล้วครับ คืนนี้เราพักกันที่ Auckland อีก 1 คืน ก่อนจะเดินทางไปสนามบินในวันรุ่งขึ้น แต่เนื่องจากเที่ยวบินของเราออกช่วงบ่าย…

ช่วงเช้ายังมีเวลาเที่ยวอีกนิดหน่อยครับ!

แทนที่จะนั่งรออยู่ในโรงแรม เราเลยตัดสินใจออกมาเดินเล่นในเมือง ชมอาคารประวัติศาสตร์ ถ่ายรูปแลนด์มาร์กสำคัญ และแวะช้อปปิ้งบน Queen Street ตั้งใจว่าจะเดินดูร้านค้าไปเรื่อยๆ แต่ปรากฏว่าตอนเช้าหลายร้านยังไม่เปิด สุดท้ายได้ช้อปจริงจังอยู่ร้านเดียว… POP MART ฮ่าๆๆ แต่ก่อนจะไปถึงร้านของเล่น เรามาทำความรู้จัก Auckland กันสักหน่อยครับ

Auckland เมืองใหญ่ที่สุดของ New Zealand แต่ไม่ใช่เมืองหลวง

หลายคนอาจเข้าใจว่า Auckland เป็นเมืองหลวงของนิวซีแลนด์ เพราะเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุด และเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสำคัญของประเทศ แต่จริงๆ แล้วเมืองหลวงคือ Wellington (เวลลิงตัน) Auckland มีชื่อในภาษา Māori ว่า Tāmaki Makaurau เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ระหว่างท่าเรือธรรมชาติสองฝั่ง คือ Waitematā Harbour ทางตะวันออก และ Manukau Harbour ทางตะวันตก

พื้นที่นี้มีประวัติการตั้งถิ่นฐานของชาว Māori มายาวนาน ก่อนจะพัฒนาเป็นเมืองยุคอาณานิคมในคริสต์ศตวรรษที่ 19 Auckland เคยเป็นเมืองหลวงของนิวซีแลนด์ระหว่างปี 1841–1865 ก่อนย้ายเมืองหลวงไป Wellington ปัจจุบัน Auckland เป็นเมืองที่มีทั้งตึกระฟ้า ย่านธุรกิจ ร้านอาหาร ถนนช้อปปิ้ง และอาคารเก่าแก่ที่ยังคงได้รับการอนุรักษ์เอาไว้ และถึงเราจะมีเวลาเที่ยวเพียงช่วงเช้า แต่ก็พอได้สัมผัสบรรยากาศใจกลางเมืองอยู่เหมือนกันครับ

Sky Tower — หอคอยสูง 328 เมตร สัญลักษณ์ของ Auckland

ระหว่างเดินเล่นในตัวเมือง เราเห็นหอคอยสูงโดดเด่นอยู่ระหว่างตึกสำนักงาน นั่นคือ Sky Tower หนึ่งในแลนด์มาร์กสำคัญที่สุดของ Auckland Sky Tower เปิดใช้งานในปี 1997 มีความสูงถึง 328 เมตร และเป็นส่วนหนึ่งของ SkyCity Auckland ด้านบนมีจุดชมวิวที่สามารถมองเห็นเมือง Auckland และท่าเรือได้จากมุมสูง รวมถึงกิจกรรมสำหรับสาย Adventure อย่าง SkyWalk และ SkyJump แต่รอบนี้เราไม่ได้ขึ้นไปด้านบนนะครับ แค่เดินเที่ยวและถ่ายรูปจากถนนด้านล่างก็เห็นความสูงของหอคอยได้ชัดเจนแล้ว โดยเฉพาะมุมที่ Sky Tower ตั้งอยู่ระหว่างอาคารเก่ากับตึกสูงสมัยใหม่ ผมว่าถ่ายรูปออกมาสวยดี

The Civic Theatre — โรงละครเก่าแก่ตั้งแต่ปี 1929

เดินต่อมาก็เจอกับ The Civic Theatre อาคารสีครีมขนาดใหญ่ที่มีหอนาฬิกาอยู่ตรงหัวมุมถนน ตอนแรกอาจคิดว่าเป็นอาคารราชการเก่า แต่จริงๆ แล้วที่นี่คือโรงละครประวัติศาสตร์ของ Auckland The Civic Theatre เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1929 และเป็นหนึ่งในตัวอย่างสำคัญของโรงละครแบบ Atmospheric Theatre ความพิเศษของโรงละครประเภทนี้อยู่ที่การออกแบบภายในให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนนั่งชมการแสดงอยู่กลางแจ้ง ภายใน The Civic มีการตกแต่งที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะอินเดียและตะวันออก รวมถึงเพดานที่จำลองท้องฟ้ายามค่ำคืนพร้อมดวงดาว น่าเสียดายที่รอบนี้เราไม่ได้เข้าไปชมด้านใน ได้เพียงถ่ายภาพตัวอาคารจากด้านนอกเท่านั้น แต่แค่ด้านหน้าก็เห็นความสวยของสถาปัตยกรรมเก่าแก่ได้ชัดเจนแล้วครับ

Auckland Art Gallery — หอศิลป์เก่าแก่ที่กำลังบูรณะ

ระหว่างเดินเที่ยวใน Auckland เราเห็นอาคารเก่าแก่ที่มีหอนาฬิกา แต่ตัวอาคารกลับถูกคลุมด้วยผ้าใบสีขาวและนั่งร้านอยู่หลายส่วน ที่นี่คือ Auckland Art Gallery Toi o Tāmaki หอศิลป์สำคัญของนิวซีแลนด์ ซึ่งอาคารดั้งเดิมสร้างเสร็จในปี 1887 ก่อนเปิดส่วนหอศิลป์ในปี 1888

อาคารมีสถาปัตยกรรมที่ได้รับอิทธิพลจาก French Renaissance และ French Château ออกแบบโดย John H. Grainger และ Charles A. D’Ebro ช่วงที่เราไป อาคารกำลังอยู่ระหว่างโครงการอนุรักษ์ครั้งใหญ่ มีทั้งการเปลี่ยนหลังคาหินชนวน ซ่อมแซมผนัง หน้าต่าง และบูรณะหอนาฬิกา ทำให้ไม่ได้เห็นความสวยของอาคารเต็มๆ ครับ

Auckland Town Hall — ศาลาว่าการเมืองอายุกว่า 100 ปี

อีกหนึ่งอาคารที่เราได้แวะถ่ายรูปคือ Auckland Town Hall บน Queen Street ใกล้ Aotea Square อาคารแห่งนี้เปิดใช้งานตั้งแต่ปี 1911 ออกแบบโดยสถาปนิก J. J. และ E. J. Clark โดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมยุค Edwardian และหอนาฬิกาสูงที่เป็นเอกลักษณ์

นอกจากเป็นอาคารสำคัญของเมืองแล้ว ภายในยังมี Great Hall ซึ่งใช้จัดคอนเสิร์ตและการแสดงดนตรี รวมถึงมี Town Hall Organ ที่มีชื่อเสียง วันที่เราไปสามารถถ่ายภาพตัวอาคารได้ค่อนข้างเต็มๆ ต่างจาก Auckland Art Gallery ที่กำลังถูกคลุมเพื่อบูรณะครับ

St Patrick’s Cathedral — โบสถ์เก่าแก่ท่ามกลางตึกสูง

อีกหนึ่งสถานที่ที่สะดุดตาระหว่างเดินเที่ยวคือ St Patrick’s Cathedral หรือชื่อเต็มว่า Cathedral of St Patrick and St Joseph โบสถ์คาทอลิกแห่งนี้ตั้งอยู่บริเวณ Wyndham Street ใกล้กับย่านธุรกิจใจกลาง Auckland พื้นที่โบสถ์มีประวัติย้อนกลับไปถึงช่วงทศวรรษ 1840 ส่วนอาคารปัจจุบันได้รับการพัฒนาและขยายในหลายช่วงเวลา

สิ่งที่ผมชอบคือสถาปัตยกรรมแบบ Gothic Revival ของโบสถ์ที่มีหอคอยสูง หน้าต่างทรงโค้งแหลม และประตูสีแดง แต่สิ่งที่ทำให้ภาพนี้น่าสนใจยิ่งกว่าคือ… รอบๆ โบสถ์เต็มไปด้วยตึกสำนักงานสูงๆ ความแตกต่างระหว่างอาคารศาสนาเก่าแก่กับเมืองสมัยใหม่ทำให้มุมนี้มีเสน่ห์มาก ใครชอบถ่ายภาพสถาปัตยกรรม ผมว่าเป็นอีกจุดที่น่าแวะครับ

Queen Street — ถนนช้อปปิ้งสายสำคัญของ Auckland

หลังจากเดินชมอาคารต่าง ๆ กันแล้ว เราก็มาต่อที่ Queen Street ถนนสายนี้ถือเป็นหนึ่งในถนนสายหลักของ Auckland CBD มีทั้งร้านค้า ร้านอาหาร อาคารสำนักงาน ห้างสรรพสินค้า และอาคารประวัติศาสตร์ Queen Street เริ่มจากย่านริมน้ำบริเวณ Downtown Auckland แล้วทอดยาวขึ้นไปทางย่าน Karangahape Road

สำหรับนักท่องเที่ยวที่พักอยู่ในตัวเมือง ถนนสายนี้เหมาะกับการเดินเล่นและช้อปปิ้ง เพราะสามารถเดินเชื่อมต่อไปยังสถานที่สำคัญหลายแห่งได้ แต่วันที่เราไปมีปัญหานิดหน่อยครับ…

เราออกมาเช้าเกินไป ฮ่าๆๆ

ร้านค้าหลายแห่งยังไม่เปิด บางร้านเปิดประมาณ 10 โมง บางร้าน 11 โมง หรือสายกว่านั้น เลยไม่ได้เดินช้อปกันเต็มที่อย่างที่ตั้งใจ จริงๆ ถ้าใครอยากมาเดินซื้อของ ผมแนะนำให้เผื่อเวลาช่วงสายถึงบ่ายมากกว่า เพราะร้านค้าส่วนใหญ่จะเริ่มเปิดกันแล้ว ส่วนเราไม่สามารถรอได้มากนัก เพราะยังต้องกลับโรงแรมไปเอากระเป๋าและเดินทางไปสนามบิน

POP MART — ร้านเดียวที่ได้ช้อปจริงจังก่อนกลับ

ถึงร้านอื่นจะยังเปิดไม่ครบ แต่เราก็ได้แวะ POP MART บน Queen Street ครับ POP MART เป็นแบรนด์ Art Toy และของสะสมที่หลายคนน่าจะรู้จัก โดยเฉพาะ Blind Box และตัวละครยอดนิยมอย่าง LABUBU, MOLLY, DIMOO และ SKULLPANDA สาขา Queen Street มีความน่าสนใจตรงที่ POP MART เปิดร้านทางการแห่งแรกในนิวซีแลนด์ที่ถนนสายนี้ในปี 2022 จากตอนแรกที่ตั้งใจมาเดินดูร้านค้าเฉยๆ…

สุดท้ายกลายเป็นว่าได้แวะช้อป POP MART ก่อนกลับโรงแรม ใครเป็นสาย Art Toy ก็น่าจะเข้าใจครับ บางทีเราไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไร แต่พอเข้าไปในร้านแล้ว… ของมันต้องมี ฮ่าๆๆ

ได้เวลากลับโรงแรม เตรียมตัวไปสนามบิน

หลังจากเดินเที่ยว Auckland กันพอสมควร ก็ถึงเวลาต้องกลับโรงแรมแล้วครับ เพราะเที่ยวบินของเราออกช่วงบ่าย ยังต้องเผื่อเวลาเดินทางไปสนามบิน เช็กอิน โหลดกระเป๋า และผ่านขั้นตอนต่างๆ ก่อนขึ้นเครื่อง แม้จะเป็น City Tour สั้นๆ แค่ช่วงเช้า แต่ก็ถือว่าคุ้มสำหรับเวลาที่เหลืออยู่ ได้เห็น Sky Tower เดินชม The Civic Theatre และ Auckland Town Hall ถ่ายรูป St Patrick’s Cathedral เดินเล่น Queen Street และปิดท้ายด้วย POP MART ถือเป็นการส่งท้าย New Zealand ที่ได้เปลี่ยนบรรยากาศจากภูเขา ทะเลสาบ ฟาร์มแกะ และหมู่บ้าน Hobbit มาเป็นเมืองใหญ่ที่มีทั้งประวัติศาสตร์และความทันสมัย

ปิดทริป New Zealand…แต่ยังไม่กลับไทย!

จริงๆ ถ้าพูดถึงการเดินทางในนิวซีแลนด์ ทริปของเราก็จบลงที่ Auckland แล้วครับ ตลอดทริปที่ผ่านมา เราได้เห็นธรรมชาติของเกาะใต้ ทั้งภูเขาหิมะ ทะเลสาบ และธารน้ำแข็ง ก่อนจะเดินทางต่อมายังเกาะเหนือที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของ Māori วัฒนธรรม Geothermal และสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ระดับโลก

แต่ถ้าถามว่าทริปนี้จบแล้วหรือยัง… ยังครับ!

เพราะตั๋วเครื่องบินขากลับของเราเป็น Cathay Pacific และเราเลือกเส้นทางที่แวะฮ่องกงก่อนกลับประเทศไทย เหตุผลก็ง่ายมากครับ ตอนจองพบว่าตั๋วแบบแวะฮ่องกงถูกกว่าตัวเลือกเดินทางกลับตรงที่เราเปรียบเทียบไว้ ในเมื่อแวะแล้ว… ก็เที่ยวต่ออีก 1 วันเลยสิครับ ฮ่าๆๆ จาก New Zealand ที่อากาศเย็นๆ และธรรมชาติสวยๆ คราวนี้เราจะเปลี่ยนบรรยากาศไปเดินเที่ยวฮ่องกงกันต่อ

ตอนหน้า Road Trip New Zealand จบแล้ว แต่ทริปยังไม่จบ! แวะเที่ยว Hong Kong อีก 1 วัน ก่อนบินกลับประเทศไทย แล้วไปดูกันครับว่าเวลา 1 วันในฮ่องกง เราจะเที่ยวอะไรได้บ้าง

The post ปิดทริป New Zealand ที่ Auckland! ครึ่งวันก่อนบิน เดิน Queen Street ชม Sky Tower ช้อป POP MART ก่อนแวะเที่ยวฮ่องกงต่อ… appeared first on ChilliLazy.

ร้านนี้ชื่อว่า SAPPORO BONE (ซัปโปโร โบน) อยู่ที่ CentralWorld ชั้น 6 เป็นร้านสเต๊กสไตล์ญี่ปุ่นที่มีต้นกำเนิดแบรนด์จากเมืองซัปโปโร เกาะฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น จุดที่ทำให้ผมสนใจคือเมนู Imo Buta หรือหมูที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมมันหวานญี่ปุ่น ซึ่งทางร้านชูจุดเด่นเรื่องความนุ่ม ความฉ่ำ และรสอูมามิของเนื้อหมู ดูจากเมนูแล้ว สเต๊กหมูแต่ละชิ้นใหญ่เอาเรื่องเหมือนกันครับ มีให้เลือกทั้งสันนอก สันใน พอร์คชอปติดกระดูก และซี่โครงหมู บางเมนูมีขนาดใหญ่ถึง 660 กรัม!

รอบนี้ผมตั้งใจมาลอง Imo Buta Loin Steak หรือสเต๊กหมูสันนอก แต่ปรากฏว่า… หมดครับ!

สุดท้ายเลยเปลี่ยนมาสั่ง Imo Buta Tenderloin Steak หรือสเต๊กหมูสันใน แทน ตอนแรกก็แอบเสียดาย เพราะตั้งใจมาลองสันนอกโดยเฉพาะ แต่พอได้กินสันในจริงๆ กลับประทับใจมาก เนื้อหมูนุ่มจนแทบไม่ต้องใช้มีด เอาส้อมฉีกก็แยกออกจากกันได้แล้ว! และไม่ได้มีดีแค่หมูนะครับ เพราะรอบนี้ยังลองสเต๊กเนื้อ Harami จากออสเตรเลียด้วย ซึ่งเนื้อนุ่มมากๆ ไม่แพ้กัน

ส่วนจะมีอะไรน่าสนใจอีกบ้าง โดยเฉพาะความแตกต่างระหว่าง Imo Buta กับหมู Hyg และทำไมร้านนี้ถึงมีซอสให้เลือกเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวพาไปดูกันครับ

SAPPORO BONE มีต้นกำเนิดจากซัปโปโรจริงไหม?

เรื่องนี้น่าสนใจครับ เพราะ SAPPORO BONE ไม่ใช่ร้านที่เพิ่งสร้างแบรนด์ขึ้นมาในประเทศไทยแล้วตั้งชื่อให้ดูเป็นญี่ปุ่น จากข้อมูลประวัติที่ผู้ดำเนินการเผยแพร่ ร้าน SAPPORO BONE ดั้งเดิมเปิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2015 ในย่าน Tanukikoji (ทานุกิโคจิ) เมืองซัปโปโร จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เดิมทีเป็นร้านแนว Meat Bar ที่เน้นอาหารประเภทเนื้อสัตว์ โดยเฉพาะเมนูเนื้อชิ้นใหญ่และเนื้อติดกระดูก

แต่ภายหลังร้านต้นฉบับในญี่ปุ่นได้ปิดกิจการลง ก่อนที่แบรนด์ SAPPORO BONE จะถูกนำกลับมาเปิดตัวอีกครั้งในประเทศไทย วันที่ 9 ตุลาคม 2026 SAPPORO BONE เปิดให้บริการที่ CentralWorld ชั้น 6 โดยปรับแนวคิดจาก Meat Bar มาเป็นร้าน Japanese-Style Pork Steak ที่ให้ความสำคัญกับสเต๊กหมูเป็นพิเศษ

จึงไม่ใช่การยกเมนูร้านเดิมจากญี่ปุ่นมาเปิดเหมือนกันทั้งหมด แต่เป็นการนำชื่อแบรนด์และแนวคิดเรื่องอาหารประเภทเนื้อสัตว์มาต่อยอดใหม่สำหรับตลาดไทย ส่วนธุรกิจในประเทศไทยมีความร่วมมือระหว่างบริษัทจากญี่ปุ่นและพันธมิตรในไทย รวมถึงกลุ่มธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับแบรนด์ Osaka Ohsho

สำหรับผม จุดที่น่าสนใจคือร้านเลือกทำอะไรที่แตกต่างจาก Steakhouse ทั่วไป ในขณะที่หลายร้านแข่งขันกันด้วยเนื้อวัวพรีเมียม SAPPORO BONE กลับเลือกยกระดับสเต๊กหมูให้เป็นพระเอก และพอดูรายละเอียดเมนูแล้ว ก็เข้าใจเลยว่าร้านจริงจังกับหมูมากแค่ไหน

ทำไม SAPPORO BONE ถึงเน้นสเต๊กหมู?

ปกติร้านสเต๊กทั่วไปอาจมี Pork Chop หรือสเต๊กหมูให้เลือกเพียงไม่กี่เมนู แต่ SAPPORO BONE กลับแยกประเภทหมูค่อนข้างละเอียด มีทั้ง Pork Loin (สันนอก), Pork Tenderloin (สันใน), Pork Chop (หมูติดกระดูก) และ Pork Spare Ribs (ซี่โครงหมู) ที่สำคัญยังมีหมูให้เลือกสองกลุ่ม ได้แก่ Imo Buta และ Hyg ซึ่งมีราคาต่างกันตามชนิดและขนาดของเนื้อ

ร้านยังระบุในเมนูว่าใช้แนวทางปรุงแบบ Slow-cooked เพื่อให้เนื้อนุ่ม ก่อนนำไปย่างให้เกิดสีและกลิ่นหอมที่ผิวด้านนอก วิธีนี้เหมาะกับสเต๊กหมูชิ้นหนา เพราะการควบคุมความร้อนเป็นเรื่องสำคัญมาก หากใช้ความร้อนสูงเกินไปหรือปรุงนานเกิน เนื้อหมูโดยเฉพาะส่วนที่มีไขมันน้อยอาจแห้งและแข็งได้ง่าย แต่ถ้าควบคุมอุณหภูมิได้ดี ก็สามารถทำให้เนื้อหมูชิ้นหนานุ่มและฉ่ำได้เช่นกัน

Imo Buta คืออะไร? ทำไมถึงเป็นหมูพรีเมียมของร้าน?

ชื่อ Imo Buta (いも豚) เป็นภาษาญี่ปุ่น โดยคำว่า Imo หมายถึงมันหรือพืชหัว ส่วน Buta หมายถึงหมู จากข้อมูลในเมนูของ SAPPORO BONE ร้านอธิบายว่า Imo Buta เป็นหมูที่เลี้ยงด้วยอาหารผสมมันหวานญี่ปุ่น โดยเน้นคุณภาพของเนื้อและไขมัน รวมถึงรสอูมามิ ในเมนูยังมีการกล่าวถึงสารอาหารอย่างวิตามินอี กรดกลูตามิก และกรดโอเลอิกด้วย อย่างไรก็ตาม ต้องเข้าใจก่อนว่า Imo Buta ไม่ได้เป็นชื่อสายพันธุ์หมูโดยตรง แต่เกี่ยวข้องกับแนวทางการเลี้ยงและอาหารที่ใช้เลี้ยงหมู และชื่อญี่ปุ่นก็ไม่ได้หมายความว่าหมูทุกชิ้นจะต้องนำเข้าจากญี่ปุ่นเสมอไป เพราะแหล่งเลี้ยงและผู้ผลิตอาจแตกต่างกันได้

สิ่งที่ร้านพยายามนำเสนอคือคุณภาพเนื้อหมูที่ให้ความสำคัญกับความนุ่ม ความฉ่ำ และรสชาติของไขมัน แต่ในแง่ของการกินจริง ความนุ่มไม่ได้ขึ้นอยู่กับอาหารที่หมูกินอย่างเดียว ยังเกี่ยวข้องกับส่วนของเนื้อ การเลี้ยง และเทคนิคการปรุงด้วย

Imo Buta กับ Hyg ต่างกันยังไง?

อีกเรื่องที่น่าสนใจคือร้านมีหมู Hyg ให้เลือกในราคาย่อมเยากว่า Imo Buta จากเมนูหน้าร้าน ความแตกต่างของราคาบางขนาดไม่ได้สูงมากนัก

ราคาจากเมนูหน้าร้าน ยังไม่รวม Service Charge 10%

จากการจัดวางเมนู Imo Buta เป็นกลุ่มหมูพรีเมียมที่ร้านชูเรื่องคุณภาพเนื้อและอาหารที่ใช้เลี้ยง ส่วน Hyg เป็นอีกตัวเลือกหนึ่งที่ราคาย่อมเยากว่า แต่สำหรับเรื่องรสชาติและความนุ่ม ผมยังไม่อยากฟันธงว่าตัวไหนดีกว่ากัน เพราะรอบนี้ผมได้ลองเฉพาะ Imo Buta ยังไม่ได้กิน Hyg เปรียบเทียบโดยตรงครับ ถ้าใครกำลังเลือกระหว่างสองแบบ และอยากรู้ว่าราคาที่เพิ่มขึ้นคุ้มไหม ผมว่าเป็นอีกเรื่องที่น่าลองสั่งมาเทียบกัน

สันนอกกับสันใน ต่างกันยังไง? เลือกส่วนไหนดี?

เรื่องนี้สำคัญครับ เพราะถึงจะเป็นหมู Imo Buta เหมือนกัน แต่เนื้อแต่ละส่วนให้สัมผัสแตกต่างกัน

• Pork Loin หรือสันนอก เป็นเนื้อบริเวณแนวหลังของหมู มีเนื้อค่อนข้างแน่นและเป็นชิ้นใหญ่ เหมาะกับการทำสเต๊กชิ้นหนา โดยบางชิ้นอาจมีชั้นไขมันบริเวณขอบ ช่วยเพิ่มรสชาติและความฉ่ำ
• Pork Tenderloin หรือสันใน เป็นกล้ามเนื้อที่ใช้งานค่อนข้างน้อย จึงมีความนุ่มตามธรรมชาติสูง และมีไขมันแทรกไม่มาก

ถ้าชอบเนื้อที่นุ่ม เคี้ยวง่าย สันในมักเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ แต่ถ้าชอบเนื้อที่มีสัมผัสแน่นขึ้นและอยากได้รสชาติจากไขมันบริเวณขอบเนื้อ สันนอกก็มีเสน่ห์อีกแบบหนึ่ง สำหรับผม รอบนี้ตั้งใจมากินสันนอก แต่พอของหมดเลยเปลี่ยนมาเป็นสันในแทน และบอกเลยว่า สันในที่ได้กินนุ่มมากจริงๆ

นุ่มขนาดไหน เดี๋ยวไปเล่ากันในส่วนรีวิวอาหารครับ

Imo Buta Tenderloin Steak 360 กรัม (499 บาท) — สเต๊กหมูสันใน นุ่มจนใช้ส้อมฉีกได้!

มาถึงเมนูที่ผมประทับใจที่สุดในมื้อนี้กันครับ Imo Buta Tenderloin Steak ขนาด 360 กรัม ราคา 499 บาท อย่างที่เล่าไปตอนแรก จริงๆ ผมตั้งใจมาลอง Imo Buta Loin Steak หรือสเต๊กหมูสันนอก เพราะดูจากเมนูแล้วน่าจะเป็นหนึ่งในตัวชูโรงของร้าน แถมมีให้เลือกตั้งแต่ 220 กรัม ไปจนถึง 660 กรัมเลยทีเดียว

แต่วันที่ผมไป สันนอก Imo Buta หมดครับ!

สุดท้ายเลยเปลี่ยนมาเป็น Imo Buta Tenderloin Steak หรือสเต๊กหมูสันใน แทน ซึ่งตอนแรกก็แอบเสียดายอยู่เหมือนกัน เพราะอยากรู้ว่าสันนอกของร้านจะอร่อยขนาดไหน แต่พอได้กินสันในจริงๆ กลับประทับใจมากครับ เนื้อหมูนุ่มมาก! นุ่มจนแทบไม่ต้องใช้มีด เอาส้อมฉีกเนื้อก็แยกออกจากกันได้แล้ว

ปกติผมเคยกินสเต๊กหมูบางร้านที่เนื้อค่อนข้างแน่น ต้องออกแรงหั่นหรือเคี้ยวอยู่พอสมควร แต่ของ SAPPORO BONE ตัวนี้ให้สัมผัสต่างออกไปอย่างชัดเจน โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าเป็นสเต๊กหมูชิ้นหนาขนาด 360 กรัม แต่เนื้อกลับนุ่มขนาดนี้ ถือว่าทำออกมาได้น่าประทับใจครับ

ทำไมสันในหมูถึงนุ่ม?

ตรงนี้มีเกร็ดเล็กๆ ที่น่าสนใจครับ

Tenderloin หรือสันใน เป็นกล้ามเนื้อที่ใช้งานค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับกล้ามเนื้อส่วนอื่นของหมู จึงมีเนื้อเยื่อเกี่ยวพันไม่มาก และเป็นหนึ่งในส่วนที่มีความนุ่มตามธรรมชาติสูง แต่ข้อเสียคือสันในมีไขมันค่อนข้างน้อย ถ้าปรุงด้วยความร้อนสูงเกินไปหรือใช้เวลานานเกิน เนื้อก็สามารถแห้งได้ง่ายเหมือนกัน

ดังนั้นความนุ่มของสเต๊กจานนี้ไม่ได้มาจากการเลือกใช้เนื้อสันในเพียงอย่างเดียว แต่การควบคุมอุณหภูมิและวิธีปรุงก็มีส่วนสำคัญด้วย ทางร้านระบุว่าใช้เทคนิค Slow-cooked ก่อนนำไปย่างเพื่อเพิ่มกลิ่นและรสชาติที่ผิวเนื้อ ซึ่งเป็นแนวทางที่ช่วยให้สเต๊กชิ้นหนาสุกได้สม่ำเสมอมากขึ้น หากควบคุมอุณหภูมิอย่างเหมาะสม

สำหรับผม ผลลัพธ์ที่ได้จากจานนี้คือความนุ่มที่ประทับใจจริงๆ และยิ่งทำให้อยากกลับมาลอง Imo Buta สันนอกอีกครั้ง ว่าจะมีเนื้อสัมผัสและรสชาติแตกต่างจากสันในมากน้อยแค่ไหน

ทีเด็ดอีกอย่างของ SAPPORO BONE คือเรื่องซอส มีให้ถึง 3 ชนิด!

อีกจุดที่ผมชอบเกี่ยวกับร้านนี้คือ ระบบการเลือกซอสสำหรับสเต๊กหมู ครับ ปกติเวลาไปร้านสเต๊ก เราอาจได้ซอสมาเพียงหนึ่งชนิด หรือถ้าอยากลองซอสอื่นก็ต้องจ่ายเงินเพิ่ม แต่ที่ SAPPORO BONE สเต๊กหมูจะมีซอสพื้นฐานให้สองชนิด ได้แก่ BONE Sauce และ Signature Steak Sauce จากนั้นสามารถเลือกซอสเพิ่มเติมได้อีกหนึ่งชนิดโดยไม่มีค่าใช้จ่าย เท่ากับว่า สเต๊กหมูหนึ่งจานได้ลองซอสถึง 3 แบบ

สำหรับผมถือว่าน่าสนใจ เพราะช่วยให้เราสามารถเปลี่ยนรสชาติระหว่างกินได้ โดยเฉพาะเมื่อสั่งสเต๊กชิ้นใหญ่ถึง 360 กรัม

BONE Sauce และ Signature Steak Sauce

สองตัวนี้เป็นซอสพื้นฐานที่ร้านจัดมาให้พร้อมสเต๊กหมู BONE Sauce เป็นซอสประจำร้าน ส่วน Signature Steak Sauce เป็นอีกสูตรที่ทางร้านเตรียมไว้สำหรับกินคู่กับสเต๊ก การมีซอสสองแบบทำให้สามารถสลับรสชาติระหว่างกินได้ โดยไม่ต้องใช้ซอสเดิมตลอดทั้งจาน  ส่วนตัวผมชอบ Bone Sauce รสชาติเข้มข้น ส่วนของ Signature Steak Sauce แอบมีกลิ่นสมุนไพรหน่อยๆ ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่

Yuzu Ponzu — ซอสที่ผมเลือกเพิ่ม

สำหรับซอสตัวที่สาม ผมเลือก Yuzu Ponzu (ยูซุ พอนสึ) ครับ ถ้าใครคุ้นเคยกับอาหารญี่ปุ่น น่าจะเคยได้ยินชื่อ Ponzu กันมาบ้าง Ponzu เป็นซอสญี่ปุ่นที่มีรสเปรี้ยวจากผลไม้ตระกูลส้ม โดยสูตรที่นิยมใช้กับอาหารมักมีโชยุเป็นส่วนประกอบด้วย ส่วน Yuzu (ยูซุ) เป็นผลไม้ตระกูลส้มของญี่ปุ่นที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว เมื่อนำมาทำเป็น Yuzu Ponzu จึงได้ซอสที่เน้นกลิ่น Citrus และรสเปรี้ยว ซึ่งเหมาะกับการนำมากินสลับกับซอสสเต๊กที่มีรสเข้มข้น จิ้มแล้วสดชื่น เบาๆ ดี

โดยเฉพาะเวลาที่กินเนื้อสัตว์ชิ้นใหญ่ๆ การมีซอสแนวเปรี้ยวไว้เปลี่ยนรสชาติระหว่างมื้อก็เป็นทางเลือกที่น่าสนใจครับ

ซอสอื่นๆ ที่ร้านมีให้เลือก

จากเมนูหน้าร้าน นอกจาก Yuzu Ponzu ยังมีซอสอีกหลายแบบ ได้แก่

• BONE Sauce ซอสสูตรประจำร้าน
• Signature Steak Sauce ซอสสเต๊กสูตรพิเศษ
• Korean Sauce ซอสสไตล์เกาหลี
• Yakiniku Sauce ซอสสไตล์ปิ้งย่างญี่ปุ่น
• Sriracha Mustard ผสมผสานซอสศรีราชากับมัสตาร์ด
• Thai Sauce ซอสสไตล์ไทย
• BBQ Sauce ซอสบาร์บีคิว
• Yuzu Ponzu ซอสญี่ปุ่นแนวเปรี้ยวหอมส้ม
• Japanese Oroshi Sauce ซอสญี่ปุ่นที่มีหัวไชเท้าขูดเป็นเอกลักษณ์

สำหรับซอสที่เลือกเพิ่ม บางชนิดมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม 30 บาท ส่วนการสั่งซอสเพิ่มจากชุดที่ได้รับ ร้านระบุราคาเริ่มต้น 20 บาทต่อถ้วย

Harami Beef Steak (AUS) 400 กรัม (999 บาท) — สเต๊กเนื้อก็นุ่มมาก!

ถึง SAPPORO BONE จะชูโรงด้วยสเต๊กหมู แต่ร้านก็มีสเต๊กเนื้อให้เลือกเหมือนกันครับ รอบนี้ผมเลยสั่ง Harami Beef Steak (AUS) ขนาด 400 กรัม ราคา 999 บาท มาลองด้วย และบอกเลยว่า… เนื้อนุ่มมากๆ ครับ! โดยเฉพาะส่วนที่เป็นเนื้อล้วนๆ นี่นุ่มมาก กินแล้วประทับใจเลย

แต่มีรายละเอียดเล็กน้อยที่อยากเล่าตามตรง เพราะบางชิ้นจะมีส่วนที่เป็นพังผืดหรือเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอยู่บ้าง ทำให้ต้องเคี้ยวมากขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้หมายความว่าเนื้อเหนียวนะครับ เพราะส่วนที่เป็นเนื้อล้วนกลับนุ่มมากจริงๆ แค่ไม่ได้เป็นเนื้อที่นุ่มเหมือนกันทุกคำเท่านั้นเอง

Harami คือเนื้อส่วนไหน?

คำว่า Harami (ハラミ) เป็นชื่อเรียกเนื้อส่วนกะบังลมของวัวในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งมักพบในร้านยากินิกุ แม้ในทางกายวิภาคจะเป็นกล้ามเนื้อบริเวณกะบังลม แต่ในร้านอาหารญี่ปุ่นนิยมจัด Harami เป็นเมนูเนื้อย่าง เพราะมีรสชาติเนื้อชัดเจนและมีเนื้อสัมผัสเป็นเอกลักษณ์ Harami มีเส้นใยกล้ามเนื้อค่อนข้างชัด และอาจมีเนื้อเยื่อเกี่ยวพันอยู่บ้าง จึงให้สัมผัสต่างจากเนื้อสันในที่เน้นความนุ่มละเอียด

ข้อดีของเนื้อส่วนนี้คือมีรสชาติเนื้อค่อนข้างชัดเจน และถ้าเตรียมกับปรุงอย่างเหมาะสมก็สามารถนุ่มได้มาก ซึ่งตรงกับสิ่งที่ผมเจอในจานนี้เลยครับ ส่วนที่เป็นเนื้อล้วนนุ่มมาก แต่บางจุดที่มีพังผืดก็จะได้เคี้ยวเพิ่มขึ้นนิดหนึ่ง ส่วนตัวผมรับได้สบายๆ เพราะโดยรวมถือว่าอร่อยมากครับ

ซอสสเต๊กเนื้อ หวานๆ อร่อย เข้ากันดี

สำหรับสเต๊กเนื้อ จานนี้จะมีซอสสำหรับเนื้อเสิร์ฟมาให้หนึ่งชนิด ตัวซอสมี รสหวานๆ ซึ่งผมชอบครับ พอกินคู่กับเนื้อ Harami ที่นุ่มและมีรสชาติเนื้อค่อนข้างชัด ก็เข้ากันได้ดีมาก โดยเฉพาะส่วนที่เป็นเนื้อล้วนๆ พอกินกับซอสแล้วอร่อยเลย เรียกว่าถึงร้านจะเน้นสเต๊กหมูเป็นหลัก แต่ สเต๊กเนื้อของ SAPPORO BONE ก็ทำออกมาได้น่าประทับใจไม่แพ้กัน

ถ้าใครเป็นสายเนื้อและมากินกับเพื่อนที่ชอบหมู ผมว่าร้านนี้ตอบโจทย์ทั้งสองฝั่งครับ

Nama Ham Salad (239 บาท) — สลัดที่สั่งมาตัดเลี่ยน แต่เข้ากับมื้อนี้มาก

กินสเต๊กหมู 360 กรัม แล้วตามด้วยสเต๊กเนื้ออีก 400 กรัม รวมแล้วเนื้อสัตว์ถึง 760 กรัม! แน่นอนว่าต้องมีอะไรสดชื่นๆ มาช่วยเปลี่ยนรสชาติระหว่างมื้อกันหน่อยครับ 555

รอบนี้เลยสั่ง Nama Ham Salad ราคา 239 บาท มาเพิ่มอีกหนึ่งจาน เมนูนี้เป็นสลัดผักที่เสิร์ฟมาพร้อมแฮมแผ่นบางๆ และน้ำสลัด คำว่า Nama Ham (生ハム) ในภาษาญี่ปุ่นใช้เรียกแฮมที่ผ่านการบ่มหรือแปรรูปในลักษณะที่ไม่ใช่แฮมปรุงสุกแบบทั่วไป คล้ายกับกลุ่ม Dry-cured Ham อย่าง Prosciutto

สำหรับผม จุดประสงค์หลักของการสั่งสลัดจานนี้คือเอาไว้กินตัดความเลี่ยนของสเต๊กครับ เพราะสเต๊กทั้งหมูและเนื้อที่สั่งมามีปริมาณค่อนข้างเยอะ การมีผักสลัดกินสลับกันช่วยให้มื้ออาหารไม่หนักจนเกินไป และจากที่ได้กินจริง ผมว่าดีเลยครับ เป็นจานที่ช่วยเปลี่ยนรสชาติระหว่างกินเนื้อได้ดี ทำให้กลับไปกินสเต๊กต่อได้เพลินขึ้น

ถ้าใครมากันสองคนแล้วตั้งใจสั่งสเต๊กชิ้นใหญ่ ผมว่าเพิ่มสลัดสักจานเป็นทางเลือกที่ดีครับ

เมนูเด็ดอื่นๆ ของ SAPPORO BONE CentralWorld มีอะไรน่าลองอีกบ้าง?

หลังจากได้ลองทั้งสเต๊กหมู Imo Buta และสเต๊กเนื้อ Harami ไปแล้ว พอกลับมาดูเมนูของร้านอีกครั้งก็พบว่า SAPPORO BONE ไม่ได้มีดีแค่สเต๊กหมูและสเต๊กเนื้อเท่านั้นครับ จริงๆ แล้วมีเมนูให้เลือกค่อนข้างหลากหลาย ทั้งสเต๊กชิ้นใหญ่ พอร์คชอปติดกระดูก ซี่โครงหมู พาสต้า ข้าวผัดกระทะร้อน ไปจนถึงของหวานที่ใช้ชื่อฮอกไกโดเป็นจุดขาย เรียกว่าถ้ามากันหลายคนแล้วอยากกินอะไรแตกต่างกัน ร้านนี้ก็มีตัวเลือกเยอะกว่าที่คิดครับ

Imo Buta Loin Steak — เมนูที่ตั้งใจมากิน แต่ดันหมด!

ขอเริ่มจากเมนูที่ยังค้างคาใจก่อนเลยครับ Imo Buta Loin Steak หรือสเต๊กหมูสันนอก เป็นหนึ่งในเมนูหลักของร้าน มีให้เลือกถึง 3 ขนาด 220 กรัม (299 บาท), 450 กรัม (499 บาท), 660 กรัม (699 บาท) จุดที่น่าสนใจของสันนอกคือเป็นเนื้อหมูที่มีสัมผัสแน่นกว่าสันในเล็กน้อย และบางชิ้นจะมีชั้นไขมันบริเวณขอบเนื้อ ซึ่งช่วยเพิ่มรสชาติเมื่อผ่านการย่าง

ถ้าใครชอบสเต๊กที่มีเนื้อสัมผัสให้เคี้ยวมากกว่าสันใน สันนอกก็น่าจะเป็นอีกตัวเลือกที่น่าสนใจ โดยเฉพาะขนาด 660 กรัม ที่เห็นจากภาพเมนูแล้วชิ้นใหญ่มาก เหมาะกับการสั่งมาแบ่งกันหลายคน เสียดายวันที่ผมไป Imo Buta สันนอกหมด เลยยังไม่ได้ลองว่ารสชาติและความนุ่มจะต่างจากสันในที่กินไปมากน้อยแค่ไหน แต่ถ้ามีโอกาสกลับมาร้านนี้อีกครั้ง Imo Buta Loin Steak น่าจะเป็นเมนูแรกที่ผมสั่งครับ

Imo Buta Pork Chop — สเต๊กหมูติดกระดูก 499 บาท

อีกเมนูที่สะดุดตาจากภาพในเมนูคือ Imo Buta Pork Chop ราคา 499 บาท ตัวนี้เป็นสเต๊กหมูติดกระดูกชิ้นใหญ่ ซึ่งน่าจะถูกใจคนที่ชอบเนื้อหมูส่วนที่มีไขมันและเนื้อสัมผัสหลากหลาย ความน่าสนใจของ Pork Chop อยู่ตรงที่เนื้อบริเวณใกล้กระดูกและส่วนที่มีไขมันอาจให้รสชาติและเนื้อสัมผัสต่างจากสเต๊กสันในที่มีไขมันน้อย และด้วยความที่ร้านนี้เน้นสเต๊กหมูเป็นหลัก เมนู Pork Chop จึงเป็นอีกตัวที่ผมคิดว่าน่าลองครับ

Pork Spare Ribs — ซี่โครงหมู 499 บาท

ถ้าใครไม่อยากกินสเต๊กแบบชิ้นหนา ๆ ก็ยังมี Pork Spare Ribs ราคา 499 บาท จากภาพเมนูจะเป็นซี่โครงหมูเคลือบซอส เสิร์ฟมาบนกระทะร้อนพร้อมเครื่องเคียง จุดเด่นของซี่โครงหมูคือมีเนื้อและไขมันอยู่รอบกระดูก ซึ่งถ้าปรุงด้วยเวลาและอุณหภูมิที่เหมาะสมก็สามารถทำให้นุ่มและมีรสชาติเข้มข้นได้ เมนูนี้น่าจะเหมาะกับคนที่ชอบซี่โครงหมูซอสเข้มข้นมากกว่าสเต๊กแบบดั้งเดิม

สายเนื้อก็มีเมนูพรีเมียม ไม่ได้มีแต่หมู

ถึงร้านจะเน้นสเต๊กหมู แต่ถ้าเปิดเมนูดูจริงๆ จะเห็นว่ามีสเต๊กเนื้อให้เลือกหลายแบบเหมือนกันครับ นอกจาก Harami Beef Steak (AUS) ที่ผมลองไปแล้ว ยังมี Thai Wagyu Sirloin Steak ซึ่งเป็นเมนูเนื้อระดับพรีเมียมของร้าน จากเมนูที่ถ่ายมา มีราคา 1,399 บาท สำหรับขนาด 250 กรัม

สำหรับคนที่ชอบเนื้อวัวและอยากลองเมนูราคาสูงขึ้น ตัวนี้ก็เป็นอีกตัวเลือกหนึ่ง แต่ถ้าอยากเริ่มต้นด้วยสเต๊กเนื้อที่ราคาไม่แรงเท่าวากิว Harami ก็เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ เพราะจากที่ผมได้กินจริง เนื้อนุ่มมาก โดยเฉพาะส่วนที่เป็นเนื้อล้วน

เมนูข้าวและพาสต้าก็มี ไม่จำเป็นต้องกินสเต๊กอย่างเดียว

อีกเรื่องที่ผมเพิ่งสังเกตตอนเปิดเมนูคือ SAPPORO BONE มีอาหารแนวญี่ปุ่นผสมตะวันตก หรือที่เรียกว่า Yōshoku (โยโชกุ) อยู่หลายอย่าง Yōshoku คืออาหารตะวันตกที่ถูกนำมาปรับให้เข้ากับรสนิยมและวัฒนธรรมการกินของญี่ปุ่น เช่น พาสต้า ข้าวผัด สเต๊กแฮมเบิร์ก และอาหารที่ใช้ซอสสไตล์ญี่ปุ่น ซึ่งร้านนี้ก็มีเมนูแนวนี้อยู่ไม่น้อยครับ

Pork Steak Garlic Fried Rice — 279 บาท

เมนูนี้เป็น ข้าวผัดกระเทียมเสิร์ฟบนกระทะร้อน พร้อมสเต๊กหมูหั่นเป็นชิ้น จากภาพในเมนูดูน่ากินมากครับ โดยเฉพาะคนที่ชอบข้าวผัดกระเทียมแบบญี่ปุ่น ข้อดีคือได้ทั้งข้าวและเนื้อหมูในจานเดียว ไม่ต้องสั่งข้าวเพิ่มเหมือนสเต๊กบางเมนู

Garlic Prawn Fried Rice — 279 บาท

อีกเมนูข้าวผัดกระเทียมที่เปลี่ยนจากหมูมาเป็นกุ้ง เสิร์ฟบนกระทะร้อนเหมือนกัน เหมาะกับคนที่ไม่อยากกินสเต๊กหมูหรือเนื้อวัว

พาสต้าสไตล์ญี่ปุ่น

จากเมนูหน้าร้านยังมีพาสต้าให้เลือกหลายแบบ เช่น

ถือว่าเป็นเมนูที่ช่วยเพิ่มทางเลือกให้คนที่ไม่ได้อยากกินสเต๊กชิ้นใหญ่ครับ

ของหวานกลิ่นอายฮอกไกโดก็มี

หลังจากกินสเต๊กหมูและสเต๊กเนื้อไปเยอะขนาดนี้ ถ้ายังมีพื้นที่ในท้องเหลือ ร้านก็มีของหวานให้เลือกด้วยครับ ที่น่าสนใจคือกลุ่ม Hokkaido Milk Pudding ราคา 99 บาท มีหลายรสชาติ ได้แก่

• Black Sesame Hokkaido Milk Pudding 99 บาท
• Matcha Hokkaido Milk Pudding 99 บาท
• Cheesecake Hokkaido Milk Pudding 99 บาท
• Yogurt Hokkaido Milk Pudding 99 บาท
• Vanilla Ice Cream 99 บาท
• French Toast Ice Cream 259 บาท

ฮอกไกโดเป็นภูมิภาคของญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงเรื่องผลิตภัณฑ์นม จึงไม่แปลกที่ร้านซึ่งมีต้นกำเนิดแบรนด์จากซัปโปโรจะนำชื่อ Hokkaido มาใช้กับเมนูของหวาน อย่างไรก็ตาม การใช้ชื่อ Hokkaido Milk Pudding ในเมนูไม่ได้ยืนยันโดยอัตโนมัติว่านมหรือวัตถุดิบทั้งหมดนำเข้าจากฮอกไกโดนะครับ

รอบนี้ผมไม่ได้ลองของหวาน เพราะแค่สเต๊กหมูกับสเต๊กเนื้อก็อิ่มมากแล้ว 555

สรุป SAPPORO BONE CentralWorld อร่อยไหม? คุ้มค่ากับการมาลองหรือเปล่า?

ถ้าถามผมว่า SAPPORO BONE มีอะไรแตกต่างจาก Steakhouse ทั่วไป สิ่งแรกที่นึกถึงคือ การให้ความสำคัญกับสเต๊กหมูอย่างจริงจัง เพราะปกติร้านสเต๊กหลายแห่งมักชูโรงด้วยเนื้อวัว แต่ที่นี่กลับมีหมูให้เลือกทั้ง Imo Buta และ Hyg แถมยังแยกส่วนเนื้ออย่างละเอียด ทั้งสันนอก สันใน พอร์คชอป และซี่โครงหมู โดยเฉพาะ Imo Buta ที่ร้านชูจุดเด่นเรื่องคุณภาพเนื้อ ความนุ่ม และรสชาติของไขมันจากแนวทางการเลี้ยงด้วยอาหารผสมมันหวานญี่ปุ่น

รอบนี้ผมตั้งใจมากิน Imo Buta Loin Steak หรือสันนอก แต่เสียดายของหมด เลยต้องเปลี่ยนมาเป็น Imo Buta Tenderloin Steak หรือสันใน ขนาด 360 กรัม ราคา 499 บาท แทน ปรากฏว่ากลับเป็นเมนูที่ประทับใจมากครับ เนื้อหมูนุ่มจนแทบไม่ต้องใช้มีด ใช้ส้อมฉีกก็แยกออกจากกันได้แล้ว

สำหรับผม นี่คือจุดที่ทำให้รู้สึกว่าร้านนี้มีอะไรน่าสนใจจริง ๆ เพราะสเต๊กหมูชิ้นหนาขนาดนี้ ถ้าปรุงไม่ดีอาจออกมาแห้งหรือแข็งได้ง่าย แต่จานที่ได้กินกลับนุ่มมาก ส่วน Harami Beef Steak (AUS) ขนาด 400 กรัม ราคา 999 บาท ก็อร่อยไม่แพ้กัน เนื้อนุ่มมาก โดยเฉพาะส่วนที่เป็นเนื้อล้วน ๆ แม้จะมีบางจุดที่เป็นพังผืดให้เคี้ยวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่โดยรวมถือว่าถูกใจครับ แถมซอสเนื้อรสหวานๆ ที่เสิร์ฟมาด้วยก็เข้ากันดีมาก

อีกอย่างที่ผมชอบคือเรื่อง ซอสของสเต๊กหมู ที่มีให้สองชนิดอยู่แล้ว และสามารถเลือกเพิ่มได้อีกหนึ่งชนิดฟรี รอบนี้ผมเลือก Yuzu Ponzu ทำให้มีซอสไว้เปลี่ยนรสชาติระหว่างกิน ปิดท้ายด้วย Nama Ham Salad ราคา 239 บาท ที่ช่วยตัดความเลี่ยนของสเต๊กทั้งสองจานได้ดี

ถ้าถามว่าจะกลับมากินอีกไหม?

ผมว่ากลับครับ เพราะยังค้างคาใจกับ Imo Buta สันนอกอยู่เลย 555 อยากรู้เหมือนกันว่าสันนอกจะให้รสชาติและเนื้อสัมผัสแตกต่างจากสันในมากแค่ไหน แต่ถ้าใครอยากลองร้านสเต๊กที่เน้นหมูเป็นพระเอก โดยเฉพาะหมูชิ้นหนา ๆ ที่ทำออกมาได้นุ่ม ผมว่า SAPPORO BONE CentralWorld เป็นอีกร้านที่น่ามาลองครับ และสำหรับสายเนื้อก็ไม่ต้องกังวล เพราะ Harami ที่ผมลองก็อร่อยไม่แพ้กัน

ข้อมูลร้าน SAPPORO BONE CentralWorld

• ชื่อร้าน SAPPORO BONE Thailand
• สาขา CentralWorld ชั้น 6
• ประเภท Japanese-Style Pork Steak / Steakhouse
• ต้นกำเนิดแบรนด์ ซัปโปโร ฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
• เวลาเปิด ประมาณ 10.00–22.00 น.
• เมนูเด่น Imo Buta Pork Steak, Pork Chop, Harami Beef Steak

The post รีวิว SAPPORO BONE CentralWorld ร้านสเต๊กหมูจากซัปโปโร! Imo Buta สันนอกหมด เลยลองสันใน นุ่มจนใช้ส้อมฉีกได้ เนื้อ Harami ก็เด็ด appeared first on ChilliLazy.

ตอนแรกผมก็สงสัยเหมือนกันว่า…

ร้านชาทำไมต้องมี LAB? แล้วมันต่างจาก HEYTEA ทั่วไปยังไง? พอศึกษาข้อมูลก็พบว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่เครื่องดื่มชา แต่ยังนำชามาต่อยอดเป็นเบเกอรี่ เจลาโต้ รวมถึงพัฒนาเครื่องดื่มที่มีเนื้อสัมผัสและการจับคู่วัตถุดิบแปลกใหม่ด้วย เรียกว่าไม่ได้มาแค่ซื้อชาแล้วกลับ แต่มีอะไรให้ลองมากกว่าที่คิดครับ รอบนี้ผมสั่งเครื่องดื่มมา 2 เมนู คือ ชาฝรั่งองุ่นเขียว ราคา 170 บาท และ ชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์ ราคา 160 บาท ส่วนความพิเศษของ HEYTEA LAB จะมีอะไรบ้าง เดี๋ยวพาไปดูกันครับ

HEYTEA จากร้านชาเล็กๆ 30 ตารางเมตร สู่แบรนด์ชาดังจากจีน

ก่อนจะพูดถึง HEYTEA LAB ขอเล่าความเป็นมาของแบรนด์นี้สักหน่อย เพราะมีเรื่องราวน่าสนใจเหมือนกันครับ HEYTEA ไม่ได้เริ่มต้นจากร้านชาขนาดใหญ่หรือห้างหรู แต่ย้อนกลับไปในปี 2012 แบรนด์เริ่มต้นจากชายหนุ่มวัยประมาณ 20 ปี ที่มีความคิดว่าอยากทำร้านชาที่ใช้วัตถุดิบดีๆ และมีรสชาติแตกต่างจากร้านชาทั่วไปในยุคนั้น หลังใช้เวลาพัฒนาสูตรอยู่นานกว่าครึ่งปี เขาก็เปิดร้านชาแห่งแรกในเดือนพฤษภาคม 2012 ที่ Jiangbianli ประเทศจีน ภายใต้ชื่อ Royaltea ด้วยพื้นที่ร้านเพียงประมาณ 30 ตารางเมตรเท่านั้น

จากร้านเล็กๆ ที่เริ่มต้นด้วยความตั้งใจอยากทำชาให้อร่อยขึ้น กลายเป็นแบรนด์ที่ได้รับความนิยมและขยายสาขาไปหลายประเทศ อีกเรื่องที่น่าสนใจคือ HEYTEA ไม่ใช่ชื่อแรกของแบรนด์ครับ เมื่อ Royaltea เริ่มได้รับความนิยม ก็มีร้านเลียนแบบและการใช้ชื่อคล้ายกันเพิ่มขึ้น แบรนด์จึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อ HEYTEA ที่จดทะเบียนอย่างเป็นทางการ

เรียกว่าเปลี่ยนชื่อ แต่ยังคงแนวคิดเดิมเอาไว้

จากชาธรรมดา สู่ New Style Tea

สิ่งที่ HEYTEA ต้องการทำให้แตกต่างตั้งแต่แรก คือการนำชามาพัฒนาให้เป็นเครื่องดื่มสมัยใหม่ โดยยังให้ความสำคัญกับวัตถุดิบจริง จากข้อมูลที่แบรนด์เผยแพร่ แนวคิดหลักประกอบด้วย Real Tea ใช้ใบชาจริงในการชง, Real Milk ใช้นมจริงแทนครีมเทียม และ Real Sugar ซึ่งแบรนด์ระบุว่าไม่ใช้น้ำเชื่อมฟรุกโตสสูงในส่วนของน้ำเชื่อมน้ำตาลอ้อยสำหรับเครื่องดื่ม โดยมีข้อยกเว้นสำหรับท็อปปิงและสารให้ความหวานบางชนิด

ทั้งหมดนี้เป็นแนวทางด้านวัตถุดิบที่ HEYTEA สื่อสารกับลูกค้า ไม่ได้หมายความว่าทุกเมนูจะไม่มีน้ำตาลหรือมีแคลอรีต่ำเสมอไปนะครับ หนึ่งในสิ่งที่ทำให้ HEYTEA เป็นที่รู้จักก็คือ Cheese Tea หรือชาที่มีครีมชีสด้านบน ซึ่งช่วยสร้างความแตกต่างจากชานมทั่วไป และกลายเป็นหนึ่งในภาพจำของเครื่องดื่มชาแนวใหม่จากจีน แบรนด์ใช้แนวคิด New Style Tea by Inspiration คือไม่ได้มองชาเป็นแค่เครื่องดื่ม แต่ต้องการนำแรงบันดาลใจมาสร้างประสบการณ์ใหม่ๆ ให้คนดื่ม และแนวคิดนี้เองที่ต่อยอดมาสู่ HEYTEA LAB ซึ่งเป็นจุดเด่นของสาขา CentralWorld ที่เราจะไปดูกันต่อครับ

HEYTEA LAB คืออะไร? ทำไมถึงแตกต่างจาก HEYTEA ทั่วไป?

นี่คือเรื่องที่ผมว่าน่าสนใจที่สุดของ HEYTEA LAB CentralWorld ครับ ปกติถ้าพูดถึง HEYTEA หลายคนน่าจะนึกถึงร้านชาจากจีนที่มีเมนูชาผลไม้ ชานม และ Cheese Tea หรือชาที่มีครีมชีสด้านบน ซึ่งถือเป็นหนึ่งในเมนูที่สร้างชื่อให้กับแบรนด์ แต่สำหรับ HEYTEA LAB คอนเซปต์จะต่างออกไป เพราะไม่ได้ต้องการเป็นเพียงร้านขายเครื่องดื่มชา แต่เป็นพื้นที่สำหรับนำชาไปทดลองและสร้างสรรค์ในรูปแบบใหม่ๆ

คำว่า LAB ก็มาจากคำว่า Laboratory หรือห้องทดลองนั่นเองครับ

แต่ไม่ได้หมายความว่าจะมีนักวิทยาศาสตร์ใส่เสื้อกาวน์มาชงชาให้เรานะครับ 555 สิ่งที่ HEYTEA ต้องการนำเสนอคือการทดลองกับ วัตถุดิบ กลิ่น รสชาติ เทคนิคการทำ และ Texture หรือเนื้อสัมผัส เพื่อสร้างประสบการณ์การกินและดื่มที่แตกต่างจากเดิม จากที่ปกติเราอาจคุ้นเคยกับการนำชามาชงเป็นเครื่องดื่ม HEYTEA LAB กลับตั้งคำถามว่า…

“แล้วถ้าเราเอาชาไปทำอย่างอื่นได้อีกล่ะ?”

จึงเกิดเป็นรูปแบบร้านที่รวมทั้งเครื่องดื่ม เบเกอรี่ และเจลาโต้เอาไว้ด้วยกัน โดย HEYTEA LAB CentralWorld แบ่งออกเป็น 3 ส่วนหลัก ได้แก่ Tea Lab, Bake Lab และ Gelato Lab

1. Tea Lab — เมื่อชาไม่ได้มีดีแค่รสชาติ แต่ยังเล่นกับเนื้อสัมผัสได้

เริ่มจากส่วนที่เป็นหัวใจของแบรนด์อย่าง Tea Lab กันก่อนครับ ปกติเวลาเราดื่มชา สิ่งที่ให้ความสำคัญก็คงเป็นความหอมของใบชา รสชาติ ความเข้มข้น และการจับคู่กับส่วนผสมอื่นๆ แต่ Tea Lab พยายามพัฒนาไปอีกขั้น ด้วยการนำเทคนิคใหม่ๆ มาเปลี่ยนประสบการณ์ในการดื่มชา

หนึ่งในไฮไลท์ของ HEYTEA LAB CentralWorld คือ teaAir ซึ่งแบรนด์นำมาเปิดตัวเป็นครั้งแรกของโลกที่สาขากรุงเทพฯ แล้ว teaAir คืออะไร? ถ้าใครเคยกิน Cheese Tea น่าจะคุ้นเคยกับครีมชีสเนื้อนุ่มๆ ที่อยู่ด้านบนของแก้ว เวลาดื่มพร้อมชาก็จะได้ทั้งความหอมของชาและความเค็มมันของครีมชีส แต่ teaAir เป็นการนำชามาสร้างเป็นโฟมเนื้อเบาฟู โดยเน้นให้กลิ่นและรสชาติของชาเป็นส่วนสำคัญของท็อปปิง แทนที่จะเน้นความมันของครีมชีสแบบเดิม

ความน่าสนใจจึงไม่ได้อยู่ที่รสชาติอย่างเดียว แต่รวมถึงความรู้สึกตอนดื่มด้วย จากเดิมที่ชาเป็นของเหลว ก็เพิ่มเนื้อสัมผัสที่เบาและนุ่มฟูเข้ามา ทำให้เครื่องดื่มหนึ่งแก้วมีความแตกต่างมากขึ้น สำหรับผม นี่เป็นตัวอย่างที่ทำให้เข้าใจคำว่า LAB ได้ชัดเจนที่สุดครับ ไม่ใช่แค่เปลี่ยนสูตรชา แต่พยายามเปลี่ยนวิธีที่เราสัมผัสชาไปด้วย และเมนูที่นำ teaAir มาใช้กับวัตถุดิบไทยก็คือ Rock Oolong Jackfruit หรือชาอู่หลงขนุน ซึ่งเดี๋ยวจะพูดถึงในส่วนของเมนูพิเศษประเทศไทยครับ

2. Bake Lab — เมื่อชาไม่ได้อยู่แค่ในแก้ว แต่อยู่ในขนมด้วย

ส่วนต่อมาคือ Bake Lab ซึ่งเป็นอีกส่วนที่ทำให้ HEYTEA LAB แตกต่างจากร้านชาทั่วไป ปกติเวลาเราไปร้านชา ถ้ามีขนมขายด้วยก็มักจะเป็นขนมที่เอาไว้กินคู่กับเครื่องดื่ม แต่แนวคิดของ Bake Lab คือการนำชาและส่วนผสมต่างๆ มาพัฒนาเป็นส่วนหนึ่งของตัวขนมเลย

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดในสาขาไทยคือ Thai Milk Tea Croissant Egg Tart หรือทาร์ตไข่ครัวซองต์ชาไทย แทนที่จะเป็นทาร์ตไข่ธรรมดา ก็เปลี่ยนมาใช้คัสตาร์ดชาไทย จับคู่กับแป้งสไตล์ครัวซองต์ที่มีหลายชั้น

จุดที่น่าสนใจคือการผสมผสานระหว่าง กลิ่นหอมของชาไทย ความนุ่มของคัสตาร์ด และความกรอบของแป้ง ทำให้ชาไม่ได้ทำหน้าที่เป็นเครื่องดื่มที่กินคู่กับขนมอีกต่อไป แต่กลายเป็นรสชาติหลักของขนมไปเลย สำหรับใครที่ชอบเบเกอรี่ ผมว่า Bake Lab เป็นอีกส่วนที่น่าสนใจ เพราะเราอาจได้ลองขนมที่มีรสชาติแตกต่างจากร้านเบเกอรี่ทั่วไป

3. Gelato Lab — เอาชามาทำเป็นเจลาโต้ จะออกมาเป็นยังไง?

ส่วนสุดท้ายคือ Gelato Lab ถ้าชาเอาไปทำเป็นขนมอบได้ แล้วทำไมจะเอาไปทำเป็นเจลาโต้ไม่ได้ล่ะ? นี่น่าจะเป็นอีกแนวคิดหนึ่งที่ทำให้เกิด Gelato Lab ครับ สำหรับคนที่ยังไม่คุ้นเคย Gelato คือไอศกรีมสไตล์อิตาลี ซึ่งโดยทั่วไปจะมีเนื้อสัมผัสค่อนข้างแน่นและเนียน เพราะมีการตีอากาศเข้าไปน้อยกว่าไอศกรีมบางประเภท แต่ความแตกต่างที่น่าสนใจของ HEYTEA LAB คือการนำชาและวัตถุดิบต่าง ๆ มาพัฒนาเป็นรสชาติของเจลาโต้ จากเดิมที่เราคุ้นเคยกับการดื่มชาเย็นๆ ก็เปลี่ยนมาเป็นการกินชาด้วยช้อนแทน

หนึ่งในเมนูที่พัฒนาสำหรับสาขาไทยคือ Lime Thai Milk Tea Gelato ซึ่งนำชาไทยมาจับคู่กับกลิ่นมะนาว ฟังครั้งแรกก็แปลกดีนะครับ เพราะปกติชาไทยจะเด่นเรื่องความหอมหวานมัน แต่การเพิ่มกลิ่น Citrus เข้าไปอาจช่วยเพิ่มความสดชื่นและทำให้รสชาติแตกต่างจากไอศกรีมชาไทยทั่วไป ส่วนจะเข้ากันมากน้อยแค่ไหน อันนี้ต้องลองชิมจริงครับ แต่ในแง่ของแนวคิด ถือว่าเป็นอีกตัวอย่างที่ทำให้เห็นว่า HEYTEA LAB พยายามนำชามาต่อยอดในรูปแบบใหม่ๆ

เอาจริงๆ เท่าที่สังเกต คนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจว่าเป็น HEYTEA LAB แต่คิดถึง HEYTEA ที่เคยกินที่จีน

แล้ว HEYTEA LAB CentralWorld พิเศษกว่าสาขาอื่นตรงไหน?

นอกจากจะเป็น HEYTEA LAB แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แล้ว อีกเรื่องที่น่าสนใจคือการเลือกประเทศไทยเป็นสถานที่เปิดตัวนวัตกรรม teaAir เป็นครั้งแรกของโลก ตามข้อมูลการเปิดตัวของแบรนด์ รวมถึงการพัฒนาเมนูที่นำวัตถุดิบไทยมาเป็นส่วนประกอบหลัก โดยเฉพาะ ขนุนและชาไทย

สิ่งนี้ทำให้สาขา CentralWorld ไม่ได้เป็นเพียงการนำร้าน HEYTEA จากต่างประเทศมาเปิดในไทย แต่มีเมนูที่เชื่อมโยงกับวัตถุดิบและรสชาติของบ้านเราด้วย ส่วนการออกแบบร้านก็มีการนำแรงบันดาลใจจาก ตลาดน้ำไทย มาผสมผสานกับภาพลักษณ์ร่วมสมัยของ HEYTEA เพื่อให้สาขานี้มีเอกลักษณ์แตกต่างออกไป

ถ้าเปรียบเทียบให้เข้าใจง่ายๆ ผมว่า HEYTEA ทั่วไป คือร้านที่เราไปดื่มชาของแบรนด์ แต่ HEYTEA LAB คือร้านที่ชวนเราไปลองว่าชาสามารถพัฒนาไปเป็นอะไรได้อีกบ้าง ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดื่มที่มีเนื้อสัมผัสแปลกใหม่ เบเกอรี่ที่ใช้ชาเป็นส่วนผสม หรือเจลาโต้ที่นำรสชาติของชามาตีความใหม่ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ผมคิดว่าการมา HEYTEA LAB CentralWorld มีอะไรให้ค้นหามากกว่าการแวะซื้อชานมหนึ่งแก้วแล้วเดินกลับครับ และที่น่าสนใจกว่านั้นคือ เมนูบางตัวถูกพัฒนาขึ้นสำหรับประเทศไทยโดยเฉพาะ ซึ่งมีทั้งชาอู่หลงขนุน ทาร์ตไข่ชาไทย และเจลาโต้ชาไทยมะนาว

เมนูพิเศษ HEYTEA LAB CentralWorld ที่มีเฉพาะประเทศไทย มีอะไรน่าลองบ้าง?

หลังจากรู้จักทั้ง Tea Lab, Bake Lab และ Gelato Lab กันไปแล้ว อีกเรื่องที่ผมว่าน่าสนใจมากของ HEYTEA LAB CentralWorld ก็คือเมนูที่พัฒนาขึ้นสำหรับประเทศไทยโดยเฉพาะครับ เพราะแทนที่จะนำเมนูจากจีนมาเปิดขายเหมือนกันทุกสาขา HEYTEA กลับเลือกนำวัตถุดิบที่คนไทยคุ้นเคยอย่าง ขนุนและชาไทย มาสร้างสรรค์เป็นเมนูใหม่ ที่น่าสนใจคือไม่ได้มีแค่เครื่องดื่ม แต่มีครบทั้งชา เบเกอรี่ และเจลาโต้ ซึ่งสะท้อนแนวคิด LAB ของสาขานี้ได้ค่อนข้างชัดเจน

teaAir Rock Oolong Jackfruit — 195 บาท

เมนูนี้ผมว่าน่าสนใจที่สุดในแง่ของความเป็น HEYTEA LAB เลยครับ เพราะเป็นการนำ ชาอู่หลงมาจับคู่กับขนุน ซึ่งเป็นผลไม้ที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว แล้วเพิ่มท็อปปิง teaAir ที่เป็นโฟมชาเนื้อเบาฟูเข้าไปด้วย ปกติเราคุ้นเคยกับการนำขนุนไปทำขนมหรือกินเป็นผลไม้สด แต่การเอาขนุนมาจับคู่กับชาอู่หลงถือเป็นอะไรที่ไม่ค่อยเห็นกันบ่อยนัก โดยเฉพาะเมื่อมี teaAir ที่เพิ่มเนื้อสัมผัสของชาในอีกรูปแบบหนึ่งเข้ามา ทำให้เมนูนี้ไม่ได้เน้นแค่ความแปลกของส่วนผสม แต่ยังเป็นตัวแทนของแนวคิดการทดลองใน Tea Lab ด้วย

ถ้าใครอยากรู้ว่า HEYTEA LAB แตกต่างจากร้านชาทั่วไปอย่างไร เมนูนี้น่าจะเป็นตัวเลือกแรกๆ ที่ควรลองครับ

Thai Milk Tea Croissant Egg Tart — 165 บาท

จาก Tea Lab มาถึงฝั่ง Bake Lab กันบ้าง เมนูนี้เป็นการนำ ชาไทยมาทำเป็นคัสตาร์ด แล้วใส่ลงในทาร์ตไข่ที่ใช้แป้งสไตล์ครัวซองต์ จุดที่น่าสนใจคือการนำขนมสองสไตล์มาผสมผสานกัน ทั้งทาร์ตไข่และครัวซองต์ ก่อนเพิ่มเอกลักษณ์ของชาไทยเข้าไป ตามแนวคิดของเมนู เราน่าจะได้ทั้งความกรอบของแป้งหลายชั้น ความนุ่มของคัสตาร์ด และกลิ่นหอมของชาไทยในคำเดียวกัน

สำหรับคนที่ชอบทาร์ตไข่หรือขนมอบ ผมว่าเมนูนี้น่าสนใจ เพราะไม่ได้เป็นแค่ทาร์ตไข่ธรรมดาที่เปลี่ยนสีไส้ แต่พยายามนำรสชาติของชาไทยมาเป็นส่วนสำคัญของขนม

Lime Thai Milk Tea Gelato — 139 บาท

ปิดท้ายเมนูพิเศษไทยด้วย Gelato Lab ตัวนี้เป็น เจลาโต้ชาไทยที่เพิ่มกลิ่นมะนาว เข้าไปด้วย ฟังครั้งแรกก็แอบสงสัยเหมือนกันครับว่า ชาไทยที่ปกติจะหอมหวานมัน พอมาเจอกับกลิ่นมะนาวแล้วจะออกมาเป็นยังไง แต่ในแง่ของแนวคิดก็น่าสนใจ เพราะเป็นการนำรสชาติที่เราคุ้นเคยมาปรับให้มีความสดชื่นมากขึ้น

เมนูนี้จึงน่าจะเหมาะกับคนที่ชอบชาไทย แต่อยากลองอะไรที่แตกต่างจากไอศกรีมชาไทยทั่วไป ทั้งสามเมนูนี้เป็นตัวอย่างที่ดีว่า HEYTEA LAB ไม่ได้แค่เพิ่มเมนูให้เยอะขึ้น แต่พยายามนำวัตถุดิบเดียวกันไปสร้างประสบการณ์ที่แตกต่างกัน ทั้งในรูปแบบเครื่องดื่ม ขนมอบ และของหวานเย็น แต่ต้องบอกก่อนว่ารอบนี้ผมยังไม่ได้ลองทั้งสามเมนูนะครับ เลยขอแนะนำจากข้อมูลและแนวคิดของเมนูเท่านั้น ส่วนรสชาติจริงจะเป็นอย่างไร ต้องรอไปลองกันอีกที

ชาฝรั่งองุ่นเขียว 170 บาท — ชาผลไม้ที่จับคู่รสชาติได้น่าสนใจ

มาถึงเมนูที่ผมสั่งจริงกันบ้างครับ แก้วแรกเป็น ชาฝรั่งองุ่นเขียว ราคา 170 บาท ซึ่งตอนเห็นรายละเอียดส่วนผสมก็รู้สึกว่าน่าสนใจดี เพราะไม่ค่อยเห็นร้านชานำฝรั่งไส้แดงมาจับคู่กับองุ่นเขียวแบบนี้ ตัวเครื่องดื่มใช้ ฝรั่งไส้แดงกับชาเขียวมะลิ พร้อมน้ำมะนาว และเพิ่มเนื้อองุ่นเขียวสดที่ปอกเปลือกใหม่ลงไปด้านล่าง

ส่วนผสมค่อนข้างหลากหลายเลยครับ ทั้งฝรั่งที่มีกลิ่นเฉพาะตัว องุ่นเขียวที่มีรสหวานอมเปรี้ยว และชาเขียวมะลิที่มีกลิ่นหอมของดอกมะลิ ความน่าสนใจอยู่ที่การนำรสชาติของผลไม้หลายชนิดมาจับคู่กับชา แทนที่จะเป็นเครื่องดื่มผลไม้ปั่นธรรมดา จากข้อมูลในแอป HEYTEA ระบุว่ามีการใช้ฝรั่งไส้แดง น้ำมะนาว ชาเขียวมะลิ และองุ่นเขียวสด โดยสามารถปรับแต่งเครื่องดื่มได้ทั้งระดับความหวาน น้ำแข็ง และความเข้มของชา

สูตรที่แอปแนะนำคือ หวานน้อย น้ำแข็งปกติ และชาเขียวมะลิ อีกเรื่องที่น่าสนใจคือข้อมูลโภชนาการของสูตรที่แสดงในแอปอยู่ที่ประมาณ 90 kcal คาร์โบไฮเดรต 22 กรัม และไม่มีไขมัน ซึ่งถือว่าต่างจากเครื่องดื่มชานมที่มีครีมและไข่มุกค่อนข้างมาก อย่างไรก็ตาม ตัวเลขนี้อาจเปลี่ยนแปลงได้ตามการปรับระดับความหวานและส่วนผสมที่เลือก

สำหรับผม เหตุผลที่เลือกแก้วนี้คืออยากลองการจับคู่ของฝรั่งไส้แดงกับองุ่นเขียว โดยเฉพาะเมื่อมีชาเขียวมะลิเป็นฐานด้วย ส่วนรสชาติจริง ทั้งความหอมของฝรั่ง ความเปรี้ยวหวาน ความชัดของชา และเนื้อองุ่นด้านล่าง ผมขอเว้นความเห็นไว้ก่อน เพื่อให้ตรงกับประสบการณ์ที่ได้ดื่มจริง ไม่ใช่เดาจากส่วนผสมครับ

ชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์ 160 บาท — ไข่มุกที่แบรนด์บอกว่าเคี่ยวนาน 65 นาที

อีกแก้วผมเลือกเมนูคลาสสิกขึ้นมาหน่อยครับ ชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์ ราคา 160 บาท ถึงชื่อจะดูเป็นเมนูชานมไข่มุกที่เราคุ้นเคย แต่พอเข้าไปดูรายละเอียดส่วนผสมในแอป HEYTEA ก็มีอะไรน่าสนใจเหมือนกัน โดยเฉพาะ ไข่มุกบราวน์ชูการ์ที่แบรนด์ระบุว่าเคี่ยวด้วยมือนานถึง 65 นาที ตัวเครื่องดื่มใช้ชาดำเป็นฐาน ผสมกับนมสดและนมเข้มข้น เพิ่มไข่มุกบราวน์ชูการ์ และมี ชีสคลาวด์ (Cheese Cloud) อยู่ด้านบน ทำให้ในแก้วเดียวมีทั้งชา นม ครีมชีส และไข่มุก ซึ่งแต่ละส่วนมีเนื้อสัมผัสแตกต่างกัน

สำหรับใครที่ชอบชานมไข่มุก เมนูนี้น่าสนใจตรงที่แบรนด์ให้ความสำคัญกับรายละเอียดของไข่มุก โดยเฉพาะขั้นตอนการเคี่ยวที่ระบุไว้ค่อนข้างชัดเจน อีกอย่างที่น่าสนใจคือระบบสั่งซื้อของ HEYTEA สามารถปรับแต่งเครื่องดื่มได้ค่อนข้างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นระดับความหวาน ปริมาณน้ำแข็ง หรือการเลือกใส่และไม่ใส่ไข่มุกบราวน์ชูการ์

แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกครับ…

แก้วนี้พลังงานค่อนข้างสูงเลยทีเดียว จากข้อมูลโภชนาการในแอป สูตรที่แสดงมีพลังงานประมาณ 500 kcal คาร์โบไฮเดรต 56 กรัม และไขมัน 27 กรัม เรียกว่าถ้ากำลังควบคุมแคลอรีอยู่ แก้วนี้ต้องคิดนิดหนึ่งครับ 555 เพราะมีทั้งนม ครีม และไข่มุกบราวน์ชูการ์อยู่ในแก้วเดียวกัน สำหรับความหอมและความเข้มของชา ความหวาน ความมันของชีสคลาวด์ และความนุ่มหนึบของไข่มุก ผมยังไม่ขอสรุปแทนประสบการณ์จริงที่ไม่ได้บันทึกไว้ครับ

ไม่ได้ตั้งใจมากินเมนูใหม่ แต่คิดถึงชาที่เคยกินที่จีน… รอบหน้าต้องลองใหม่

สองแก้วนี้ต่างกันยังไง?

ถ้าดูจากส่วนผสมและแนวคิดของเครื่องดื่ม ทั้งสองแก้วถือว่าค่อนข้างต่างกันเลยครับ ชาฝรั่งองุ่นเขียว เป็นเครื่องดื่มที่เน้นการจับคู่ผลไม้สดกับชาเขียวมะลิ เหมาะกับคนที่อยากลองชาผลไม้ที่มีส่วนผสมแตกต่างจากเมนูทั่วไป ส่วน ชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์ จะเน้นองค์ประกอบของชาดำ นม ชีสคลาวด์ และไข่มุก เหมาะกับคนที่ชอบเครื่องดื่มสไตล์ชานมและมีท็อปปิงให้เคี้ยว

สำหรับราคาก็อยู่ที่ 170 บาท และ 160 บาท ตามลำดับ รวมสองแก้ว 330 บาท ถือว่าเป็นราคาที่ต้องคิดอยู่เหมือนกันถ้าเทียบกับร้านชาทั่วไป แต่ HEYTEA ก็วางตัวเองเป็นแบรนด์ชาที่เน้นวัตถุดิบและการพัฒนาเมนูในรูปแบบพรีเมียม ส่วนจะคุ้มกับรสชาติหรือเปล่า อันนี้ต้องตัดสินจากการดื่มจริงครับ ไม่ใช่แค่ชื่อแบรนด์หรือราคาที่จ่ายไป

HEYTEA LAB CentralWorld คิวยาวไหม? ต้องรอนานหรือเปล่า?

อีกเรื่องที่หลายคนน่าจะอยากรู้ก่อนมาคือ เรื่องคิว ครับ เพราะช่วงที่ HEYTEA LAB CentralWorld เพิ่งเปิดให้บริการคนทั่วไป มีลูกค้าให้ความสนใจกันค่อนข้างเยอะ วันที่ผมไปก็เหมือนกันครับ มองไปเห็นแถวต่อคิวยาวพอสมควร ตอนแรกก็คิดว่าอาจต้องรอนานเหมือนกัน

แต่พอได้เข้าไปต่อคิวจริงๆ กลับรู้สึกว่า…

เอาจริงๆ ก็รอไม่นานอย่างที่คิดนะครับ! ถึงคนจะเยอะ แต่ร้านจัดการคิวได้ค่อนข้างดี แถวขยับไปเรื่อยๆ ไม่ได้รู้สึกว่าต้องยืนรอจนเหนื่อยหรือเสียเวลามากอย่างที่กังวลตอนแรก อันนี้ต้องชมเรื่องการจัดการคิวครับ เพราะร้านเพิ่งเปิดใหม่ แถมยังเป็นแบรนด์ชาดังจากจีนที่หลายคนตั้งใจมาลองด้วย แน่นอนว่าช่วงเวลารออาจแตกต่างกันไปตามจำนวนลูกค้า โดยเฉพาะวันหยุดหรือช่วงที่มีโปรโมชั่น แต่จากประสบการณ์วันที่ผมไป เห็นคิวยาว ๆ แบบนี้ อย่าเพิ่งถอดใจครับ 555

HEYTEA LAB CentralWorld คุ้มค่ากับการมาลองไหม?

สำหรับผม สิ่งที่ทำให้ HEYTEA LAB CentralWorld น่าสนใจไม่ใช่แค่การเป็นร้านชาดังจากจีนที่มีคนต่อคิวกันเยอะ แต่เป็นแนวคิดที่พยายามนำ ชาไปสร้างสรรค์เป็นอะไรได้มากกว่าเครื่องดื่มหนึ่งแก้ว จากแบรนด์ที่เริ่มต้นด้วยร้านชาเล็กๆ เพียง 30 ตารางเมตรในปี 2012 และสร้างชื่อจากแนวคิด New Style Tea วันนี้ HEYTEA ขยับมาสู่รูปแบบ LAB ที่มีทั้ง Tea Lab, Bake Lab และ Gelato Lab

โดยเฉพาะสาขา CentralWorld ที่เปิดตัวในฐานะ HEYTEA LAB แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พร้อมเมนูพิเศษที่นำวัตถุดิบไทยอย่างขนุนและชาไทยมาต่อยอด สิ่งที่ผมว่าน่าสนใจที่สุดคือ teaAir โฟมชาแนวใหม่ที่แบรนด์เลือกเปิดตัวครั้งแรกของโลกที่กรุงเทพฯ ทำให้สาขานี้มีอะไรแตกต่างจาก HEYTEA ทั่วไปมากกว่าแค่การตกแต่งร้าน

นอกจากนี้ยังมีเมนูที่พัฒนาขึ้นสำหรับประเทศไทยโดยเฉพาะ ทั้งชาอู่หลงขนุน ทาร์ตไข่ครัวซองต์ชาไทย และเจลาโต้ชาไทยมะนาว ซึ่งเป็นตัวอย่างของการนำชาไปต่อยอดเป็นเครื่องดื่ม เบเกอรี่ และของหวานในรูปแบบที่แตกต่างกัน

สำหรับการมาเยือนครั้งนี้ ผมเลือกลองเครื่องดื่มสองสไตล์ คือ ชาฝรั่งองุ่นเขียว 170 บาท และ ชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์ 160 บาท รวม 330 บาท ทั้งสองแก้วมีแนวคิดและส่วนผสมต่างกันชัดเจน แก้วหนึ่งเน้นผลไม้สดกับชาเขียวมะลิ ส่วนอีกแก้วเน้นชาดำ นม ชีสคลาวด์ และไข่มุกบราวน์ชูการ์ ส่วนเรื่องรสชาติว่าชอบแก้วไหนมากกว่ากัน ผมยังไม่ขอสรุปจนกว่าจะได้บันทึกความรู้สึกจากการดื่มจริงให้ครบครับ

แต่ในแง่ของความน่าสนใจของร้าน ผมว่า HEYTEA LAB CentralWorld เป็นอีกหนึ่งร้านที่สายชาน่ามาลอง โดยเฉพาะคนที่อยากสัมผัสเมนูแปลกใหม่มากกว่าชานมไข่มุกทั่วไป และสำหรับใครที่กังวลเรื่องคิว จากประสบการณ์วันที่ผมไป แม้จะเห็นคนต่อแถวยาว แต่ร้านจัดการได้ดี รอไม่นานอย่างที่คิด

ถ้าใครอยากรู้ว่าชาหนึ่งแก้วสามารถต่อยอดไปเป็นอะไรได้อีกบ้าง HEYTEA LAB CentralWorld ก็น่าจะเป็นอีกหนึ่งร้านที่ตอบคำถามนี้ได้ครับ

ข้อมูลร้าน HEYTEA LAB CentralWorld

เมนูพิเศษไทยที่น่าสนใจ

• teaAir Rock Oolong Jackfruit 195 บาท
• Thai Milk Tea Croissant Egg Tart 165 บาท
• Lime Thai Milk Tea Gelato 139 บาท

เอาจริงๆ ผมไม่ได้ไปรีวิวเมนูพิเศษของความพิเศษที่ประเทศไทย แต่แค่อยากรู้ว่า ที่ไทยอร่อยเท่าที่จีน ที่เคยกินมั๊ย แอบคิดถึงเลยแวะไปลอง !!! หาข้อมูลแล้ว สงสัยต้องแวะไปลองอีกรอบ ห้าๆๆๆๆ

การรอคิว: ช่วงที่ไปมีลูกค้าค่อนข้างเยอะ แต่ร้านจัดการคิวได้ดี รอไม่นานอย่างที่คิด

หมายเหตุ: ราคา เมนู โปรโมชั่น และเวลาทำการอาจเปลี่ยนแปลงได้ แนะนำตรวจสอบกับร้านก่อนเดินทาง

The post รีวิว HEYTEA LAB CentralWorld ชาดังจากจีน เปิด LAB แรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้! ลองชาฝรั่งองุ่นเขียวกับชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์ appeared first on ChilliLazy.

จากโลกของภูเขาไฟและน้ำพุร้อน…

เรากำลังจะเดินเข้าไปในโลกของ The Lord of the Rings! จุดหมายของเราคือ Hobbiton Movie Set ที่เมือง Matamata บนเกาะเหนือของ New Zealand สถานที่ถ่ายทำหมู่บ้าน Hobbiton จากภาพยนตร์ The Lord of the Rings และ The Hobbit ที่นี่ไม่ใช่แค่หมู่บ้านจำลองที่สร้างขึ้นตามกระแสหนัง แต่เป็นสถานที่ถ่ายทำจริงที่ได้รับการพัฒนาและดูแลจนกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับโลก และสำหรับทริปของเรา วันนี้มีครบทุกอารมณ์ครับ

ตอนแรกแดดออก ท้องฟ้าสวย ถ่ายรูปบ้าน Hobbit กันสนุกมาก แต่พอเดินไปได้พักใหญ่… ฝนตกหนักเฉยเลย! แต่จะให้กลับก็กลับไม่ได้ เพราะเราอยู่กลางหมู่บ้าน Hobbiton แล้ว แถมต้องเดินตามไกด์ไปจนจบทัวร์ด้วย สุดท้ายทุกคนเลยได้กางร่มแล้วเดินลุยฝนกันต่อครับ ฮ่าๆๆ

Hobbiton Movie Set อยู่ที่ไหน?

Hobbiton ตั้งอยู่ในเมือง Matamata เขต Waikato บนเกาะเหนือของ New Zealand ไม่ได้อยู่ในตัวเมือง Rotorua แต่สามารถจัดเป็นหนึ่งในจุดแวะระหว่าง Road Trip เกาะเหนือได้สะดวก สิ่งที่ทำให้สถานที่นี้โด่งดังคือการเป็นฉากหมู่บ้าน The Shire บ้านเกิดของเหล่า Hobbit ในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนิยายของ J.R.R. Tolkien

ถ้าใครเคยดู The Lord of the Rings ก็น่าจะจำภาพหมู่บ้านบนเนินเขาสีเขียว มีบ้านหลังเล็กๆ ฝังอยู่ในดิน ประตูทรงกลมหลากสี สวนดอกไม้ และทางเดินเล็กๆ คดเคี้ยวไปตามเนินเขาได้ ทั้งหมดนี้มีอยู่จริงที่ Hobbiton ครับ

จากฟาร์มแกะธรรมดา กลายเป็นหมู่บ้าน Hobbiton ได้อย่างไร?

เรื่องนี้น่าสนใจมากครับ

ย้อนกลับไปในปี 1998 ทีมงานของผู้กำกับ Sir Peter Jackson กำลังมองหาสถานที่ถ่ายทำหมู่บ้าน Hobbiton สำหรับภาพยนตร์ The Lord of the Rings ระหว่างสำรวจพื้นที่ทางอากาศ ทีมงานพบฟาร์มแกะของครอบครัว Alexander ในเขต Waikato ซึ่งมีขนาดประมาณ 1,250 Acres หรือราว 3,160 ไร่ พื้นที่นี้มีเนินเขาสีเขียวสลับซับซ้อน มีต้นไม้ใหญ่ ทะเลสาบ และแทบไม่มีสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่มารบกวนสายตา มันจึงเหมาะมากสำหรับการสร้าง The Shire ตามจินตนาการของ Tolkien

ในปี 1999 ทีมงานเริ่มสร้างฉาก Hobbiton บนพื้นที่ประมาณ 12 Acres โดยได้รับความช่วยเหลือจากกองทัพนิวซีแลนด์ในการเตรียมพื้นที่และสร้างถนนเข้าถึงกองถ่าย ตอนแรกสร้าง Hobbit Holes หรือบ้าน Hobbit จำนวน 39 หลัง แต่เป็นฉากชั่วคราวสำหรับการถ่ายทำ หลังถ่ายทำเสร็จ ฉากบางส่วนถูกรื้อออก เหลือโครงสร้างบางหลังไว้ และเริ่มเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมในปี 2002 ต่อมาในปี 2009 ทีมงานกลับมาสร้างฉากใหม่สำหรับภาพยนตร์ The Hobbit โดยคราวนี้เลือกใช้วัสดุที่ทนทานกว่าเดิม เพื่อให้สามารถเก็บฉากไว้ในระยะยาว

ปัจจุบัน Hobbiton มีบ้าน Hobbit ที่สร้างขึ้นใหม่อย่างถาวรถึง 44 หลัง จากฟาร์มแกะธรรมดา จึงกลายเป็นสถานที่ที่แฟนภาพยนตร์จากทั่วโลกอยากมาเห็นด้วยตาตัวเอง

อยากเข้า Hobbiton ต้องจองทัวร์และนั่งรถบัสเข้าไป

อันนี้เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับคนที่กำลังวางแผนมาเที่ยวครับ Hobbiton ไม่สามารถซื้อบัตรแล้วเดินเที่ยวเองได้ตามใจ เราต้องจอง Guided Tour และเลือกเวลาเข้าชมก่อน จุดเริ่มต้นหลักอยู่ที่ The Shire’s Rest ซึ่งมี Ticketing Office ร้านอาหาร และร้านขายของที่ระลึก เมื่อถึงรอบที่จองไว้ เราจะขึ้นรถบัสของ Hobbiton เพื่อเดินทางเข้าไปยัง Movie Set ด้านใน ระหว่างทางรถจะวิ่งผ่านฟาร์มของครอบครัว Alexander ใช้เวลาประมาณ 10 นาที พอไปถึงจุดเริ่มเดิน ไกด์จะพาเราเข้าไปชมหมู่บ้าน Hobbiton ตามเส้นทางที่กำหนด ต้องเดินไปพร้อมกลุ่มตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่สามารถแยกตัวไปเดินเที่ยวเองหรือเดินย้อนกลับตามใจได้ ไกด์จะหยุดตามจุดสำคัญ อธิบายเรื่องราวการสร้างฉาก เทคนิคถ่ายทำ และให้เวลาถ่ายรูปเป็นระยะ

สำหรับผมข้อดีคือเราได้รู้เรื่องเบื้องหลังภาพยนตร์เยอะกว่าการเดินดูเอง แต่ข้อจำกัดคือถ้าเจอมุมสวยมากๆ แล้วอยากถ่ายรูปนานหน่อย ก็ต้องดูเวลาของกลุ่มด้วยครับ

เดินเข้า The Shire แล้วเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในหนังจริงๆ

พอเริ่มเดินเข้ามา สิ่งแรกที่รู้สึกคือ… สวยกว่าที่คิดครับ เนินเขาสีเขียวเต็มไปหมด มีบ้าน Hobbit หลังเล็กๆ กระจายอยู่ตามทาง แต่ละหลังมีประตูทรงกลมสีไม่เหมือนกัน บางหลังสีเหลือง บางหลังสีฟ้า สีแดง หรือสีเขียว หน้าบ้านยังตกแต่งไม่เหมือนกันอีกด้วย บางหลังมีสวนดอกไม้ บางหลังมีโต๊ะอาหาร บางหลังมีอุปกรณ์ทำสวน หรือข้าวของเครื่องใช้วางอยู่หน้าบ้าน รายละเอียดพวกนี้ทำให้ Hobbiton ไม่ได้ดูเป็นเพียงฉากถ่ายรูป แต่ให้ความรู้สึกเหมือนมีคนอาศัยอยู่จริงๆ

ถ้าดูจากรูปอย่างเดียวอาจคิดว่าบ้านทุกหลังหน้าตาคล้ายกัน แต่พอมาเดินจริงจะเห็นว่าทีมงานใส่ใจรายละเอียดมาก และที่สำคัญคือไม่ได้มีแค่บ้านหลังสองหลังนะครับ มีถึง 44 Hobbit Holes กระจายอยู่บนเนินเขา เดินไปเรื่อยๆ ก็มีมุมใหม่ให้ถ่ายรูปตลอดทาง

Bag End บ้านของ Bilbo และ Frodo Baggins

หนึ่งในจุดสำคัญที่สุดของ Hobbiton คือ Bag End บ้านของ Bilbo Baggins และ Frodo Baggins ซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาสูง ใต้ต้นไม้ใหญ่ แฟน The Lord of the Rings น่าจะคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ดี เพราะเป็นสถานที่สำคัญตั้งแต่ช่วงต้นของ The Fellowship of the Ring โดยเฉพาะช่วงที่ Gandalf เดินทางมาหา Bilbo และเรื่องราวของแหวนเริ่มต้นขึ้น ส่วนใน The Hobbit: An Unexpected Journey บ้านหลังนี้ก็เป็นสถานที่ที่ Gandalf และเหล่าคนแคระมาพบ Bilbo ก่อนเริ่มการผจญภัย

แต่สิ่งที่น่าสนใจคือบ้าน Hobbiton ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยขนาดเดียวทั้งหมด ทีมงานใช้เทคนิคที่เรียกว่า Forced Perspective หรือการหลอกมุมมองด้วยขนาดและระยะห่างของฉาก บ้านบางหลังถูกสร้างให้มีขนาดใหญ่กว่าปกติ ขณะที่บางหลังมีขนาดเล็กกว่า เพื่อทำให้นักแสดงดูสูงใหญ่หรือดูตัวเล็กแตกต่างกันเมื่ออยู่ในภาพ นี่เป็นหนึ่งในเทคนิคที่ช่วยสร้างโลก Middle-earth โดยไม่ต้องใช้ CGI กับทุกอย่าง

บ้านประตูสีเหลืองกับเรื่องราวของ Samwise Gamgee

อีกหนึ่งจุดที่น่าสนใจคือบริเวณ Bagshot Row ซึ่งมีบ้าน Hobbit เรียงรายอยู่ตามเนินเขา หนึ่งในบ้านที่มีชื่อเสียงคือบ้านของ Samwise Gamgee ตัวละครสำคัญที่ร่วมเดินทางกับ Frodo ใน The Lord of the Rings: The Return of the King มีฉากช่วงท้ายเรื่องที่ Sam กลับมาหาครอบครัว หลังจากผ่านการเดินทางอันยาวนาน

สำหรับผม ฉากนี้มีความหมายมาก เพราะหลังจากเรื่องราวการต่อสู้และการผจญภัยอันยิ่งใหญ่ สุดท้ายหนังกลับมาจบลงที่ชีวิตเรียบง่ายใน The Shire บริเวณนี้ยังมีบ้านประตูทรงกลมสีเหลืองและสวนดอกไม้สวยๆ ให้ถ่ายรูปหลายมุม แต่บ้านสีเหลืองไม่ได้หมายความว่าเป็นบ้าน Sam ทุกหลังนะครับ ต้องดูตำแหน่งและข้อมูลจากไกด์ประกอบด้วย

บ้าน Hobbit เข้าไปด้านในได้ไหม?

เมื่อก่อน Hobbit Holes ส่วนใหญ่เป็นเพียงฉากด้านหน้า ไม่ได้มีห้องภายในที่ตกแต่งครบเหมือนบ้านจริง แต่ในเดือนธันวาคม 2023 Hobbiton เปิดประสบการณ์ใหม่ที่ Bagshot Row ให้นักท่องเที่ยวได้เข้าไปชมภายในบ้าน Hobbit ด้านในมีทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องนอน และของใช้ต่างๆ ที่ออกแบบให้เหมือนบ้านของ Hobbit จริงๆ

ปัจจุบันทัวร์มาตรฐานรวมการเข้าชมบ้านภายในหนึ่งหลังด้วย วันที่ผมไป ฝนตกหนักมาก ข้างนอกมืดข้างในยิ่งแสงน้อย ถ่ายรูปยากมาก ต้องนิ่งๆ มากๆ เลยไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู… แต่เข้าไปข้างในได้จริงๆ

The Watermill โรงสีที่แฟน The Lord of the Rings น่าจะคุ้นตา

อีกหนึ่งจุดที่ผมชอบคือ The Watermill อาคารหลังคาฟางริมทะเลสาบ มีกังหันน้ำขนาดใหญ่และโครงสร้างหินสวยมาก บริเวณนี้เป็นส่วนหนึ่งของภาพบรรยากาศหมู่บ้าน The Shire ในภาพยนตร์ The Lord of the Rings ความสวยของจุดนี้อยู่ที่องค์ประกอบทั้งหมด ทั้งอาคารไม้ หลังคาฟาง สะพานหิน และผืนน้ำด้านข้าง มันเหมือนฉากที่หลุดออกมาจากหนังแฟนตาซีจริงๆ โดยเฉพาะเวลาถ่ายรูปจากฝั่งสะพาน จะเห็นอาคารทั้งหลังพร้อมกังหันน้ำได้ค่อนข้างชัด

The Green Dragon Inn โรงเตี๊ยมของชาว Hobbit

อีกหนึ่งสถานที่สำคัญของหมู่บ้านคือ The Green Dragon Inn ในโลกของ The Lord of the Rings โรงเตี๊ยมเป็นสถานที่ที่ชาว Hobbit มาพบปะ กินดื่ม และพูดคุยกัน แฟนหนังน่าจะจำบรรยากาศโรงเตี๊ยมที่ Merry และ Pippin สนุกสนานกันได้ ปัจจุบัน The Green Dragon Inn เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางทัวร์ และมีเครื่องดื่มจาก Hobbit Southfarthing Range รวมอยู่ในทัวร์มาตรฐาน บริเวณโรงเตี๊ยมและอาคารริมทะเลสาบเป็นอีกมุมที่เหมาะกับการถ่ายรูปมาก เพราะมีทั้งอาคารหลังคาฟาง ทางเดิน และวิวหมู่บ้านอยู่รอบๆ

Hobbiton ไม่เหมาะกับทุกคน โดยเฉพาะคนเดินไม่สะดวก

เรื่องนี้ผมอยากเตือนเป็นพิเศษครับ ตอนแรกอาจดูเหมือนเดินเล่นในสวนสวยๆ แต่พอเดินจริง… เดินเยอะพอสมควรเลย เส้นทางมีทั้งขึ้นเนิน ลงเนิน ทางดิน ทางหิน และบางช่วงค่อนข้างแคบ ที่สำคัญคือต้องเดินตามไกด์และกลุ่มไปเรื่อยๆ ไม่สามารถเดินกลับไปนั่งรอที่รถบัสเองได้

สำหรับผู้สูงอายุที่ยังเดินแข็งแรงอาจเที่ยวได้ แต่ถ้าเดินลำบาก เหนื่อยง่าย หรือมีปัญหาเรื่องเข่า ผมไม่แนะนำให้จองทัวร์เดินปกติโดยไม่สอบถามสถานที่ก่อน Hobbiton มีทางเลือกช่วยเหลือผู้เข้าชมบางประเภท แต่ต้องติดต่อและแจ้งความต้องการล่วงหน้า ดังนั้นใครพาคุณพ่อคุณแม่หรือผู้สูงอายุมา ควรตรวจสอบเรื่อง Accessibility ก่อนจองจริงๆ

ตอนแรกแดดออก…สุดท้ายฝนตกหนักมาก!

อีกเรื่องที่ทำให้ Hobbiton รอบนี้น่าจดจำคืออากาศครับ ตอนเราเริ่มเดินทัวร์ ท้องฟ้ายังสวย มีแดดออกเป็นช่วงๆ เนินเขาเขียวๆ กับบ้าน Hobbit สีสันสดใส ถ่ายรูปออกมาสวยมาก แต่พอเดินไปได้สักพัก… ฝนเริ่มมาแล้วครับ ตอนแรกเหมือนจะตกนิดเดียว แต่หลังจากนั้นตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนต้องกางร่มกันทั้งกลุ่ม ฮ่าๆๆ (แถมไม่มีที่หลบฝน)

ทาง Hobbiton มีร่มให้ใช้ระหว่างทัวร์ ซึ่งช่วยได้เยอะมาก เพราะเราไม่ได้เตรียมใจว่าจะเจอฝนหนักขนาดนี้ และอย่างที่บอกไปว่าทัวร์ต้องเดินตามไกด์จนจบ ฝนตกก็ต้องลุยต่อครับ! แต่แปลกดีนะ พอฝนตกบรรยากาศ Hobbiton ก็เปลี่ยนไปอีกแบบ หลังคาฟางเปียกฝน ทางเดินชื้นๆ หมอกและเมฆลอยอยู่เหนือเนินเขา ภาพหมู่บ้าน Hobbiton ที่ตอนแรกดูสดใส กลายเป็นบรรยากาศแฟนตาซีอีกอารมณ์หนึ่งเลย

ข้อเสียคือถ่ายรูปยากขึ้น ต้องคอยระวังกล้องและโทรศัพท์ แต่ถ้าถามว่าจำอะไรได้มากที่สุดจากทริปนี้… นอกจากบ้าน Hobbit แล้ว ก็คือการเดินลุยฝนกันทั้งกลุ่มนี่แหละครับ

จบทัวร์แล้วนั่งรถบัสกลับ The Shire’s Rest

เมื่อเดินชมหมู่บ้านครบตามเส้นทางแล้ว เราจะขึ้นรถบัสกลับมายัง The Shire’s Rest ไม่ได้เดินออกมาเองนะครับ ระบบของ Hobbiton จะพาเราเข้าและออกตามรอบทัวร์ และเมื่อกลับมาถึงด้านนอก… ยังมีอีกหนึ่งด่านที่อันตรายต่อกระเป๋าสตางค์มาก The Shire Store ร้านขายของที่ระลึก

สำหรับแฟน The Lord of the Rings และ The Hobbit บอกเลยว่าเดินออกยาก มีทั้งของสะสม เสื้อผ้า ของตกแต่ง ของใช้ และสินค้าที่เกี่ยวข้องกับโลก Middle-earth หลายอย่างดูน่าซื้อไปหมด หลังจากเดินเที่ยวกันจนเหนื่อยและเปียกฝน พอมาเจอร้านของฝากอีกที… กระเป๋าสตางค์เหนื่อยต่อเลยครับ ฮ่าๆๆ

Hobbiton Movie Set คุ้มไหม?

สำหรับผม ถ้าชอบ The Lord of the Rings หรือ The Hobbit อยู่แล้ว ที่นี่เป็นสถานที่ที่ควรหาโอกาสมาอย่างน้อยหนึ่งครั้ง เพราะมันไม่ได้เป็นแค่การดูฉากจำลอง แต่เราได้มาเดินอยู่ในสถานที่ที่ใช้สร้างโลกภาพยนตร์จริงๆ ได้เห็น Bag End บ้านของ Bilbo และ Frodo เดินผ่านบ้าน Hobbit หลายสิบหลัง เห็น The Watermill และบริเวณ The Green Dragon Inn รวมถึงได้ฟังเรื่องราวเบื้องหลังจากไกด์ตลอดเส้นทาง

แต่ถ้าไม่เคยดูภาพยนตร์เลย ก็ยังสามารถสนุกกับบรรยากาศของหมู่บ้าน สวนดอกไม้ และวิวเนินเขาสวยๆ ได้เหมือนกัน เพียงแต่ต้องเข้าใจว่าที่นี่เป็น Guided Walking Tour ไม่ใช่สถานที่สำหรับเดินเล่นอิสระ และถ้าถามผมว่ามีอะไรที่ควรเตรียมใจมากที่สุด… ไม่ใช่เรื่องราคาอย่างเดียวครับ เป็นเรื่องการเดินและสภาพอากาศ เพราะ Hobbiton เป็น Outdoor Experience เกือบทั้งหมด

วันที่เราไปพิสูจน์แล้วว่าแดดสวยตอนเริ่มทัวร์ ไม่ได้แปลว่าฝนจะไม่ตกตอนจบ สุดท้ายผมว่าการมา Hobbiton รอบนี้เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่น่าจดจำของ Road Trip New Zealand เกาะเหนือ จากเมื่อวานยังนั่งแช่น้ำแร่ Geothermal อยู่ที่ Rotorua วันนี้กลับได้มาเดินอยู่ในหมู่บ้านของ Bilbo และ Frodo แถมยังได้ลุยฝนกลาง The Shire อีกต่างหาก

นี่แหละครับเสน่ห์ของ Road Trip บางครั้งเรื่องที่ไม่ได้วางแผนไว้ กลับกลายเป็นเรื่องที่เราจำได้ดีที่สุด

The post รีวิว Hobbiton Movie Set New Zealand เดินเข้าหมู่บ้าน The Lord of the Rings ของจริง! จากแดดสวย ๆ สู่ฝนถล่มกลาง The Shire appeared first on ChilliLazy.

แต่สิ่งที่ทำให้ผมอยากมาลองจริงๆ ไม่ใช่คะแนนรีวิวครับ มันคือ “เซี่ยงจี๊” ชิ้นโต ๆ ของร้านนี้ แล้วก็เป็นไปตามสูตรครับ… ผมไปถึงหลังเที่ยงนิดเดียว ตั้งใจว่าจะสั่ง เกาเหลาเซี่ยงจี๊ล้วน แบบจัดเต็ม ปรากฏว่า หมดแล้ว! สุดท้ายเลยได้ลองเซี่ยงจี๊ที่อยู่ในเกาเหลาเลือดหมูแทน แต่พอกินเข้าไปคำแรก… เสียดายกว่าเดิมอีก เพราะมันอร่อยจริง 555

ตอนแรกคิดว่ามีแค่ห้องเดียว แต่ที่ไหนได้ ตอนนี้เค้าเปิด 3 ห้องแล้ว

สั่งอาหารผ่าน QR Code ไม่ต้องเดินไปสั่ง

เกาเหลาเลือดหมูพลังม้า ร้านดังย่านศรีนครินทร์

ร้าน เกาเหลาเลือดหมูพลังม้า อยู่บนถนนศรีนครินทร์ แขวงหนองบอน เขตประเวศ กรุงเทพฯ แถว Paradise Park และสำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขาพระโขนง ร้านเปิดมาหลายปีแล้ว โดยพบรีวิวและคลิปเกี่ยวกับร้านย้อนหลังไปได้อย่างน้อยตั้งแต่ปี 2021 และเคยผ่านสื่อกับรายการอาหารมาไม่น้อย

หนึ่งในนั้นคือ มาวิน ฟินเฟ่อร์ ที่เคยมาถ่ายถึงร้าน และพระเอกที่ถูกหยิบมาพูดถึงก็หนีไม่พ้น “เซี่ยงจี๊ขนาดยักษ์” เช่นเดียวกัน ร้านเปิดทุกวัน ประมาณ 07.30–20.00 น. แต่ถ้าตั้งใจมากินเมนูยอดนิยม โดยเฉพาะเซี่ยงจี๊ ผมแนะนำว่า อย่ารอจนเย็นครับ เพราะขนาดผมมาหลังเที่ยงนิดเดียว เซี่ยงจี๊ล้วนก็อดแล้ว

ทีเด็ดของร้านต้อง “เซี่ยงจี๊”

ปกติเวลากินเครื่องใน สิ่งที่ผมระวังที่สุดคือกลิ่นครับ โดยเฉพาะ เซี่ยงจี๊ ถ้าจัดการไม่ดีนี่รู้เรื่องเลย แต่ของร้านพลังม้าทำออกมาดีมาก ชิ้นใหญ่ เนื้อเด้ง ไม่เหม็น ไม่มีกลิ่นคาวกวนใจ นี่เป็นของที่ผมชอบที่สุดในมื้อนี้เลย จริงๆ ผมตั้งใจมาสั่ง เกาเหลาเซี่ยงจี๊ล้วน เพราะอยากกินแบบเต็มๆ แต่วันที่ไปถึงร้านประมาณเที่ยงนิดๆ ของหมดแล้ว เหลือเซี่ยงจี๊สำหรับเมนูรวมอยู่บ้าง

ตอนแรกก็เสียดายนะ… แต่พอได้กินเซี่ยงจี๊ที่อยู่ในเกาเหลา ยิ่งเสียดายหนักกว่าเดิม เพราะอร่อยจริง และอยากกินมันล้วนๆ เลย ใครตั้งใจมาร้านนี้เพื่อเซี่ยงจี๊โดยเฉพาะ ผมว่า มาช่วงเช้าหรืออย่างช้าก่อนเที่ยง น่าจะมีโอกาสได้กินครบกว่าครับ

เซี่ยงจี้น่ากินมากกกกก… ปกติผมไม่ค่อยกินเท่าไหร่ แต่ร้านนี้ชอบมาก

เกาเหลาเลือดหมูพิเศษ เครื่องมาเต็ม

เมนูแรกที่ผมสั่งคือ เกาเหลาเลือดหมูพิเศษ สิ่งแรกที่ชอบคือ เครื่องให้มาเยอะและค่อนข้างแน่น สมกับที่ร้านดังเรื่องเครื่องใน ไม่ได้มีแค่เลือดหมูกับหมูไม่กี่ชิ้นแล้วเน้นน้ำซุป แต่ตักไปเรื่อยๆ ยังเจอเครื่องอยู่เรื่อยๆ น้ำซุปเป็นสไตล์น้ำใส กินง่าย ไม่ได้ปรุงรสหนักจนกลบรสเครื่องใน ยิ่งได้พริกไทยเข้าไปช่วยเพิ่มความหอม ซดร้อนๆ แล้วคล่องคอดีครับ แต่สำหรับผมพระเอกยังเป็น เซี่ยงจี๊ ชิ้นค่อนข้างใหญ่และทำมาสะอาด ไม่มีกลิ่นเหม็น ถ้าปกติเป็นคนชอบเครื่องในอยู่แล้ว น่าจะถูกใจร้านนี้ไม่ยาก

เกาเหลาเลือดหมู เครื่องแน่นจริง แต่อันนี้ผมสั่งแบบพิเศษนะครับ แต่ก็แค่ 80 บาท

ก๋วยจั๊บน้ำใสพิเศษ เครื่องก็แน่นเหมือนกัน

อีกชามผมลอง ก๋วยจั๊บน้ำใสพิเศษ น้ำซุปมาในแนวเดียวกับเกาเหลา แต่เพิ่มเส้นก๋วยจั๊บเข้ามา ใครอยากกินเป็นมื้อเดียวจบ ไม่ต้องสั่งข้าวเพิ่ม ตัวนี้สะดวกดี

จุดแข็งยังคงเป็นเรื่อง เครื่อง ให้มาค่อนข้างเต็มเหมือนเกาเหลา และสำหรับคนชอบทั้งเส้นและเครื่องใน ก๋วยจั๊บน้ำใสน่าจะตอบโจทย์กว่า แต่ถ้าถามผมว่าให้เลือกอย่างเดียว… ผมยังเทไปทาง เกาเหลา + ข้าวสวยร้อนๆ มากกว่าครับ เพราะข้าวของที่นี่มีอะไรน่าสนใจอยู่เหมือนกัน

ข้าวสวยร้อนๆ เหมือนหุงมาเป็นถ้วย

ตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะพูดถึงข้าวเลยครับ แต่กินแล้วชอบ ข้าวสวยของร้านเสิร์ฟมา ร้อนมาก และจากที่เห็นเหมือนร้านจะทำหรืออุ่นมาเป็นถ้วยๆ ก่อนยกมาเสิร์ฟ ข้าวร้อน เนื้อข้าวดี กินคู่กับน้ำซุปเกาเหลาและเครื่องในแล้วเข้ากันมาก เรื่องวิธีหุงผมไม่ขอฟันธงว่าเขาหุงแยกทีละถ้วยจริงหรือเปล่า แต่ในแง่คนกินคือ… ข้าวมาร้อนๆ แบบนี้ ดีครับ เรื่องเล็กแต่ช่วยให้เกาเหลาอร่อยขึ้นจริง

ใครสั่งเกาเหลา แนะนำวางบนข้าว

ทำน้ำจิ้ม น้ำปลา พริก น้ำตาล น้ำส้ม ใส่ตามชอบ คนให้เข้ากันแล้วราดเซี่ยงจี้ อร่อยมาก

หมูกรอบ อีกอย่างที่ไม่ควรพลาด

มาร้านนี้แล้วไม่ได้มีดีแค่เครื่องในครับ อีกเมนูที่เห็นร้านดันเป็น Best Seller ชัดเจนคือ หมูกรอบ ผมสั่งมาแยกอีกหนึ่งจาน ตัวหมูกรอบหั่นมาชิ้นค่อนข้างหนา มีทั้งส่วนหนัง มัน และเนื้อ กินเปล่าๆ ได้ หรือจะเอามากินคู่กับเกาเหลาและข้าวร้อนๆ ก็เข้ากัน และถ้าเป็นคนไม่กินเครื่องใน ผมว่าก็ยังมาร้านนี้ได้ เพราะหมูกรอบถูกเอาไปต่อยอดเป็นหลายเมนูมาก มีทั้ง ข้าวหมูกรอบ, ข้าวคะน้าหมูกรอบ, ข้าวกะเพราหมูกรอบ และก๋วยจั๊บหมูกรอบล้วน เรียกว่าสายหมูกรอบก็สามารถมากินได้โดยไม่ต้องแตะเครื่องในเลย

หนังกรอบสุดๆ จิ้มซีอิ้วดำคือดี มีน้ำจิ้ม 2 แบบ อีกอันเป็นเหมือนแจ่ว แต่ผมชอบซีอิ้วดำมากกว่า

ไม่ได้มีแค่เกาเหลา ร้านนี้เมนูเยอะกว่าที่คิด

ตอนแรกผมก็นึกว่าร้านขายเกาเหลาเลือดหมู ก๋วยจั๊บ และหมูกรอบเป็นหลัก แต่พอเข้าไปดูเมนูจริงๆ มีอาหารจานเดียวอีกหลายอย่าง ที่สะดุดตาคือ ข้าวกะเพราเนื้อออสเตรเลีย ซึ่งร้านติดป้าย Best Seller เอาไว้ด้วย นอกจากนี้ยังมีข้าวกะเพราหมูกรอบ ข้าวคะน้าหมูกรอบ และเมนูอื่น ๆ อีกหลายอย่าง รอบนี้กินไม่ไหวแล้วครับ 555 เอาไว้ถ้ามีโอกาสกลับมาแก้มือ เซี่ยงจี๊ล้วน กะเพราเนื้อออสเตรเลียน่าจะเป็นอีกจานที่ผมอยากลอง

ไปกี่โมงดี ถ้าอยากกินเซี่ยงจี๊?

ร้านเปิดตั้งแต่ประมาณ 07.30 น. จากประสบการณ์วันที่ผมไป ผมมาถึง หลังเที่ยงนิดเดียว แต่เกาเหลาเซี่ยงจี๊ล้วนหมดไปเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้หมายความว่าจะหมดก่อนเที่ยงทุกวันนะครับ เพราะแต่ละวันจำนวนลูกค้าและของที่ร้านเตรียมไว้อาจไม่เหมือนกัน แต่ถ้าเป้าหมายคือ

“วันนี้ฉันจะมากินเซี่ยงจี๊ล้วนให้ได้”

ผมว่าไปช่วง เช้าถึงก่อนเที่ยง ปลอดภัยกว่า โดยเฉพาะถ้ามาจากไกล ๆ แล้วตั้งใจมากินเมนูนี้โดยเฉพาะ ไม่งั้นอาจเป็นเหมือนผม ได้ชิมแล้วอร่อย แต่กินได้ไม่สะใจ

ที่จอดรถ เกาเหลาเลือดหมูพลังม้า

เรื่องนี้ต้องวางแผนนิดหนึ่งครับ ร้านอยู่ติดถนนศรีนครินทร์ และ มีพื้นที่จอดรถก่อนถึงตัวร้าน วันที่ไปผมเลยเข้าไปจอดบริเวณนั้น ส่วนบริเวณใกล้ร้านมีพื้นที่ให้จอดได้เพียงไม่กี่คัน การเอารถมาในช่วงคนเยอะจึงอาจไม่สะดวกเท่าไร แนะนำดูจุดจอดรถก่อนถึงร้านไว้เลย จะได้ไม่ขับเลยแล้วต้องวนกลับมาใหม่

ผมเห็นคนจอดรถตรงนี้ก่อนถึงร้าน เลี้ยวซ้ายเข้าไปจอดกันได้ครับ

เดินมาที่ร้านน่าจะประมาณ 100 เมตร

ส่วนผมเลยไปแล้วเพิ่งเห็นรร้าน พอจอดข้างทางได้แต่ที่จอดไม่เยอะ

สรุป เกาเหลาเลือดหมูพลังม้า อร่อยไหม?

ถ้าเป็นคนชอบ เกาเหลาเลือดหมู ก๋วยจั๊บน้ำใส และเครื่องใน ผมว่าร้านนี้ควรมาลองครับ สิ่งที่ประทับใจที่สุดไม่ใช่ว่าร้านดังหรือผ่านรายการมาเยอะ แต่คือ เครื่องให้มาค่อนข้างแน่น และเซี่ยงจี๊ทำมาดีจริง ชิ้นใหญ่ เนื้อดี และที่สำคัญ ไม่เหม็น อันนี้สำคัญมากสำหรับเครื่องใน

ก๋วยจั๊บน้ำใสก็เครื่องแน่น เกาเหลากินกับข้าวร้อนๆ อร่อย หมูกรอบก็มีให้สั่งเพิ่ม ใครไม่กินเครื่องในยังมีเมนูข้าวและหมูกรอบให้เลือกอีกเยอะ มีอยู่เรื่องเดียวที่ยังค้างคา… เซี่ยงจี๊ล้วนครับ! ครั้งหน้าเห็นทีต้องมาตั้งแต่เช้า

ข้อมูลร้าน เกาเหลาเลือดหมูพลังม้า ศรีนครินทร์

• ร้าน: เกาเหลาเลือดหมูพลังม้า
• ย่าน: ถนนศรีนครินทร์ แขวงหนองบอน เขตประเวศ กรุงเทพฯ
• เวลาเปิด: ประมาณ 07.30–20.00 น. ทุกวัน
• เมนูที่ลอง: เกาเหลาเลือดหมูพิเศษ, ก๋วยจั๊บน้ำใสพิเศษ, หมูกรอบ
• เมนูที่อยากลองแต่หมด: เกาเหลาเซี่ยงจี๊ล้วน
• เมนูน่าสนใจอื่น: ข้าวกะเพราเนื้อออสเตรเลีย, ข้าวหมูกรอบ, ข้าวคะน้าหมูกรอบ
• ที่จอดรถ: มีจุดจอดรถก่อนถึงร้าน และพื้นที่จอดบริเวณใกล้ร้านมีจำนวนจำกัด

เวลาเปิด ราคา เมนู และความพร้อมของวัตถุดิบอาจเปลี่ยนแปลง แนะนำตรวจสอบกับร้านก่อนเดินทาง โดยเฉพาะถ้าตั้งใจไปกินเซี่ยงจี๊ล้วน

The post รีวิว เกาเหลาเลือดหมูพลังม้า ศรีนครินทร์ ทีเด็ดเซี่ยงจี๊ชิ้นโต เครื่องแน่น ไม่เหม็น! ไปหลังเที่ยงเซี่ยงจี๊ล้วนหมดแล้ว appeared first on ChilliLazy.

พอได้ลองจริง สิ่งที่ชอบที่สุดกลับไม่ใช่แค่ไส้ แต่เป็น Texture ของขนมปัง ที่ด้านนอกทอดมาจนกรอบ ขณะที่ด้านในยังนุ่ม พอเจอกับไส้ครีมนุ่มๆ หรือไส้แกงกะหรี่ฉ่ำๆ มันเข้ากันกว่าที่คิด รอบนี้ลองไป 2 เมนู ทั้งหวานและคาว และบอกก่อนเลยว่า อร่อยทั้งคู่ครับ

Age.3 มาจากไหน? Ginza จริงไหม?

ถ้าจะเล่าให้ถูก จริงๆ เรื่องราวของ Age Sando ไม่ได้เริ่มต้นที่ Ginza ตั้งแต่แรกครับ ต้นทางมาจาก FRUITS SAND THREE ที่เมือง Kama จังหวัด Fukuoka ซึ่งเริ่มทำ Fruit Sandwich มาตั้งแต่ปี 2020 ก่อนพัฒนาเมนู Age Sando (揚げサンド) หรือแซนด์วิชทอดขึ้นมาในปี 2023 จากนั้นจึงนำคอนเซปต์แซนด์วิชทอดมาเปิดเป็นร้านเฉพาะทางในชื่อ Age.3 GINZA ที่โตเกียว เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2023 และได้รับความนิยมจนกลายเป็นร้านที่มีคนต่อคิวและนักท่องเที่ยวรู้จักกันเยอะ

เพราะฉะนั้น ถ้าจะบอกว่า “แซนด์วิชทอดดังจาก Ginza” ถือว่าได้ครับ เพราะ Age.3 ในรูปแบบร้านเฉพาะทางแจ้งเกิดที่ Ginza แต่รากของแบรนด์และการพัฒนา Age Sando นั้นมาจาก Fukuoka มาก่อน ปัจจุบัน Age.3 ขยายจากญี่ปุ่นไปหลายประเทศ และล่าสุดก็มาถึงประเทศไทยเรียบร้อยแล้ว

Age.3 Bangkok สาขาแรกในไทย

Age.3 Bangkok เปิดสาขาแรกในประเทศไทยที่ Central Park ชั้น G โดย MAGURO GROUP เป็นผู้ดำเนินการในประเทศไทย เมนูไม่ได้มีแค่ของหวานอย่างที่เห็นใน Social นะครับ มีให้เลือกมากกว่า 30 เมนู ตั้งแต่ Whipped Cream, Custard, Chocolate, Matcha, Pistachio ไปจนถึงฝั่งของคาวอย่าง Egg Salad, Keema Curry, Yakisoba และ Japanese BBQ Beef

ราคาเริ่มต้นของตัว Whipped Cream อยู่ที่ 89 บาท ส่วนใหญ่จะอยู่ช่วงร้อยกว่าบาท ไปจนถึงเมนู Premium อย่าง Japanese BBQ Beef + Egg ราคา 349 บาท

จุดเด่นคือ “ทอดก่อน แล้วค่อยใส่ไส้”

ความน่าสนใจของ Age.3 อยู่ตรงวิธีทำครับ ตัวขนมปังจะถูกนำไปทอดให้ด้านนอกกรอบก่อน แล้วจึงค่อยใส่ครีมหรือไส้ต่างๆ ลงไปทีหลัง ทำให้เราได้ Texture ที่ค่อนข้างชัดเจน ข้างนอกกรอบ แต่ข้างในนุ่ม โดยเฉพาะเมนูของหวานที่ไส้เป็นครีม จะมีความต่างของทั้ง อุณหภูมิและ Texture ระหว่างขนมปังทอดกับครีมนุ่มๆ อยู่ในคำเดียวกัน

อีกอย่างที่น่าสนใจคือวิปครีมของ Age.3 ไม่ใช้น้ำตาลทรายในการให้ความหวาน แต่ใช้ Lakanto ซึ่งเป็นสารให้ความหวานจาก erythritol และ monk fruit แทน แต่ไม่ได้หมายความว่ากินแล้วไม่อ้วนนะครับ 555 ขนมปังก็ยังทอดอยู่เหมือนเดิม

Crème Brûlée 155 บาท

เริ่มจากของหวานก่อน ผมเลือก Crème Brûlée ราคา 155 บาท อยู่ในกลุ่ม Custard Whipped Cream ตัวนี้ผมชอบเลยครับ กัดเข้าไปอย่างแรกที่รู้สึกคือ ขนมปังกรอบ แล้วด้านหน้าของ Crème Brûlée ก็มีความกรอบเพิ่มขึ้นอีก ก่อนจะเจอกับครีมนุ่มๆ ด้านใน

สิ่งที่ดีคือ ครีมไม่ได้หวานมาก ตอนแรกเห็นครีมเยอะขนาดนี้คิดว่าจะเลี่ยน แต่กินจริงกลับกินเพลินกว่าที่คิด ความกรอบของขนมปังช่วยตัดกับความนุ่มของครีมได้ดีมาก มันมีทั้ง กรอบ + นุ่ม อยู่ในคำเดียวกัน และนี่น่าจะเป็นเสน่ห์ของ Age Sando ที่ทำให้มันต่างจากการกินแซนด์วิชครีมธรรมดา

ส่วนตัวชอบครับ อร่อยมาก กินเพลินจนหมดชิ้นได้ไม่ยาก

หน้ากรอบ ขนมปังกรอบ ครีมฉ่ำ ไม่หวานไป ซื้อแล้วแนะนำให้กินเลย

Hot! Grilled Keema Curry 185 บาท

พอกินของหวานแล้ว ผมอยากรู้เหมือนกันว่า… แล้วถ้าเป็นของคาวล่ะ ขนมปังทอดแบบนี้จะเวิร์กไหม? เลยลอง Hot! Grilled Keema Curry ราคา 185 บาท ซึ่งในเมนูมีป้าย Recommended Menu ติดอยู่ด้วย ปรากฏว่า…

อันนี้ก็อร่อยครับ และผมถูกใจมาก

กลิ่นแกงกะหรี่ไม่ได้แรงมากจนกลบทุกอย่าง แต่รสชาติค่อนข้างเข้มข้น ตัวไส้มีความฉ่ำ พอกินคู่กับขนมปังทอดกรอบๆ แล้วเข้ากันดีมาก สิ่งที่ผมชอบคือถึงไส้จะฉ่ำ แต่เรายังได้ Texture กรอบจากขนมปังอยู่ ทำให้แต่ละคำไม่ได้มีแต่ความนุ่มไปทั้งหมด ถ้าใครไม่ได้เป็นสายหวาน หรือมากันหลายคนแล้วอยากลองทั้งสองฝั่ง ผมว่า ควรมีเมนูคาวสักชิ้น และจากสองตัวที่ผมลอง Hot Grilled Keema Curry เป็นตัวที่สั่งซ้ำได้เลย

เมืองไทยมีเมนู Exclusive ด้วย

ถึงรอบนี้ผมจะไม่ได้ลอง แต่ถ้าใครอยากกินอะไรที่ต่างจากญี่ปุ่น ที่ Age.3 Bangkok มี Thailand Exclusive 2 เมนู Pad Kra Pao — 139 บาท เอากะเพรามาใส่ในขนมปังทอด พร้อมเนื้อสัตว์ ผักและไข่ เป็นการเอารสชาติแบบไทยมาอยู่ใน Age Sando แบบเต็มๆ

Thai Tea Matcha Brûlée — 139 บาท ฝั่งหวานใช้ทั้งชาไทยและ Matcha ทำเป็นครีมและ Custard ก่อนทำหน้าแบบ Brûlée สองตัวนี้มีป้าย Only in Thailand ชัดเจน ใครมาครั้งแรกแล้วอยากลองเมนูที่หาไม่ได้จาก Age.3 ที่ญี่ปุ่น น่าจะเริ่มจากสองตัวนี้ได้เลย

ขนมปังกรอบเหมือนกัน ไส้ฉ่ำ ชีสยืดเบาๆ

เมนู Age.3 Bangkok มีอะไรอีก?

จากเมนูหน้าร้าน วันที่ผมไป มีให้เลือกค่อนข้างเยอะครับ

ฝั่งหวานมีตั้งแต่ Whipped Cream 89 บาท, Strawberry, Chocolate Strawberry, Mandarin Orange, Blueberry, Mango, Anko & Butter, Caramel Biscuit, Kuromitsu Kinako, Banana Brûlée, Chocolate Cream, Ganache Matcha, Honey Cheesecake Cream ไปจนถึง Berry Pistachio

ส่วนของคาวมี Teriyaki Burger + Egg, Potato Salad, Egg Salad, Tuna Mayonnaise, Grilled Keema Curry, Hot Grilled Keema Curry, Yakisoba Noodles + Egg และกลุ่ม Premium Fried Sandwich อย่าง Japanese BBQ Beef + Egg

นอกจากนี้ที่ไทยยังมี Fried Sandwich + Ice Cream อีกหลายตัวด้วย เรียกว่าไม่ได้มีแค่แซนด์วิชครีมขาวๆ ที่เราเห็นกันในรูปครับ

เรื่องคิว Age.3 Bangkok รอนานไหม?

เรื่องนี้หลายคนน่าจะอยากรู้ เพราะช่วงเปิดร้านคนค่อนข้างเยอะ วันที่ผมไปถึงประมาณ 11 โมง ระบบจะเปิดรับคิวเป็นรอบๆ ผมรอประมาณ 40 นาที ซึ่งส่วนตัวรู้สึกว่าไม่ได้โหดมาก แต่พอช่วงบ่ายคนเริ่มเยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ถ้าจำนวนคนเยอะจนคิวสะสม ร้านจะ ปิดรับคิวชั่วคราวเพื่อเคลียร์คิวเดิมก่อน แล้วจึงเปิดรับรอบต่อไป ดังนั้นถ้าไม่อยากรอนาน ผมว่า มาช่วงร้านเปิดหรือช่วงเช้าน่าจะได้เปรียบกว่า อย่างน้อยจากวันที่ผมไป 11 โมงยังจัดการคิวได้ค่อนข้างโอเค

สรุป Age.3 Bangkok คุ้มกับการต่อคิวไหม?

ก่อนกินผมคิดว่า Age.3 อาจเป็นร้านที่เด่นเรื่องหน้าตาและความไวรัลมากกว่ารสชาติ แต่หลังจากลองสองตัวแล้ว ผมว่า ตัวขนมปังทอดของเขาทำหน้าที่ได้ดีจริง Crème Brûlée ได้ความ กรอบของขนมปัง + หน้ากรอบ + ครีมนุ่มที่ไม่หวานเกินไป กินเพลินมาก ส่วน Hot Grilled Keema Curry ก็ทำให้เห็นว่า Age Sando ไม่จำเป็นต้องเป็นของหวาน เพราะ แกงกะหรี่รสเข้ม ไส้ฉ่ำ กับขนมปังกรอบ เข้ากันมากกว่าที่คิด

ถ้าให้เลือกจากสองตัวที่กิน… เลือกยากครับ เพราะอร่อยคนละแบบ 555

• สายหวานไป Crème Brûlée
• สายคาวไป Hot Grilled Keema Curry

แต่ถ้ามากันสองคน ผมว่า สั่งสองตัวแล้วแบ่งกันคือจบ ได้ลองทั้งสอง Character ของ Age.3 พอดี ส่วนจะคุ้มกับการรอไหม? รอบของผมรอประมาณ 40 นาที แล้วได้กินสองตัวนี้ ผมว่าโอเคครับ

แต่ถ้าต้องรอหลายชั่วโมง…อันนั้นอีกเรื่องนะ 555

ข้อมูล Age.3 Bangkok

• ร้าน: Age.3 Bangkok (อาเกะซัง)
• สาขา: Central Park ชั้น G
• ประเภท: Japanese Fried Sandwich / Age Sando
• ราคา: เริ่มต้นประมาณ 89 บาท
• เมนูที่ลอง: Crème Brûlée 155 บาท / Hot! Grilled Keema Curry 185 บาท
• เมนู Thailand Exclusive: Pad Kra Pao 139 บาท / Thai Tea Matcha Brûlée 139 บาท
• การรอคิว: วันที่ไปประมาณ 11.00 น. รอประมาณ 40 นาที โดยร้านเปิดรับคิวเป็นรอบ และอาจหยุดรับชั่วคราวเมื่อคิวเยอะ

หมายเหตุ: ราคา เมนู และระบบคิวอาจมีการเปลี่ยนแปลง แนะนำตรวจสอบกับร้านอีกครั้งก่อนเดินทาง

The post รีวิว Age.3 Bangkok แซนด์วิชทอดดังจาก Ginza มาไทยแล้ว! ขนมปังกรอบ ครีมนุ่ม ลอง Crème Brûlée กับ Keema Curry อร่อยทั้งคู่ appeared first on ChilliLazy.

ต้นทางของ KOUBAI เคยเปิดอยู่ที่ GINZA SIX ชั้น 13 กรุงโตเกียว ในชื่อ Kumamoto Akaushi Shabu-Shabu Koubai โดยมีพระเอกสำคัญคือ Akaushi Wagyu หรือวากิวขนแดงจาก Kumamoto ก่อนจะมาเปิดร้านในกรุงเทพฯ ที่ Dusit Central Park

แต่เดี๋ยวก่อน… รอบนี้ผม ไม่ได้กิน Akaushi ครับ ห้าๆๆๆๆๆ เห็นราคาแล้วคิดว่าเอาไว้ก่อน แฟนไม่กินเนื้อด้วย ไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่ถ้าต้องจ่าย 2 คน ผมเลือกราคาที่รู้สึกว่ากำลังสนุกคือ Signature Buffet 899++ เพราะเพิ่มจาก Standard 699++ อีก 200 บาท แล้วได้ Australian Wagyu เพิ่มเข้ามา ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกครับว่าคุ้มไหม แต่พอกินไปสักพัก… จากที่ตั้งใจว่าจะลองเนื้อหลายๆ ตัว สุดท้ายกลายเป็น Australian Wagyu ครับพี่… เอาอันนี้มาอีก ห้าๆๆๆๆๆ

KOUBAI มาจาก Ginza จริงไหม?

ตอบให้ชัดตั้งแต่ต้นเลยว่า จริงครับ

KOUBAI มีต้นทางจากร้าน Kumamoto Akaushi Shabu-Shabu Koubai ที่ GINZA SIX ในย่าน Ginza กรุงโตเกียว โดยข้อมูลของ GINZA SIX เองก็เคยนำเสนอร้านและคอร์ส Akaushi Shabu-Shabu ของ KOUBAI โดยตรง ดังนั้นคำว่า Ginza ไม่ได้ถูกเติมเข้าไปเฉยๆ ตอนมาเปิดเมืองไทย

ส่วนสาขาไทยมาเปิดที่ Dusit Central Park ชั้น 5 และยังคงเอาเรื่อง Wagyu และ Shabu-Shabu มาเป็นแกนสำคัญของร้าน ตรงนี้เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมอยากมาลองครับ ร้านชาบูญี่ปุ่นในกรุงเทพฯ มีเยอะมาก แต่พอบอกว่า… ร้านนี้มาจาก Ginza จริง ความอยากรู้มันก็เพิ่มขึ้นมานิดหนึ่ง ห้าๆๆๆๆๆ

จริงๆ KOUBAI ดังเรื่อง Akaushi Wagyu

ถ้าจะพูดถึงตัวตนของ KOUBAI ที่ญี่ปุ่น ก็ต้องพูดถึง Akaushi

Akaushi (赤牛) แปลตรงๆ ได้ประมาณว่า “วัวแดง” เป็นวัวญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงโดยเฉพาะใน Kumamoto Character ที่น่าสนใจคือไม่ได้มาแนวไขมันแทรกหนักอย่างเดียว แต่มีความเป็นเนื้อแดงค่อนข้างชัด จึงต่างจากภาพ Wagyu ที่เรามักนึกถึงว่าไขมันต้องขาวเต็มชิ้น และในเมนูปัจจุบันที่ผมเห็น Akaushi ก็ยังอยู่ครับ อยู่ใน Course Premium 1,299++ พร้อมกับ Japanese Black Wagyu A5 น่าสนใจไหม?

น่าสนใจครับ กินไหม? รอบนี้ไม่ครับ ห้าๆๆๆๆๆ

เพราะผมตั้งงบมื้อนี้ไว้ต่ำกว่านั้น และไม่อยากสั่งคอร์สแพงขึ้นเพียงเพราะเห็นคำว่า A5

บุฟเฟต์มีหลายระดับ แล้วผมเลือก 899++

จากเมนูวันที่ผมไป มี Course ที่เห็นชัด ๆ ตั้งแต่ Standard 699++ ได้เนื้อหลัก 6 รายการ (ผมว่าคล้าย MOMO เลยอัพเกรดซักหน่อย)

• Pork Belly
• Pork Shoulder Loin
• US Beef (Short Plate)
• Australian Beef (Chuck Roll)
• Minced Chicken สำหรับทำสึคุเนะ
• Minced Beef สำหรับทำสึคุเนะ

ขยับขึ้นมาเป็น Signature 899++ ได้ทั้งหมดของ Standard และเพิ่ม Australian Wagyu

Australian Wagyu คือดี ใครสั่ง Package นี้ สั่งตัวนี้เลยยาวปายยย

ส่วน Premium 1,299++ เพิ่มจาก Signature อีกสองตัวคือ Akaushi Wagyu (Chef’s Selection) และ Japanese Black Wagyu A5 (Chuck Roll)

แต่ละ Course เป็น Unlimited Dining 90 นาที ตามเมนูวันที่ผมไป ผมมองอยู่นิดหนึ่งแล้วเลือก 899++ เหตุผลง่ายมากครับ เพิ่มจาก 699++ อีก 200 บาท แล้วได้ Australian Wagyu (นุ่มกว่าเนื้อตัวเริ่มต้นมาก) เพิ่มเข้ามา สำหรับคนที่ตั้งใจมากินเนื้ออย่างผม… ลองดูครับ

ส่วนของผักสดไม่ต้องสั่งนะครับ เดินไปหยิบกันได้เลย แถมมุมสลัด

เลือกน้ำซุปได้ 2 แบบ

ก่อนลงมือกิน ร้านให้เลือกน้ำซุป 2 รสชาติ จากเมนูวันที่ผมไปมี 3 ตัวเลือก

• Clear Soup (Bonito Broth) ซุปใสจากดาชิปลาโอ
• Sukiyaki น้ำสุกี้ยากี้
• Tonkotsu Soup ซุปทงคตสึ

ตรงนี้ดีตรงที่หม้อเดียวกินได้สอง Character อยากลวกเนื้อแล้วชิมรสของเนื้อชัดๆ ก็ไปทางซุปใส อยากเปลี่ยนรสระหว่างมื้อก็สลับอีกฝั่ง โดยเฉพาะเวลากินเนื้อหลายจานติดกัน การมีน้ำซุปสองแบบช่วยให้ไม่รู้สึกจำเจครับ

ผมเลือกเป็น Clear Soup (Bonito Broth) ซุปใสจากดาชิปลาโอ หอมปลาโอแต่ไม่ได้หวานเข้มข้นเท่าไหร่ ส่วนอีกอันเป็น Sukiyaki น้ำสุกี้ยากี้ เบาๆ หวานกำลังดี ซดได้ ไม่เข้มข้นแห้งๆ เหมือนร้านญี่ปุ่นแท้

เริ่มลอง Australian Beef (Chuck Roll) ก่อน

ตัวแรกที่ผมลองคือ Australian Beef (Chuck Roll) Chuck Roll เป็นเนื้อบริเวณหัวไหล่/สันคอ ซึ่ง Character ของตัวที่ผมกินวันนั้นคือ… ยังได้เคี้ยวครับ ไม่ได้เหนียว แต่ก็ไม่ได้เป็นเนื้อประเภทลวกแล้วนุ่มจนแทบละลายในปาก ยังมี Texture ของเนื้ออยู่

ดังนั้นถ้าเป็นคนชอบเนื้อที่มีสัมผัสให้เคี้ยว และอยากได้ Feeling ความเป็นเนื้อชัดๆ ตัวนี้ใช้ได้เลย แต่ส่วนตัวผมชอบเนื้อนุ่มกว่านี้อีกหน่อย ก็เลยไปต่อครับ

US Beef (Short Plate) นุ่มขึ้น… แต่ไขมันก็มาด้วย

ตัวต่อมาคือ US Beef (Short Plate) ตัวนี้ผมรู้สึกถึงความต่างจาก Chuck Roll ค่อนข้างชัด นุ่มกว่า และมีความฉ่ำมากกว่า แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาพร้อมกันก็คือ… ไขมัน ห้าๆๆๆๆๆ Short Plate เป็นส่วนท้องของวัว จึงมีสัดส่วนไขมันค่อนข้างเยอะ เวลาลวกในน้ำซุปร้อนๆ ไขมันช่วยให้เนื้อนุ่มและฉ่ำขึ้น คำแรกๆ ผมชอบนะ

แต่ถ้าถามว่าจะสั่งมาหลายจานต่อกันไหม… สำหรับผม มันเยอะไปนิด กินไปเรื่อยๆ มีโอกาสเลี่ยนก่อนจะครบ 90 นาที ดังนั้นตอนนี้คะแนนเรื่องความนุ่ม… US Beef ขึ้นนำครับ จนกระทั่งจานต่อไปมา

Australian Wagyu — โอเค จบ!

มาถึงตัวที่ทำให้ผมรู้สึกว่า… เพิ่มจาก 699++ มา 899++ ถูกแล้ว นั่นคือ Australian Wagyu ลวกแล้วลองคำแรก… โอเคครับ นี่แหละ ห้าๆๆๆๆๆ ถ้าเรียงสามตัวที่ผมกิน

• Australian Beef (Chuck Roll) มี Texture ได้เคี้ยวมากที่สุด
• US Beef (Short Plate) นุ่มขึ้น แต่ไขมันเยอะขึ้น

แล้วมาถึง

• Australian Wagyu สำหรับผม นุ่มที่สุดและ Balance ดีที่สุด

มีความนุ่ม มีความฉ่ำ ไขมันช่วยเรื่องรสชาติและ Texture แต่ผมรู้สึกว่ากินง่ายกว่า Short Plate นี่เป็น Character ที่ตรงกับสิ่งที่ผมชอบพอดีครับ

จากตั้งใจลองทุกอย่าง… กลายเป็น Australian Wagyu รัวๆ

ข้อเสียของบุฟเฟต์คือ… กระเพาะเรามีจำกัดครับ ห้าๆๆๆๆๆ ถึงจะบอกว่ากินไม่อั้น 90 นาที แต่ความจริงกินได้เท่าที่ท้องรับไหว ดังนั้นหลังจากลองเนื้อหลายตัวจนรู้แล้วว่าอะไรถูกใจ… ผมเริ่มคิดว่า แล้วจะเสียพื้นที่ให้ตัวอื่นทำไม ห้าๆๆๆๆๆ หลังจากนั้นเลยเน้น Australian Wagyu สั่งมาอีก หมด สั่งอีก

สำหรับผมถ้าเลือก Signature 899++ แล้วเป็นสายเนื้อเหมือนกัน ผมแนะนำให้ลองแต่ละตัวก่อนครับ เพราะความชอบแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนอาจชอบ Chuck Roll ที่ได้เคี้ยวมากกว่า บางคนอาจชอบ Short Plate ที่มันและฉ่ำ แต่ถ้าชอบแบบผม… นุ่ม ฉ่ำ กินง่าย และไม่อยากให้มันหนักเกินไป ผมเลือก Australian Wagyu แล้วหลังจากเจอตัวที่ชอบ… จัดตัวนี้เต็มๆ ไปเลยครับ

แล้ว 899++ คุ้มกว่า 699++ ไหม?

สำหรับผมตอบได้จากมื้อนี้เลยว่า คุ้มครับ ไม่ใช่เพราะ 899++ มีของเยอะกว่าแล้วเราต้องกินทุกอย่างให้ครบ แต่เพราะสิ่งที่เพิ่มมาจาก 699++ อย่าง Australian Wagyu ดันกลายเป็นสิ่งที่ผมกินเยอะที่สุด ส่วนต่าง 200 บาท ถ้าผมเลือก 699++ ตั้งแต่แรก… ก็ไม่ได้กินเนื้อที่ชอบที่สุดของมื้อนี้ ดังนั้นถ้าเป็นสายหมู หรือไม่ได้ซีเรียสเรื่อง Wagyu 699++ ก็น่าจะเพียงพอ แต่ถ้าตั้งใจมาหาเนื้อและชอบเนื้อนุ่ม… ผมว่าขยับเป็น 899++ น่าสนใจกว่า

แล้วควรขยับต่อเป็น Premium 1,299++ ไหม?

อันนี้ผมตอบแทนไม่ได้ครับ เพราะผม ไม่ได้กิน ห้าๆๆๆๆๆ (ถ้ามาคนเดียว หรือ มากับเพื่อนที่กินเนื้อผมอาจจะอัพครับ ปกติเราไปกินชาบูทั่วไปเนื้ออย่างดีก็ 1,000++ อยู่แล้ว แต่รอบนี้มากับแฟนไม่กินเนื้อเลยดูว่าไม่คุ้มเท่าไหร่) Premium 1,299++ เพิ่ม Akaushi Wagyu (Chef’s Selection) กับ Japanese Black Wagyu A5 Chuck Roll สองตัวนี้บนกระดาษน่าสนใจมาก โดยเฉพาะ Akaushi ซึ่งเชื่อมโยงกับ Story ของ KOUBAI ที่ Ginza โดยตรง

แต่เพิ่มจาก 899++ อีก 400 บาท

สำหรับมื้อนี้ผมรู้สึกว่า… Australian Wagyu ก็ทำให้ผมมีความสุขแล้วครับ เลยหยุดอยู่ตรงนี้ ถ้าคราวหน้ามีโอกาสลอง Premium จริงๆ ค่อยกลับมาเทียบกันว่า Australian Wagyu กับ Akaushi และ A5 ต่างกันคุ้มกับส่วนต่างแค่ไหน แต่ผมจะไม่บอกว่า 1,299++ ดีกว่าแน่นอนเพียงเพราะมีคำว่า A5 ของแบบนี้… ต้องกินก่อนครับ

จุดที่ผมชอบของ KOUBAI คือเลือกตามงบได้

หลังจากเห็นโครงสร้าง Course ผมว่าร้านจัดระดับมาค่อนข้างเข้าใจง่าย ไม่ได้บังคับว่ามาถึงร้านจาก Ginza แล้วต้องกระโดดไปกินเนื้อแพงที่สุด อยากกิน Shabu แบบทั่วไป มีหมูและเนื้อก็เริ่มที่ 699++ อยากเพิ่ม Wagyu แบบผมก็ 899++ อยากไปถึง Akaushi และ Japanese A5 ค่อยขึ้น 1,299++

ดังนั้นแต่ละคนเลือกตาม Budget และสิ่งที่ตัวเองอยากกินได้ ผมชอบแบบนี้มากกว่าการจ่ายแพงสุดแล้วพยายามยัดทุกอย่างเพื่อให้รู้สึกว่า… ต้องกินให้คุ้ม! ห้าๆๆๆๆๆ

KOUBAI Ginza Shabu Shabu อยู่ตรงไหน?

สาขาที่ผมไปคือ KOUBAI Ginza Shabu Shabu ที่ Dusit Central Park ชั้น 5 ตัวห้างอยู่บริเวณหัวมุมสีลม–พระราม 4 เดินทางสะดวกทั้ง BTS ศาลาแดง และ MRT สีลม ร้านอยู่บนชั้น 5 ในโซนร้านอาหาร ส่วนเวลาเปิด-ปิด ราคา Course และรายละเอียดเมนู แนะนำเช็กกับร้านอีกครั้งในวันที่ไปนะครับ เพราะโปรโมชั่นและรูปแบบบุฟเฟต์สามารถเปลี่ยนได้

ราคาที่เขียนในบทความนี้คือ ราคาจากเมนูในวันที่ผมไปกิน และอย่าลืมว่า… 899++ ไม่ใช่ 899 บาท สุทธินะครับ อ้อ… แล้วก็ใครที่ชอบกินเนื้อกับไข่ เพิ่มอีก 15 บาทต่อฟอง และถ้ากินน้ำอัดลมแบบบุฟเฟ่ต์เพิ่มอีกประมาณ 59 บาทครับ ถ้าตามราคาบุฟเฟ่ต์จะมี น้ำชาเขียว แอปเปิ้ล น้ำส้ม ชา กาแฟ ครับ ส่วนขนมหวานมีไอศกรีมและโมจินะครับ

น้ำอัดลมเพิ่มเงินน่าจะประมาณ 59 บาท เติมได้ไม่อั้น แต่ผมว่าน้ำส้มแอปเปิ้ลก็ดีอยู่นะครับ

น้ำจิ้มมี น้ำจิ้มงา และพอนสึ ปกติใครกินไข่สด ต้องจ่ายเพิ่ม 15 บาทต่อฟอง

ส่วนตัวผมชอบจิ้มพอนสึครับ ใส่พริกกระเทียม ผักหน่อย น้ำมะนาวนิด แก้เลี่ยนได้ดีเลย

สรุป รีวิว KOUBAI Ginza Shabu Shabu Central Park

ก่อนมา ผมสนใจ KOUBAI เพราะชื่อร้านก่อนเลยครับ Ginza Shabu Shabu ก็เลยสงสัยว่า… มาจาก Ginza จริงไหม? คำตอบคือ จริง KOUBAI มีต้นทางที่ GINZA SIX ในโตเกียว และหนึ่งในสิ่งที่สร้าง Character ให้ร้านคือ Akaushi Wagyu แต่พอมาถึงรีวิวจริงของผม… Akaushi ไม่ใช่พระเอกครับ เพราะ… ไม่ได้กิน ห้าๆๆๆๆๆ

รอบนี้ผมเลือก Signature Buffet 899++ ซึ่งเพิ่ม Australian Wagyu เข้ามาจาก Standard 699++ แล้วกลายเป็นว่าตัดสินใจถูกสำหรับรสนิยมผม Australian Beef Chuck Roll ก็ดี ได้ Texture เนื้อชัด US Beef Short Plate นุ่มขึ้น แต่ผมรู้สึกว่ามันเยอะไปหน่อย จนมาถึง Australian Wagyu ตัวนี้… จบครับ นุ่มที่สุดในสามตัวที่ผมลอง ฉ่ำ กินง่าย และเป็นตัวที่ผมอยากสั่งซ้ำมากที่สุด จนช่วงหลังของมื้อผมแทบไม่สนใจจะไล่เก็บเนื้อทุกชนิดแล้ว เพราะบุฟเฟต์มีเวลา 90 นาที ท้องก็มีพื้นที่จำกัด เจอของที่ชอบแล้ว กินของที่ชอบดีกว่า ห้าๆๆๆๆๆ

ดังนั้นถ้าถามผมว่า 899++ คุ้มไหม? สำหรับผมคุ้มตรง Australian Wagyu นี่แหละครับ ถ้าไม่กินเนื้อหรือไม่ได้ซีเรียสเรื่อง Wagyu อาจเริ่ม 699++ ก็ได้ แต่ถ้าชอบเนื้อนุ่มแบบผม… เพิ่มอีก 200 แล้วไป 899++ ลองเนื้อทุกตัวสักรอบ แล้วถ้าสุดท้าย Australian Wagyu ชนะเหมือนผม… ไม่ต้องคิดเยอะครับ สั่งซ้ำรัวๆ ไปเลย

The post รีวิว KOUBAI Ginza Shabu Shabu Central Park ชาบูจาก Ginza เลือกบุฟเฟต์ 899++ แล้วจบที่ Australian Wagyu สั่งซ้ำรัวๆ appeared first on ChilliLazy.

เช้าวันต่อมาเราคิดว่า ดูอย่างเดียวไม่พอครับ วันนี้ขอลงไปแช่เองเลย เพราะถ้ามา Rotorua เมืองที่มีพลังงานความร้อนใต้พิภพอยู่ใต้พื้นดิน อีกหนึ่ง Experience ที่น่าลองมากคือการแช่น้ำแร่ Geothermal วันนี้เราเลยจัดกันถึง 2 แห่ง ช่วงเช้าเริ่มแบบ Relax ที่ Polynesian Spa แช่น้ำแร่ร้อนริม Lake Rotorua แล้วช่วงต่อไปเปลี่ยนอารมณ์กันแบบสุดขั้ว… จาก Spa สวยๆ ริมทะเลสาบ ไปยังสถานที่ที่ชื่อว่า

Hell’s Gate — ประตูนรก

และคราวนี้ไม่ได้แค่แช่น้ำครับ เราจะเอาโคลน Geothermal ทากันทั้งตัว

ซื้อ Package เช่าชุดกันได้ที่ตรงนี้เลย

เช้าอากาศเย็นๆ เริ่มที่ Polynesian Spa

เช้าวันนี้ Rotorua อากาศค่อนข้างเย็น แต่สำหรับการมาแช่ Outdoor Hot Pool ผมว่ากลับเป็นอากาศที่กำลังดีเลย จุดหมายแรกคือ Polynesian Spa ซึ่งตั้งอยู่ริม Lake Rotorua ใกล้กับใจกลางเมือง ที่นี่ถือเป็นหนึ่งในสถานที่แช่น้ำแร่ Geothermal เก่าแก่ของ Rotorua เรื่องราวของการแช่น้ำบริเวณนี้ย้อนกลับไปถึงปี 1878

หนึ่งในเรื่องเล่าที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์สถานที่คือ Father Mahoney นักบวชคาทอลิกที่มีอาการปวดจากโรคข้อ ได้มาแช่น้ำบริเวณนี้และรายงานว่าอาการดีขึ้น แหล่งน้ำดังกล่าวจึงได้รับชื่อว่า Priest Spring ต่อมาพื้นที่ได้รับการพัฒนาเรื่อยมา ก่อนกลายมาเป็น Polynesian Spa อย่างที่เห็นในปัจจุบัน

28 บ่อ…แต่ไม่ได้หมายความว่าเดินลงได้ทั้งหมดนะ

Polynesian Spa มี Hot Mineral Pools รวมทั้งหมดประมาณ 28 บ่อ อุณหภูมิแตกต่างกันตั้งแต่ประมาณ 33–41°C แต่ต้องอธิบายตรงนี้ก่อนว่า… ไม่ได้ซื้อตั๋วใบเดียวแล้ววิ่งแช่ได้ทั้ง 28 บ่อนะครับ พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นหลายโซน เช่น Family Pools, Pavilion Pools, Deluxe Lake Spa และ Private Pools แต่ละ Package สามารถใช้พื้นที่และจำนวนบ่อแตกต่างกัน

รอบที่เราไปมีบ่อให้เลือกหลายบ่อ และสิ่งที่ชอบคือ แต่ละบ่ออุณหภูมิไม่เท่ากัน ใครชอบร้อนมากก็เลือกบ่อร้อน รู้สึกร้อนเกินไปก็ย้าย สำหรับผมตรงนี้ดีกว่าการมีสระใหญ่สระเดียว เพราะสามารถค่อยๆ หาอุณหภูมิที่ตัวเองรู้สึกสบายได้

บ่อมีทั้ง Indoor Outdoor และแบบส่วนตัว

Priest Spring กับ Rachel Spring ต่างกันอย่างไร?

ที่ผมเพิ่งมารู้ทีหลังคือ น้ำใน Polynesian Spa ไม่ได้มาจากแหล่งเดียวทั้งหมด ที่นี่ใช้ Mineral Water จาก Natural Springs หลัก 2 แห่ง ซึ่งมีองค์ประกอบต่างกัน

Priest Spring

เป็นน้ำแร่ลักษณะ Acidic และมี Sulphate สูง Polynesian Spa นำเสนอการแช่น้ำจาก Priest Spring ในแง่การผ่อนคลายร่างกาย กล้ามเนื้อและข้อต่อที่เมื่อยล้า

Rachel Spring

อีกแบบเป็นน้ำแร่ Alkaline มี Sodium Silicate เป็นองค์ประกอบเด่น น้ำจะให้ความรู้สึกนุ่มลื่นกับผิวมากกว่า เพราะฉะนั้นที่เรารู้สึกว่าแต่ละบ่อไม่ได้ต่างกันแค่อุณหภูมิ… แหล่งน้ำเองก็ต่างกันด้วย

ส่วนเรื่อง “สรรพคุณ” ผมมองเป็นคุณสมบัติและข้อมูลที่ทาง Spa นำเสนอมากกว่า ไม่ได้หมายความว่าการมาแช่ครั้งเดียวจะใช้รักษาโรคอะไรนะครับ สำหรับผมง่ายกว่านั้นเยอะ… อากาศหนาวแล้วลงน้ำอุ่น มันสบาย ได้ผ่อนคลาย

จุดที่ผมชอบที่สุดคือวิว Lake Rotorua

เรื่องน้ำแร่เป็นอย่างหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้ Polynesian Spa แตกต่างสำหรับผมคือ Location เรานั่งอยู่ใน Outdoor Hot Pool แล้วด้านหน้าเป็น Lake Rotorua วันที่เราไปอากาศเย็น ท้องฟ้าสวย และที่ฝั่งทะเลสาบยังเห็น ไอน้ำ Geothermal ลอยขึ้นมาเป็นระยะ เมื่อวานเรายังเดินดู Steam ที่ Te Puia อยู่เลย

วันนี้เรากำลังนั่งแช่น้ำร้อน แล้วมอง Steam ลอยขึ้นมาจาก Landscape ตรงหน้า ตรงนี้แหละที่ให้ความรู้สึกว่า… เราอยู่ Rotorua จริงๆ ถ้ามาช่วงอากาศเย็น ผมยิ่งแนะนำ เพราะความรู้สึกระหว่างอากาศเย็นด้านบนกับน้ำร้อนด้านล่างมันเข้ากันมาก

วิวสวยเลยครับ แถมยังมีไอน้ำอยู่ด้านหลังด้วย ไกลๆ

ไม่ได้เตรียมชุดว่ายน้ำมา ก็ยังรอด

อีกเรื่องที่สะดวกสำหรับนักท่องเที่ยวคือ ไม่จำเป็นต้องแบกชุดว่ายน้ำมาตั้งแต่เมืองไทยก็ได้ Polynesian Spa มีชุดว่ายน้ำและผ้าเช็ดตัวให้เช่าหรือซื้อ โดยสิ่งที่รวมมาให้จะแตกต่างตาม Package ดังนั้นถ้าเที่ยวอยู่แล้วอยู่ดีๆ อยากมาแช่… ก็ยังพอจัดการได้ แต่ถ้ารู้อยู่แล้วว่าจะมา ผมว่านำชุดของตัวเองมาสบายกว่า แช่กันจนตัวอุ่นเรียบร้อยแล้ว เราก็เปลี่ยนชุดและเดินทางกันต่อ และถ้าคิดว่า Spa Day วันนี้จะมีแต่ความ Relax…

ช่วงต่อไปไม่ใช่แล้วครับ 

จาก Polynesian Spa ไป Hell’s Gate

จุดหมายต่อไปชื่อค่อนข้างเป็นมิตรกับนักท่องเที่ยวมาก… Hell’s Gate หรือ ประตูนรก ชื่อดั้งเดิมของพื้นที่คือ Tikitere และเป็นพื้นที่ Geothermal สำคัญของ Rotorua Hell’s Gate ระบุว่าชุมชน Māori ใช้ทรัพยากร Geothermal ในบริเวณนี้มานานกว่า 800 ปี ทั้งน้ำร้อนและโคลนจากธรรมชาติ

แล้วใครตั้งชื่อว่า Hell’s Gate?

ชื่อมันฟังเหมือนตั้งมาเพื่อขายตั๋วนักท่องเที่ยวมาก แต่มี Story อยู่ครับ ชื่อภาษาอังกฤษ Hell’s Gate เชื่อมโยงกับการมาเยือนของนักเขียนบทละครชาวไอริชชื่อดัง George Bernard Shaw ในปี 1934 เมื่อเห็น Landscape ที่มีทั้งบ่อน้ำร้อนเดือด ไอน้ำ และโคลน Geothermal เขาเปรียบพื้นที่นี้กับประตูสู่นรก ชื่อ Hell’s Gate จึงกลายเป็นชื่อที่ใช้เรียกสถานที่นี้ในเวลาต่อมา พอเดินเข้าไปดูจริง… เออ ชื่อไม่ได้เวอร์เกินไปเท่าไร

พื้นดินเหมือนกำลังเดือดอยู่

Hell’s Gate ไม่ได้มีแค่ Mud Spa ด้านในยังเป็น Geothermal Reserve ที่สามารถเดินเที่ยวได้ด้วย Landscape ต่างจาก Polynesian Spa อย่างสิ้นเชิง ตรงนั้นเป็นน้ำใสๆ วิวทะเลสาบ นั่ง Relax แต่ตรงนี้… พื้นสีขาวเทา บ่อโคลนสีเทา ไอน้ำพวยพุ่งขึ้นจากพื้น บางจุดมีน้ำเดือด บางจุดโคลนผุดขึ้นมาเป็นฟอง และมีป้าย DANGER อยู่เป็นระยะ พื้นที่ Geothermal Walk มีทั้ง Hot Pools, Active Mud, Steam, Mud Volcano, Land Coral และน้ำตกร้อน ใช้เวลาเดินประมาณ 1–1.5 ชั่วโมง จากรูปที่เราถ่ายกลับมา เห็นบ่อโคลนขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังชัดมาก

แต่ต้องบอกก่อนว่า… บ่อนั้นไม่ได้เอาไว้ลงนะครับ อุณหภูมิและสภาพของ Natural Geothermal Pools อันตราย นักท่องเที่ยวต้องอยู่บนเส้นทางที่กำหนด ส่วน Mud Bath ที่เรากำลังจะลง ถูกจัดไว้เป็นพื้นที่ Spa แยกต่างหาก

บ่อธรรมชาตินี้ ห้ามเข้านะครับ แต่ยืนยันได้ว่าเป็นโคลนจากบ่อธรรมชาติจริงๆ

Mud Bath ของจริง ไม่เหมือนที่ผมจินตนาการไว้

ก่อนมา ผมคิดว่า Mud Bath น่าจะเป็น… บ่อที่เต็มไปด้วยโคลนข้นๆ แล้วเรากระโดดลงไปทั้งตัว ไม่ใช่ครับ ตัวบ่อจริงเป็นน้ำ Geothermal และมีโคลน Geothermal เตรียมไว้ให้เราตักขึ้นมาทาตามตัว Hell’s Gate ระบุว่าแต่ละ Mud Bath มีโคลนอยู่ประมาณ 40–60 กิโลกรัม สำหรับใช้งานในบ่อ พอลงไปก็เริ่มเลยครับ หน้าก่อน แขน ตัว หลัง

สุดท้าย… เทาทั้งคน  ถ้ามากันหลายคนแบบเรา ยิ่งสนุก เพราะสุดท้ายไม่ได้ทาแค่ตัวเอง ช่วยกันทาจนแทบจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร

บ่อจะมีหลายบ่อ พนักงานจะเลือกให้ ตามเวลา…

สนุกกำลังดี…พนักงานมาบอกหมดเวลาแล้ว

อีกเรื่องที่ผมจำได้คือ Mud Bath ไม่ได้ปล่อยให้นั่งกันยาวๆ และข้อมูลปัจจุบันยืนยันว่า… จำกัดประมาณ 20 นาทีต่อคนต่อวัน Hell’s Gate ระบุข้อจำกัดนี้ไว้เพื่อเหตุผลด้าน Health & Safety เพราะฉะนั้นพอครบเวลา พนักงานจะมาแจ้งให้ขึ้นจาก Mud Bath ตอนแรกก็มีความรู้สึกว่า… เพิ่งทาครบเอง แต่ 20 นาทีจริงๆ กำลังดีครับ เพราะเรายังมีขั้นต่อไป

แนะนำให้ทำการพอกโคลนตามร่างกายก่อนจะลงไปแช่…

ล้างโคลน แล้วลง Sulphur Spa ต่อ

ออกจาก Mud Bath แล้วต้องล้างโคลนออก จากนั้นสามารถไปแช่ Sulphur Spa ต่อได้ ตรงนี้ Relax กว่า Mud Bath เยอะ ไม่มีภารกิจต้องทาอะไรแล้ว แค่ลงไปนั่งแช่น้ำร้อน อุณหภูมิของ Spa จะอยู่ประมาณ 37–41°C แตกต่างกันตามบ่อและสภาพอากาศ และวันที่เราไปอากาศด้านนอกค่อนข้างเย็น กลายเป็นข้อดีเลยครับ เพราะการแช่ Outdoor Geothermal Pool ตอนอากาศเย็น…

กำลังสบายมาก ตัวอยู่ในน้ำอุ่นๆ หน้าโดนอากาศเย็น รอบตัวมีธรรมชาติ นี่คือหนึ่งในช่วงที่ผมชอบที่สุดของวันนี้

พอกโคลนเสร็จแช่น้ำต่อ อุ่นสบายมากๆ

แต่ Hell’s Gate มีของฝากติดตัวกลับบ้าน

ไม่ใช่ของฝากจาก Gift Shop นะครับ กลิ่น Sulphur Sulphur มีกลิ่นเฉพาะตัวที่หลายคนน่าจะนึกถึงกลิ่นไข่ต้ม หรือถ้าแรงหน่อยก็… ไข่เน่า และกลิ่นสามารถติดชุดว่ายน้ำได้ Hell’s Gate มีคำแนะนำเรื่องการซักชุดหลังใช้บริการโดยเฉพาะ และยังเตือนว่าชุดสีอ่อนอาจเกิดการเปลี่ยนสีได้ ดังนั้นถ้าจะมา ผมมีคำแนะนำง่ายๆ อย่าเอาชุดว่ายน้ำตัวโปรดที่สุดมา  เอาชุดที่พร้อมลุยจะสบายใจกว่า

Hell’s Gate ควรจองล่วงหน้า

อันนี้สำคัญครับ โดยเฉพาะถ้าตั้งใจมา Mud Bath Mud Spa เปิดเป็นรอบและมี Capacity จำกัด จึงควรจองวันและเวลาล่วงหน้า อย่าคิดว่าไปถึงแล้วจะลงได้ทันที เพราะถ้ารอบเต็มอาจต้องรอหรืออดเล่นเลย ปัจจุบันมีทั้ง Ticket เฉพาะ Geothermal Walk, Mud Bath & Spas และ Package ที่รวมทั้งสอง Experience ราคาและรอบสามารถเปลี่ยนได้ แนะนำเช็กจากเว็บไซต์ทางการก่อนเดินทาง

Hell’s Gate – Official Website & Booking

ส่วน Polynesian Spa ก็มี Pool Areas และ Package หลายระดับ ควรเลือกก่อนว่าอยากได้ Family, Adult Pool, Lake View หรือ Private Pool

Polynesian Spa – Official Website

Polynesian Spa กับ Hell’s Gate ถ้าเลือกได้แค่ที่เดียว?

หลังจากไปทั้งสองแห่ง ผมว่า มันแทนกันไม่ได้เสียทีเดียว Polynesian Spa ให้ความรู้สึกเป็น Relaxation บรรยากาศดี วิว Lake Rotorua เลือกแช่น้ำแร่หลายอุณหภูมิ นั่งยาวๆ แบบไม่ต้องทำอะไร

ส่วน Hell’s Gate เป็น Experience เดินดู Geothermal Reserve เห็นบ่อโคลนจริง ได้ลง Mud Bath เอาโคลนทาตัว
แล้วค่อยไปแช่ Sulphur Spa ดังนั้นถ้าอยาก พักผ่อน ผมเอนไปทาง Polynesian Spa ถ้าอยากได้ กิจกรรมที่กลับมาแล้วมีเรื่องเล่าและรูปสนุกๆ Hell’s Gate เด่นกว่า แต่ถ้ามีเวลาหนึ่งวันแบบเรา… ไปสองที่เลยครับ เพราะอารมณ์ต่างกันมาก

มา Rotorua แล้ว Geothermal ไม่ได้มีไว้แค่ดู

หลังจากเที่ยว Rotorua มาหลายวัน ผมเริ่มรู้สึกว่าแต่ละสถานที่กำลังเล่าเรื่องเดียวกันให้เราฟังคนละแบบ ที่ Te Puia เราเห็นว่า Geothermal ทำให้เกิด Pōhutu Geyser และชุมชน Māori ใช้ความร้อนจากธรรมชาติในการดำเนินชีวิตและปรุงอาหารอย่างไร

พอมาถึงวันนี้… เราได้สัมผัสมันกับตัวเอง ช่วงเช้าแช่น้ำแร่ร้อนที่ Polynesian Spa มอง Lake Rotorua พร้อม Steam ที่ลอยขึ้นจากอีกฝั่ง แล้วไม่กี่ชั่วโมงต่อมา… เรากลายเป็นมนุษย์โคลนอยู่ใน Hell’s Gate  สองสถานที่ สองอารมณ์ แต่มีต้นกำเนิดเดียวกันจากพลังงานความร้อนใต้พื้นดินของ Rotorua และถ้าถามผมว่า… มา Rotorua แล้วควรลอง Geothermal Spa ไหม?

ผมว่า ควรหาโอกาสลองสักครั้ง โดยเฉพาะถ้ามาช่วงอากาศเย็นเหมือนเรา เพราะหลังจากเดินเที่ยว New Zealand กันมาหลายวัน… บางทีวันที่ดีที่สุดก็ไม่จำเป็นต้องเดินให้ครบ 20,000 ก้าว แค่นั่งแช่น้ำร้อน แล้วปล่อยให้ Rotorua ทำงานของมันก็พอครับ

The post มา Rotorua ต้องลอง! แช่น้ำแร่ร้อน Polynesian Spa ก่อนลง Mud Bath โคลนทั้งตัวที่ Hell’s Gate appeared first on ChilliLazy.

แต่ถ้าจะมาถึง Rotorua แล้วเห็นแค่ฟาร์มแกะ… ก็คงยังไม่ถึง Rotorua จริงๆ เพราะสิ่งที่ทำให้เมืองนี้แตกต่างจากหลายเมืองที่เราเที่ยวมา คือสิ่งที่อยู่ ใต้พื้นดิน รอบนี้เราเลยมาเที่ยวกันต่อที่ Te Puia – New Zealand Māori Arts and Crafts Institute และแค่เดินเข้าไปไม่นานก็เริ่มเห็นแล้วครับว่า…

พื้นดินที่นี่มีควันออกมาจริงๆ!

แต่เดี๋ยวก่อน มันไม่ใช่ควัน มันคือ ไอน้ำจากพลังงานความร้อนใต้พิภพ

ท่องเที่ยวแบบได้ความรู้

Te Puia ไม่ได้มีแค่น้ำพุร้อน

ก่อนมา ผมเองก็รู้จัก Te Puia จากรูป Pōhutu Geyser (โพฮูตู ไกเซอร์) น้ำพุร้อนธรรมชาติที่ปะทุพ่นน้ำร้อนและไอน้ำขึ้นจากพื้นดิน อยู่ใน Te Whakarewarewa Geothermal Valley ภายใน Te Puia เมือง Rotorua คิดว่าคงเข้ามาดูน้ำพุร้อน ถ่ายรูป แล้วก็กลับ แต่พอมาเที่ยวจริงๆ ที่นี่ใหญ่และมีเรื่องให้ดูเยอะกว่านั้นมาก เพราะ Te Puia ตั้งอยู่ใน Te Whakarewarewa Geothermal Valley พื้นที่ ความร้อนที่มาจากใต้พื้นโลก  (Geothermal) ขนาดประมาณ 70 เฮกตาร์ และยังเป็นที่ตั้งของ New Zealand Māori Arts and Crafts Institute (NZMACI) ด้วย

ดังนั้นการมา Te Puia ครั้งเดียว เราได้เจอทั้ง

• ธรรมชาติจากภูเขาไฟ
• วัฒนธรรม Māori
• งานแกะสลักและงานหัตถกรรม
• อาหาร Hāngī
• Kiwi
• พิธีต้อนรับ
• Cultural Performance
• และแน่นอน… Haka

สำหรับคนมีเวลาใน Rotorua จำกัด ที่นี่จึงเหมือนรวบหลาย Character ของเมืองมาไว้ในสถานที่เดียว คุ้มเลยครับ

ตื่นตาตื่นใจมาก ควันขึ้นบริเวณภูเขา แปลกตามาก

Guided Tour เดินเข้าไปในดินแดนที่พื้นยังร้อนอยู่

รอบที่เราเลือกมี Guided Tour พาเดินเข้าไปตามจุดต่างๆ ผมว่าการมี Guide ช่วยเยอะ เพราะถ้าเดินดูเอง บางอย่างเราจะเห็นเป็นเพียง “หลุมที่มีควัน” หรือ “บ้านแกะสลักสวยๆ” แต่พอมีคนอธิบาย จะเริ่มรู้ว่าหลายอย่างมีเรื่องราวซ่อนอยู่ โดยเฉพาะเรื่องของ Geothermal Activity Rotorua (ความร้อนที่มาจากใต้พื้นโลกที่ยังทำงานอยู่) ตั้งอยู่ใน Taupō Volcanic Zone ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีระบบภูเขาไฟและพลังงานความร้อนใต้พิภพสำคัญของ New Zealand น้ำฝนและน้ำใต้ดินสามารถซึมลงไปตามรอยแตกของชั้นหิน ได้รับความร้อนจากระบบใต้พื้นโลก ก่อนกลับขึ้นมาเป็นน้ำร้อนและไอน้ำ

จึงเกิดสิ่งที่เราเห็นรอบๆ ตัว ทั้ง Steam Vent, Hot Pool, Mud Pool และ Geyser บางจุดเดินผ่านแล้วเห็นไอน้ำลอยขึ้นมาจากพื้นอยู่ข้างทางเลย สำหรับคนไทยอย่างเรา… มันแปลกตาดีมาก

Pōhutu Geyser พระเอกของ Te Puia

เดินมาเรื่อยๆ ก็ถึง Highlight ที่หลายคนตั้งใจมาดู Pōhutu Geyser คำว่า Geyser คือ น้ำพุร้อนที่เกิดการปะทุเป็นช่วงๆ เมื่อน้ำใต้ดินได้รับความร้อนสูงและเกิดแรงดันจนดันน้ำกับไอน้ำขึ้นมาบนผิวโลก Pōhutu เป็น Geyser ที่ใหญ่ที่สุดในซีกโลกใต้ที่ยัง Active อยู่ สามารถพ่นน้ำขึ้นไปสูงประมาณ 30 เมตร (แต่ช่วงที่ผมไปไม่เห็นเลย ไม่แน่ใจว่าเดี๋ยวนี้มันพุ่งน้อยลงแล้วรึปล่าว เสียดายเหมือนกัน พุ่งแค่เบาๆ) และ Te Puia ระบุว่าสามารถปะทุได้มากถึงประมาณ 20 ครั้งต่อวัน

ดังนั้นถ้ามาแล้วเห็นมันกำลังพุ่งอยู่… อย่าเพิ่งเดินผ่านครับ หยุดดูสักพัก เพราะตอนยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งเสียงน้ำ ไอน้ำที่ลอยขึ้นมา และ Landscape รอบๆ ทำให้รู้สึกต่างจากดูในรูปเยอะ และตอนนั้นก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า… ทำไม Rotorua ถึงถูกเรียกว่าเมืองแห่ง Geothermal

พื้นที่บริเวณด้านหลังนี้ ต้องนั่งรถเข้าไป… เป็นโซนน้ำพุร้อน พุ่งออกมาเป็นช่วงๆ

ภาพนี้อย่างกับอยู่บนดวงจันทร์ ด้านหลังมีน้ำพุร้อนพุ่งออกมาเป็นช่วงๆ

Māori อยู่กับพลังงานใต้ดินนี้มานานกว่าที่เราคิด

สิ่งที่ผมชอบของ Te Puia คือเขาไม่ได้แยกเรื่อง Geothermal (ความร้อนที่มาจากใต้พื้นโลก) กับ Māori Culture ออกจากกัน เพราะสำหรับชุมชน Māori ในพื้นที่ Whakarewarewa ความร้อนจากใต้ดินเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมาหลายชั่วอายุคน ใช้ทั้งสำหรับความอบอุ่น อาบน้ำ และ… ทำอาหาร จนมาถึงสิ่งที่ผมเพิ่งรู้จักจริงๆ ในทริปนี้ Hāngī

Hāngī — เตาอบที่อยู่ใต้ดิน

ระหว่างทางเราจะเจอป้าย Earth Oven – Hē hāngī

Hāngī คือวิธีปรุงอาหารแบบดั้งเดิมของ Māori โดยใช้ Earth Oven หรือเตาอบใต้ดิน วิธีดั้งเดิมคือขุดหลุม นำหินมาเผาจนร้อนจัด แล้วนำอาหารวางเป็นชั้นๆ ลงไป เนื้ออยู่ด้านล่าง ผักอยู่ด้านบน จากนั้นคลุมด้วยวัสดุอย่างใบไม้และเสื่อเพื่อกักความร้อนและไอน้ำเอาไว้หลายชั่วโมง

พูดง่ายๆ คือเป็นการทำอาหารแบบ Slow Cook + Steam อยู่ใต้ดิน ที่น่าสนใจคือป้ายของ Te Puia ยังเตือนด้วยว่า หินที่นำมาใช้ต้องเลือกอย่างระมัดระวัง เพราะหินภูเขาไฟบางชนิดสามารถแตกหรือระเบิดเมื่อได้รับความร้อนสูง และพื้นที่ Whakarewarewa ยังสามารถใช้ Geothermal Steam ตามธรรมชาติ ช่วยในการปรุงอาหารได้ด้วย นี่คือจุดที่ธรรมชาติกับวิถีชีวิตเชื่อมกันแบบเห็นภาพมาก

Te Arawai เรือรบ Māori ที่แกะจากต้นไม้ต้นเดียว

ระหว่าง Guided Tour เรายังเจอ Te Arawai Waka Taua Waka Taua คือ เรือรบแบบดั้งเดิมของ Māori ลำที่ Te Puia ชื่อ Te Arawai แปลประมาณว่า “Pathway through the water”  Te Arawai ยาวประมาณ 19 เมตร รองรับคนได้ประมาณ 30 คน และที่น่าทึ่งคือ… แกะสลักจากต้น Tōtara ขนาดใหญ่เพียงต้นเดียว

ต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่พอสำหรับทำ Waka ระดับนี้อาจต้องมีอายุประมาณ 1,500–2,000 ปี ส่วน Waka Taua ขนาดใหญ่บางลำสามารถยาวได้ถึงประมาณ 30 เมตร และรองรับนักรบได้ถึงประมาณ 100 คน Te Arawai สร้างขึ้นเพื่อฉลองครบรอบ 100 ปีของ Rotorua ในปี 1980 พอได้เห็นของจริงแล้ว งานแกะสลัก Māori ที่เราเห็นอยู่รอบๆ เริ่มมีความหมายมากขึ้น มันไม่ได้เป็น Pattern สวย ๆ สำหรับตกแต่งสถานที่เท่านั้น

ที่นี่มีโรงเรียนสอนศิลปะ Māori จริง ๆ

อีกส่วนสำคัญคือ New Zealand Māori Arts and Crafts Institute หรือ NZMACI ที่นี่ทำหน้าที่อนุรักษ์และถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านศิลปะ Māori ให้คนรุ่นต่อไป และมีการเรียนการสอนจริงทั้ง Wood Carving, Stone & Bone Carving และ Weaving ระหว่างเที่ยวจึงมีโอกาสเห็นช่างและนักเรียนทำงานจริง

ผมชอบตรงนี้ เพราะมันทำให้ Te Puia ไม่ได้เป็นเพียงสถานที่เอา “วัฒนธรรมเก่า” มาจัดแสดงให้นักท่องเที่ยวดู แต่มันยังเป็นพื้นที่ที่ความรู้นั้น ถูกสอนและส่งต่ออยู่ในปัจจุบัน

Rotowhio Marae ไม่ใช่แค่บ้าน Māori หลังหนึ่ง

อีกจุดหนึ่งที่เราเดินผ่านคือ Rotowhio Marae ตอนแรกเห็นอาคารแกะสลักสวยๆ อาจคิดง่ายๆ ว่าเป็นบ้าน Māori แต่จริงๆ แล้วคำว่า Marae หมายถึงพื้นที่รวมตัวที่มีความสำคัญต่อชุมชน Māori และประกอบด้วยอาคารหลายประเภท อย่างที่ Rotowhio มีทั้ง Wharenui หรือ Meeting House, Wharekai สำหรับรับประทานอาหาร, Pātaka สำหรับเก็บของ และ Waharoa หรือทางเข้า Wharenui หลักที่นี่ชื่อ Te Aronui a Rua และเดี๋ยวเราจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง… เพราะนี่คือสถานที่ที่เราจะมาชม Cultural Performance กันช่วงหลัง

Kiwi ตัวจริงมีนะ…แต่ไม่มีรูป

อีกหนึ่งจุดใน Tour คือ Kiwi Conservation Centre Kiwi เป็นสัตว์หากินกลางคืน ดังนั้นภายในจึงทำสภาพแสงให้ค่อนข้างมืดเพื่อให้เหมาะกับพฤติกรรมของมัน และที่สำคัญ…

ห้ามถ่ายรูป

ดังนั้น Section นี้ของรีวิวไม่มีรูป Kiwi ไม่ใช่เพราะผมลืมถ่ายนะครับ เขาไม่ให้ถ่ายจริงๆ แต่ถ้ายังไม่เคยเห็น Kiwi ตัวจริง นี่เป็นอีกหนึ่งโอกาสที่จะได้เห็นสัตว์ที่กลายเป็น Symbol ของ New Zealand แบบใกล้ๆ

เดินมาพักใหญ่ ได้เวลากิน Hāngī Buffet

เดิน Tour กันมาพอสมควร ถึงเวลาเติมพลัง เรากิน Buffet กันภายใน Te Puia ซึ่งมีอาหารที่เชื่อมโยงกับ Hāngī รวมอยู่ด้วย ถ้าถามกันตรงๆ ว่าอาหารเป็นอย่างไร…

สำหรับผม ไม่ได้ถึงขั้นมีเมนูไหนอร่อยจนต้องร้องว้าว กินได้ครับ มีตัวเลือกหลายอย่าง แต่สิ่งที่ผมชอบมากกว่าคือ ความสะดวก เพราะไม่ต้องออกจาก Te Puia ไปหาร้านอาหารข้างนอก เดิน Tour เสร็จ → กิน Buffet → นั่งพัก → แล้วเดินไปดู Cultural Performance ต่อได้เลย

ถ้ามองเป็นส่วนหนึ่งของ Experience ทั้งวัน ผมว่า Flow แบบนี้ดี โดยเฉพาะถ้ามากันหลายคนแบบเรา ไม่ต้องเสียเวลาออกไปหาร้านแล้วกลับเข้ามาใหม่

กินเสร็จ…ยังไม่ได้เดินเข้าไปดู Haka เลยนะ

นี่เป็นอีกเรื่องที่ผมเพิ่งเข้าใจตอนมาเที่ยวจริง ก่อนชม Cultural Performance เราไม่ได้เดินเข้า Wharenui แล้วนั่งดู Show กันทันที แต่มี พิธีต้อนรับ Māori ก่อน เรียกว่า… Pōhiri

Pōhiri คือกระบวนการต้อนรับผู้มาเยือนเข้าสู่พื้นที่ตามวัฒนธรรม Māori ดังนั้นสิ่งที่เราเห็นก่อนเข้าไปด้านใน ไม่ใช่ Opening Act ที่ทำขึ้นเพื่อเรียกเสียงปรบมือ แต่มันมี Context ของการต้อนรับแขกอยู่เบื้องหลัง พอรู้ตรงนี้ ผมว่าการชม Performance สนุกขึ้นเยอะ เพราะเราเริ่มรู้ว่าอะไรคืออะไร

ตอนที่เห็นการแสดงนี้ครั้งแรก แอบขนลุกเบาๆ ดูขลัง

แล้ว Haka ที่เรารู้จักคือ “เต้นสงคราม” จริงไหม?

มาถึงคำที่คนส่วนใหญ่น่าจะรู้จักมากที่สุด

Haka

หลายคน มักจำภาพว่า Haka คือ War Dance หรือการเต้นสงครามของ Māori เรียกแบบนั้นก็ทำให้เห็นภาพง่าย แต่จริงๆ แล้ว Haka มีความหมายกว้างกว่านั้นมาก Haka เป็นรูปแบบการแสดงที่ใช้ เสียง การเปล่งถ้อยคำ การเคลื่อนไหวของร่างกาย จังหวะ สีหน้า และท่าทาง เพื่อสื่อสารความหมายและอารมณ์

สามารถใช้ในบริบทของการต้อนรับ การเฉลิมฉลอง การให้เกียรติ การแสดงความสามัคคีหรืออัตลักษณ์ และในอดีต Haka บางรูปแบบก็เกี่ยวข้องกับการเตรียมตัวก่อนการต่อสู้

แต่ Haka ไม่ได้หมายถึงการเต้นสงครามอย่างเดียว

Cultural Performance ไม่ได้มีแค่ Haka

พอเข้าไปใน Wharenui แล้ว การแสดงจริงๆ มีหลายช่วง ทั้ง Waiata หรือบทเพลง, Traditional Chant, การแสดง Poi และ Haka จุดนี้ผมว่าคนที่รู้จัก Māori Culture ผ่าน Rugby อย่างเดียวจะสนุกเป็นพิเศษ เพราะภาพที่เราคุ้นคือผู้ชายยืนกระทืบเท้า ตบตัว เบิกตา แลบลิ้น แล้วเปล่งเสียงดังๆ แต่พอมาดู Performance เต็มๆ จะเห็นว่าศิลปะการแสดงของ Māori มีหลายอารมณ์กว่านั้นมาก มีทั้งจังหวะที่นุ่มนวล สนุกสนาน และทรงพลัง

ก่อนจะมาถึงช่วง Haka ที่… พลังมาเต็มจริง  ดูผ่าน YouTube กับนั่งอยู่ตรงหน้าคนแสดง ความรู้สึกต่างกันเยอะ เสียงเท้า เสียงตบตัว เสียงร้อง และ Energy ของคนแสดงทั้งกลุ่ม อยู่ใน Meeting House แล้วเสียงมันเข้ามาหาเราตรงๆ อันนี้เป็นหนึ่งในช่วงที่ผมชอบที่สุดของ Te Puia

Te Puia ควรเผื่อเวลาเท่าไร?

ถ้ามาแค่ Guided Experience พื้นฐาน ปัจจุบัน Te Rā Guided Experience ใช้เวลาประมาณ 90 นาที แต่ถ้าจะทำแบบเรา ทั้งเดิน Tour, ดู Geothermal Valley, Kiwi, Māori Arts & Crafts, กิน Buffet และชม Cultural Performance

อย่าเผื่อแค่ 1–2 ชั่วโมง

ผมแนะนำให้กันเวลาประมาณ ครึ่งวัน ไปเลย จะเที่ยวได้ไม่รีบ Package และรอบการแสดงมีการเปลี่ยนแปลงได้ ควรเช็กรอบและราคาจากก่อนเดินทาง

จาก Agrodome มาถึง Te Puia — Rotorua มีอะไรเยอะกว่าที่คิด

ถ้าเอาสองวันที่เราเที่ยว Rotorua มาต่อกัน ผมชอบความแตกต่างมาก ที่ Agrodome เราได้รู้จัก New Zealand ผ่าน Farming

• เห็นแกะ 19 สายพันธุ์
• ดู Sheep Shearing
• ดู Working Dogs ต้อนแกะ
• นั่ง Tractor เที่ยวฟาร์ม

พอมาถึง Te Puia เปลี่ยนโลกเลย

• จากทุ่งหญ้ากลายเป็นพื้นที่ที่ไอน้ำพุ่งออกจากพื้น
• จากเรื่อง Farming กลายเป็นเรื่อง Geothermal
• จาก Working Dogs กลายเป็น Māori Arts
• จากการให้อาหาร Alpaca กลายเป็นการยืนดู Geyser พ่นน้ำขึ้นไปบนฟ้า
• ก่อนปิดท้ายด้วย Hāngī, Pōhiri และ Haka

ถ้ามีเวลาเที่ยว Rotorua ไม่มาก ผมว่า Te Puia เป็นสถานที่หนึ่งที่ทำให้เราเข้าใจ Character ของเมืองนี้ได้เร็วมาก เพราะภายในที่เดียว เราได้เห็นทั้ง…

ธรรมชาติ + ภูเขาไฟ + อาหาร + ศิลปะ + ประวัติศาสตร์ + Māori Culture

และสิ่งที่ผมชอบที่สุดหลังออกจากที่นี่ ไม่ใช่แค่การได้รูป Pōhutu Geyser แต่เป็นการที่คำซึ่งก่อนหน้านี้เราเคยได้ยินผ่านๆ อย่าง

• Hāngī
• Pōhiri
• Marae
• และ Haka
• เริ่มมีความหมายขึ้นมาจริง ๆ

นี่แหละครับเสน่ห์ของ Road Trip บางสถานที่เราไปเพราะอยากถ่ายรูป แต่กลับออกมาพร้อมเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน และ Road Trip เกาะเหนือของเรา…

ยังไม่จบแค่ Rotorua ครับ

The post Rotorua เมืองที่ไอน้ำพุ่งจากพื้น! เที่ยว Te Puia ชม Pōhutu Geyser กิน Hāngī ก่อนดูพิธี Māori และ Haka เต้นสงคราม appeared first on ChilliLazy.

แต่ความน่าสนใจของวันนี้… เริ่มตั้งแต่เครื่องยังไม่ทันลงเลยครับ

หลังจบการแสดงมีแจกขนแกะ เผื่อใครจะเก็บเป็นที่ระลึก

ยังไม่ถึง Rotorua ก็เจอภูเขาไฟก่อนแล้ว

ระหว่างนั่งเครื่องจาก Christchurch ข้ามมายังเกาะเหนือ ผมมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเห็นภูเขาขนาดใหญ่มากอยู่ด้านล่าง ยอดด้านบนปกคลุมด้วยหิมะ บินต่อไปอีกหน่อยก็เห็นภูเขาอีกลูกเป็นทรงกรวยชัดเจน จนอดสงสัยไม่ได้ว่า… นี่มันภูเขาไฟหรือเปล่า?

จากลักษณะภูเขาและตำแหน่งตามเส้นทางบิน สิ่งที่เราเห็นน่าจะเป็นกลุ่มภูเขาไฟบริเวณ Tongariro National Park โดยภูเขาหิมะขนาดใหญ่ตรงกับลักษณะของ Mount Ruapehu ส่วนยอดทรงกรวยที่เห็นในอีกภาพตรงกับ Mount Ngauruhoe ทั้งสองอยู่ในเขตภูเขาไฟสำคัญของเกาะเหนือ และไม่ได้เป็นเพียงภูเขาไฟโบราณที่ดับไปแล้ว บริเวณนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของระบบภูเขาไฟที่ยัง Active อยู่ในปัจจุบัน โดย Mount Ruapehu สูง 2,797 เมตร และเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของ North Island

เรียกว่า… ยังไม่ทันลงเครื่อง เกาะเหนือก็เปิดตัวด้วยภูเขาไฟเลยครับ และนี่กำลังจะกลายเป็น Theme สำคัญของ Rotorua เช่นกัน

บินผ่านคิดว่าฟูจิ… ห้าๆๆๆ

Rotorua เมืองที่มีพลังงานอยู่ใต้พื้นดิน

พอมาถึง Rotorua บรรยากาศเปลี่ยนจากเกาะใต้พอสมควร Rotorua ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มี Geothermal Activity สูงมาก จึงมีทั้งบ่อน้ำร้อน บ่อโคลนเดือด ไอน้ำที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้น และ Geyser กระจายอยู่รอบเมือง บางพื้นที่ถึงขั้นได้กลิ่นกำมะถันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองเลย ขณะเดียวกัน Rotorua ยังเป็นหนึ่งในพื้นที่สำคัญสำหรับการเรียนรู้ วัฒนธรรม Māori (เดี๋ยวเราจะไปดูกัน) ทำให้เมืองนี้มี Character ที่แตกต่างจาก Queenstown, Lake Tekapo หรือ Christchurch ที่เราเพิ่งเที่ยวมาอย่างชัดเจน

ถ้ามีเวลาหลายวัน รอบ Rotorua มีสถานที่ดังเยอะมาก ทั้ง Te Puia และ Pōhutu Geyser, Wai-O-Tapu Thermal Wonderland, Waimangu Volcanic Valley, Hell’s Gate รวมถึง Whakarewarewa Forest แต่สถานที่แรกของเราที่ Rotorua รอบนี้… ไม่ได้ไปดูภูเขาไฟครับ เราไปดูแกะกัน

Agrodome Farm Experience ฟาร์มแกะที่ไม่ใช่แค่ฟาร์มแกะ

จาก Rotorua ขับรถออกมาไม่นานก็ถึง Agrodome ก่อนมาผมคิดว่าที่นี่คงประมาณ…

เดินดูแกะ → ให้อาหาร Alpaca → ถ่ายรูป → กลับ

แต่พอเข้าไปจริงๆ กลับมีอะไรให้ดูเยอะกว่าที่คิดมาก เพราะ Agrodome เป็นทั้ง Tourist Attraction และ Working Farm ขนาดประมาณ 350 Acres หรือประมาณ 885 ไร่ มีทั้ง Farm Show, Sheep Shearing, Working Dogs, Farm Tour และกิจกรรมใกล้ชิดกับสัตว์หลายอย่าง และที่น่าสนใจคือที่นี่เปิดมาตั้งแต่ ปี 1971

โชว์รีดนมวิว ร่วมกิจกรรมกันได้ รีดเสร็จก็ให้นมลูกแกะกันต่อสำหรับเด็กๆ

จุดเริ่มต้นของ Agrodome ดันมาจาก World Expo ที่ญี่ปุ่น

เรื่องนี้ผมชอบมาก ย้อนกลับไปปี 1970 รัฐบาล New Zealand ต้องการนำเสนอภาคเกษตรกรรมของประเทศในงาน Expo ’70 ที่ Osaka ประเทศญี่ปุ่น หนึ่งในคนที่ถูกเชิญไปคือ Godfrey Bowen นักตัดขนแกะระดับ Champion ของ New Zealand Bowen ออกแบบการแสดงโดยนำแกะสายพันธุ์ต่างๆ ขึ้นมายืนเรียงกันบนเวที เพื่อให้คนดูเห็นว่าแกะไม่ได้มีอยู่แบบเดียว

โชว์ได้รับความนิยมมาก หลังกลับ New Zealand เขาจึงร่วมกับ George Harford เกษตรกรใน Rotorua พัฒนาแนวคิดต่อ และเปิด Agrodome ขึ้นในปี 1971 และรูปแบบแกะยืนเรียงกันบนเวทีที่เริ่มต้นจาก Osaka เมื่อกว่า 50 ปีก่อน…

ทุกวันนี้เรายังได้เห็นอยู่ใน Farm Show ของ Agrodome

นั่งดูโชว์ก็เพลินดีครับ มีหูฟังให้ แต่… ไม่มีภาษาไทย

ก่อนมาที่นี่ ผมนึกว่าแกะก็คือแกะ

ช่วงที่ผมชอบมากที่สุดของ Agrodome คือ Farm Show แกะแต่ละตัวจะค่อยๆ ขึ้นไปยืนตามตำแหน่งบนเวที หนึ่งตัว สองตัว สามตัว… จนสุดท้ายเต็มเวทีถึง 19 สายพันธุ์ ตอนนั้นถึงเพิ่งรู้จริงๆ ว่า เฮ้ย…แกะมันต่างกันขนาดนี้เลยเหรอ?  ก่อนหน้านี้สำหรับผม แกะก็คือสัตว์ขนฟูสีขาว หน้าตาคล้ายๆ กันหมด แต่พอเอาหลายสายพันธุ์มายืนข้างกัน ความแตกต่างเห็นได้ชัดมาก บางตัวหน้าขาว บางตัวหน้าดำ บางพันธุ์ตัวใหญ่ บางพันธุ์ขนยาวและหยาบ บางพันธุ์มีขนละเอียดกว่า และแต่ละสายพันธุ์ก็ถูกพัฒนามาเพื่อวัตถุประสงค์แตกต่างกัน ทั้งเรื่อง Wool, Meat, ความทนทานต่อสภาพอากาศ และความเหมาะสมกับพื้นที่เลี้ยง

ใน Agrodome มีทั้งสายพันธุ์อย่าง Romney, Merino, Suffolk, Drysdale และสายพันธุ์อื่นๆ อีกหลายชนิด นี่เป็นช่วงที่ดูสนุก แต่ได้ความรู้ไปพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว

ทำไม New Zealand ถึงมีแกะหลายพันธุ์ขนาดนี้?

พอมาถึงตรงนี้ Story เริ่มเชื่อมกับสิ่งที่เราเห็นมาตลอด Road Trip New Zealand มีประวัติการทำ Sheep Farming มายาวนาน และภูมิประเทศของประเทศแตกต่างกันมาก ตั้งแต่พื้นที่ชื้นและเขียวของ North Island ไปจนถึง High Country ที่หนาวและแห้งกว่าของ South Island แกะแต่ละพันธุ์จึงมีข้อได้เปรียบไม่เหมือนกัน อย่าง

• Merino มีชื่อเสียงเรื่องขนละเอียดมาก เหมาะสำหรับผลิตเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายคุณภาพสูง
• Romney เป็นสายพันธุ์ที่พบมากใน New Zealand สามารถปรับตัวกับสภาพพื้นที่ชื้นได้ดี และใช้ประโยชน์ได้ทั้ง Wool และ Meat
• Suffolk ที่มีใบหน้าและขาสีดำโดดเด่น ถูกเลี้ยงเพื่อการผลิตเนื้อเป็นสำคัญ

พอรู้ตรงนี้แล้ว…

การเห็นแกะ 19 ตัวบนเวทีไม่ได้เป็นแค่โชว์น่ารักๆ อีกต่อไป แต่เหมือนกำลังดูวิวัฒนาการของอุตสาหกรรม Sheep Farming New Zealand ย่อส่วนอยู่ตรงหน้าเรา

Sheep Shearing ตัดขนแกะกันสดๆ

จากนั้นมาถึงอีก Highlight โชว์ตัดขนแกะ เขานำแกะขึ้นมาบนเวทีแล้วสาธิตให้ดูตั้งแต่การจับแกะให้อยู่ในตำแหน่ง ไปจนถึงใช้เครื่องตัดขนออกทีละส่วน ตอนดูเหมือนง่ายนะครับ แต่จริงๆ Technique เยอะมาก Shearer ต้องใช้ตำแหน่งของขาและร่างกายควบคุมแกะให้อยู่นิ่ง โดยไม่ต้องจับมัดไว้ แล้วใช้ Clipper ตัดขนอย่างต่อเนื่อง

พอตัดเสร็จ… ขนออกมาเป็นผืนใหญ่เลย นี่คือสิ่งที่เรียกว่า Fleece และยิ่งรู้ว่า Godfrey Bowen หนึ่งในผู้ก่อตั้ง Agrodome เป็น Champion Sheep Shearer ด้วย ก็ยิ่งเข้าใจว่าทำไม Sheep Shearing ถึงกลายเป็นหัวใจของ Farm Show มาตั้งแต่ยุคแรก

แล้วแกะเจ็บไหมเวลาตัดขน?

อันนี้เป็นคำถามที่ผมคิดว่าหลายคนน่าจะสงสัยเหมือนกัน การตัดขนแกะอย่างถูกวิธีไม่ได้เป็นการตัดเนื้อหรือทำร้ายแกะ แต่เป็นการเอา Fleece ที่งอกยาวออก คล้ายกับการตัดผม เพียงแต่ต้องทำโดยคนที่มีทักษะ เพราะสัตว์สามารถขยับตัวได้ตลอดเวลา

สำหรับแกะสายพันธุ์ที่ขนเติบโตต่อเนื่อง การ Shearing ยังเป็นส่วนสำคัญของการดูแลสัตว์ เพราะหากปล่อยขนหนาเกินไปอาจทำให้เกิดปัญหาเรื่องความร้อน ความสกปรก และสุขภาพตามมา ตรงนี้ทำให้การดูโชว์ตัดขนมีความหมายมากกว่าแค่ Entertainment

สุนัขต้อนแกะ ช่วงนี้สนุกมาก

ต่อจาก Sheep Shearing เป็นอีกช่วงที่ผมชอบมาก Working Farm Dogs ถ้าใครอ่านตอน Lake Tekapo ของเรามาก่อน น่าจะจำ Mackenzie Sheep Dog Memorial ได้ ตอนนั้นเรายืนดูรูปปั้นสุนัขแล้วเล่าว่า Working Dogs สำคัญต่อ Shepherd และ Sheep Farming ของ New Zealand ขนาดไหน มาถึง Rotorua… ได้เห็นมันทำงานจริงแล้วครับ

Farm Dogs ถูกฝึกให้ฟังคำสั่งของ Handler และควบคุมทิศทางของฝูงสัตว์ คนไม่ได้วิ่งไล่แกะเอง แค่ส่งคำสั่งออกไป แล้วหมาก็รู้ว่าจะต้องวิ่งไปด้านไหน บีบฝูงจากทิศไหน และทำให้สัตว์เคลื่อนที่ไปในทิศทางที่ต้องการ ที่สนุกคือไม่ได้มีแค่ต้อนแกะ… มีต้อนเป็ดด้วย

Agrodome มี Live Dog Trial ซึ่งทำให้เห็นชัดมากว่า Farm Dog ไม่ได้เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงของชาวไร่ แต่เป็น Working Partner ดูตรงนี้แล้วกลับไปเข้าใจ Sheepdog Memorial ที่ Lake Tekapo มากขึ้นทันที

โชว์สุนัขต้อนแกะ อยู่ทางด้านนอก ตื่นตา ตื่นใจมาก น้องเก่งมากๆ

ส่วนต้อนเป็ดจะอยู่ในโชว์ Indoor ครับ น้องตั้งใจมาก

Farm Show ไม่ได้มีแต่นั่งดู

สิ่งที่ทำให้ Show สนุกคือมี Interaction กับคนดูด้วย มีทั้งการเรียกผู้ชมขึ้นไปบนเวที ลอง รีดนมวัวด้วยมือ และป้อนนมลูกแกะ ดังนั้นจังหวะของ Show จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

ดูแกะ 19 สายพันธุ์ → Sheep Shearing → Farm Dogs → รีดนมวัว → ป้อนนมลูกแกะ

ใช้เวลาประมาณ 45 นาที ก่อนต่อด้วย Dog Trial อีกประมาณ 15 นาที ส่วนตัวผมว่ากำลังดี เด็กดูได้ แต่ผู้ใหญ่ก็ดูสนุกจริง ไม่ใช่นั่งรอเด็กเล่นอย่างเดียว

จาก Farm Show ขึ้น Tractor ไปเที่ยวฟาร์มจริง

ดู Show เสร็จยังไม่จบครับ กิจกรรมต่อไปคือ Farm Tour คราวนี้เราออกจากอาคารแล้วขึ้นรถ All-Terrain Tractor Trailer เข้าไปเที่ยวใน Working Farm ขนาดประมาณ 350 Acres Farm Tour ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ระหว่างทางบรรยากาศเปลี่ยนไปเลย จากเวที Indoor กลายเป็นทุ่งกว้างๆ และพื้นที่เลี้ยงสัตว์จริง มีทั้งแกะ วัว กวาง Llama, Alpaca, Ostrich และสัตว์ในฟาร์มอีกหลายชนิดให้เห็นตามจุดต่างๆ

นั่ง Tractor ชมฟาร์ม ได้บรรยากาศนิวซีแลนด์มาก

แต่ฟาร์มที่นี่ดูดี ดูสะอาดกว่าที่ไทยเยอะมาก บรรยากาศดี

Highlight คือไม่ได้ดูสัตว์อยู่บนรถอย่างเดียว

รถจะจอดเป็นช่วงๆ เพื่อให้เราลงไปใกล้สัตว์ แล้วแจกอาหารให้… หลังจากนั้นความสงบก็จบครับ เพราะพอแกะกับ Alpaca รู้ว่าเรามีอาหาร เดินเข้ามาหากันเองหมด บางตัวค่อยๆ มา บางตัวไม่ค่อยค่อยเท่าไร  ตรงนี้สนุกมาก โดยเฉพาะถ้ามากับเด็ก แต่ผู้ใหญ่อย่างเราก็ถ่ายรูปกันเพลินไม่แพ้กัน และการได้เข้าไปอยู่ใกล้สัตว์จริงๆ ทำให้ Farm Tour สนุกกว่าการนั่ง Tractor ดูวิวอย่างเดียวเยอะ

แนะนำให้รีบถ่ายรูป พออาหารหมดน้องก็ไป ห้าๆๆๆๆ

ส่วนของอัลปากาที่นี่เค้าปล่อยอิสระมาก ใกล้ชิดเกิ้น

ชิมน้ำผึ้งกลาง Farm Tour

อีกจุดหนึ่งที่ผมจำได้คือ Honey Tasting ระหว่างเที่ยวฟาร์มจะมีช่วงให้ลองชิมน้ำผึ้งของ New Zealand จากเมื่อกี้ยังยืนให้อาหารแกะอยู่… อีกแป๊บมาชิมน้ำผึ้งแล้ว  เป็น Detail เล็กๆ ที่ช่วยให้ Farm Tour มีอะไรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีแต่สัตว์ตลอดหนึ่งชั่วโมง ถ้าชอบก็มีผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับ Honey ให้เลือกซื้อกลับได้ด้วย

Agrodome ต้องเผื่อเวลากี่ชั่วโมง?

ถ้าจะทำ Experience หลักครบๆ ผมแนะนำให้เผื่ออย่างน้อย 2.5–3 ชั่วโมง เพราะมีทั้ง Farm Show + Dog Trial + Farmyard Nursery + Farm Tour แล้วยังต้องเผื่อเวลาเดินเล่น ถ่ายรูป เข้าร้านของฝาก หรือหาอะไรกินอีก ดังนั้นอย่าวาง Agrodome เป็นจุดแวะหนึ่งชั่วโมงระหว่างทาง มันเป็นกิจกรรมประมาณ ครึ่งวัน ได้เลย

จากที่คิดว่าจะมาดูแกะ…กลายเป็นสนุกกว่าที่คิด

ก่อนมา Agrodome ผมไม่ได้คาดหวังมาก คิดว่าเป็น Farm Attraction สำหรับครอบครัวและเด็กเป็นหลัก แต่หลังจากใช้เวลาอยู่ที่นี่หลายชั่วโมง ผมกลับชอบ Farm Show มากที่สุด เพราะมันไม่ได้พยายามทำให้ทุกอย่างเป็นสวนสนุก สิ่งที่เขาเอามาโชว์คือเรื่องที่เกิดขึ้นใน Farming จริง แกะต่างสายพันธุ์มีหน้าที่ไม่เหมือนกัน Shearer ต้องมี Skill Working Dogs เป็นแรงงานสำคัญ และฟาร์มขนาดใหญ่ไม่ได้มีแค่แกะอย่างที่เราคิด โดยเฉพาะช่วง แกะ 19 สายพันธุ์ + Sheep Shearing + Farm Dogs สามอย่างนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าได้รู้จัก New Zealand เพิ่มขึ้นอีกมุมหนึ่ง

หลังจาก Road Trip เกาะใต้ เราเห็นฟาร์มแกะเต็มสองข้างทางมาตลอด เห็น Sheepdog Memorial ที่ Lake Tekapo เห็น High Country ที่มนุษย์ต้องใช้ Working Dogs ช่วยดูแลฝูงสัตว์ แต่เราแค่ “เห็น” พอมาถึง Agrodome… เราเริ่มเข้าใจว่าระบบพวกนี้ทำงานอย่างไร และนั่นทำให้ที่นี่สนุกกว่าการเป็นแค่จุดถ่ายรูปกับแกะเยอะเลย

Road Trip เกาะเหนือเพิ่งเริ่มต้น

จากภูเขาหิมะของ South Island วันนี้เราบินข้ามมาเห็นภูเขาไฟจากหน้าต่างเครื่องบิน ลงมาถึงเมืองที่มีพลังงานความร้อนอยู่ใต้พื้นดิน แล้วจบกิจกรรมแรกด้วยการยืนให้อาหาร Alpaca อยู่กลางฟาร์ม นี่แหละครับ Rotorua และ Road Trip เกาะเหนือของเรา… เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

เพราะหลังจากนี้ Rotorua ยังมีทั้ง Geothermal, Māori Culture และธรรมชาติอีกหลายแบบที่แตกต่างจากเกาะใต้แทบทั้งหมด เดี๋ยวไปเที่ยวกันต่อครับ

The post Road Trip New Zealand เกาะเหนือ เริ่มที่ Rotorua เที่ยว Agrodome Farm Experience ดูแกะ 19 สายพันธุ์ ตัดขนแกะ สนัขต้อนแกะ และชมฟาร์ม 350 Acres appeared first on ChilliLazy.

โดยเฉพาะพระเอกอย่าง White Truffle Salt Bread ช่วงที่ผมไปยังจำกัดการซื้ออยู่ที่ คนละ 2 ชิ้น เห็นแบบนี้… ก็ต้องลองแล้วครับ

TRUFFLE BAKERY ร้านดังจากโตเกียวที่เอา Truffle มาใส่ในขนมปัง

ก่อนกิน มารู้จักร้านกันสักนิดครับ TRUFFLE BAKERY เป็นร้านเบเกอรี่จากประเทศญี่ปุ่น เริ่มต้นในโตเกียวช่วงปี 2017 โดยมีแนวคิดน่าสนใจตรงที่เอาวัตถุดิบที่เรามักเชื่อมโยงกับอาหารราคาแพงอย่าง Truffle มาทำให้อยู่ใกล้กับชีวิตประจำวันมากขึ้น แทนที่จะต้องไปกิน Truffle กับ Pasta หรืออาหาร Fine Dining ร้านเลือกเอามาอยู่กับสิ่งง่ายๆ อย่าง… ขนมปัง และหนึ่งในเมนูที่กลายเป็นภาพจำของร้านก็คือ White Truffle Salt Bread หรือขนมปังเกลือไวท์ทรัฟเฟิล พูดง่ายๆ คือเอา Salt Bread ที่คนญี่ปุ่นคุ้นเคย มาเพิ่ม Character ของ Truffle เข้าไป Concept ไม่ซับซ้อนเลย แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในเมนูที่สร้างชื่อให้ร้าน

จากโตเกียวมาถึง CentralWorld

สำหรับประเทศไทย TRUFFLE BAKERY เลือกเปิดร้านแรกที่ CentralWorld ชั้น 6 ในช่วงต้นเดือนกันยายน 2569 แต่สำหรับผม เรื่อง “ร้านดังจากญี่ปุ่นมาเปิดไทย” ยังไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจที่สุด เพราะช่วงนี้ร้านต่างประเทศเข้ามาเปิดในกรุงเทพฯ กันเยอะมาก สิ่งที่ผมอยากรู้จริงๆ คือ… ขนมปังเกลือมันดีขนาดไหน ถึงมีคนยืนรอซื้อกันเรื่อยๆ แล้ววันที่ผมไป ภาพตรงหน้าก็ค่อนข้างตอบเรื่องกระแสได้ดีครับ คนต่อคิว คนซื้อ พนักงานอบขนม เอาออกมาเติม แล้วก็หมดอีก เป็นร้านเบเกอรี่ที่ผมแทบไม่ได้เห็นตู้ขนมเต็มๆ เลย ห้าๆๆๆๆๆ

White Truffle Salt Bread ช่วงที่ผมไป จำกัดคนละ 2 ชิ้น

พระเอกของร้านยังเป็น White Truffle Salt Bread ช่วงที่ผมไป ร้านจำกัดจำนวนซื้อ คนละ 2 ชิ้น ตรงนี้ขอย้ำว่าเป็นเงื่อนไขในวันที่ผมไปนะครับ ร้านอาจปรับจำนวนในอนาคตได้ ดังนั้นถ้าจะตามไปซื้อ แนะนำดูป้ายหรือสอบถามร้านในวันที่ไปอีกครั้ง รอบนี้ผมไปกัน 2 คนเลยได้มา 4 ชิ้น White Truffle Salt Bread ชิ้นละ 85 บาท แล้วก็ซื้อ White Truffle Salt Donut 95 บาท มาอีกหนึ่งชิ้น รวมรอบนี้จ่ายไป 435 บาท ไม่ได้กวาดมาทั้งร้านครับ

เริ่มจากตัวดังที่สุดก่อน ห้าๆๆๆๆๆ

Salt Bread อร่อยจริง

มาถึงเรื่องสำคัญ… อร่อยไหม? สำหรับตัว White Truffle Salt Bread ผมว่า ตัวขนมปังอร่อยครับ ถ้าตัดคำว่า Truffle ออกไปก่อน แล้วมองมันในฐานะ Salt Bread อย่างเดียว ผมชอบเลย ตัวขนมปังมีความนุ่ม ได้ความหอมมัน มีรสเค็มมาช่วยให้กินแล้วไม่จืด เป็นขนมปังที่กินเปล่าๆ ได้สบาย แล้วเป็นประเภทที่กินหนึ่งชิ้นหมดได้เร็วมาก เข้าใจเลยว่าทำไมหลายคนไม่ได้อยากซื้อกลับบ้านแค่ชิ้นเดียว แต่… ปัญหาของผมอยู่ตรงคำว่า TRUFFLE

ร้านชื่อ TRUFFLE BAKERY… ผมเลยคาดหวังกลิ่นมากกว่านี้

ก่อนกินผมคาดหวังค่อนข้างสูงครับ ก็ชื่อร้าน TRUFFLE BAKERY ชื่อเมนูยังเป็น WHITE TRUFFLE SALT BREAD ในหัวผมเลยคิดว่าพอกัดเข้าไป… กลิ่น Truffle น่าจะขึ้นมาค่อนข้างชัด แต่ของที่ผมกินวันนั้น… ผมว่ากลิ่น Truffle เบาไปนิด ไม่ได้เป็นแบบเปิดถุงมาแล้วกลิ่นพุ่ง หรือกัดเข้าไปแล้ว Truffle มาเต็มทันที ผมต้องตั้งใจจับกลิ่นอยู่เหมือนกัน ตรงนี้เป็นเรื่องความชอบส่วนตัวนะครับ บางคนอาจชอบแบบนี้ เพราะกลิ่นไม่แรงจนกลบตัวขนมปัง แต่สำหรับผม… ในเมื่อมาร้านที่ชื่อ TRUFFLE BAKERY แล้ว ขอหอมกว่านี้อีกหน่อยก็ได้ ห้าๆๆๆๆๆ

เพราะฉะนั้นต้องแยกเป็น 2 คำถาม

ถ้าถามผมว่า Salt Bread อร่อยไหม? อร่อยครับ อันนี้ตอบง่ายเลย แต่ถ้าถามว่า White Truffle ชัดไหม? สำหรับชิ้นที่ผมกิน… ยังไม่เท่าที่คาดหวัง และนี่ทำให้ผมรู้สึกกับขนมชิ้นนี้ค่อนข้างแปลก คือถึง Truffle จะเบาไปหน่อย… แต่ขนมปังก็ยังอร่อยอยู่ดี ห้าๆๆๆๆๆ

อบมาเติมเรื่อยๆ แล้วก็หมดเรื่อยๆ

อีกอย่างที่ผมชอบคือบรรยากาศของร้านในวันที่ไป มันให้ Feeling ของ Bakery จริงๆ ไม่ได้มีขนมทำไว้กองเต็มตู้ตั้งแต่เช้าแล้วขายไปทั้งวัน สิ่งที่ผมเห็นคือมีการทำและทยอยเอาขนมออกมาเติม แต่ด้วยจำนวนลูกค้าที่เข้ามาซื้อเรื่อยๆ… ของเลยหายเร็วมาก บางจังหวะมองเข้าไปในตู้แล้วโล่งจนสงสัยว่า “ร้านนี้ขายอะไร?” ห้าๆๆๆๆๆ รอสักพัก… ขนมออกมาใหม่ แล้วเดี๋ยวก็มีคนหยิบไปอีก ดังนั้นถ้าไปแล้วไม่เจอเมนูที่ต้องการ ผมว่าอย่าเพิ่งรีบเดินออก ลองถามพนักงานก่อนว่า กำลังมีรอบใหม่ออกมาหรือเปล่า โดยเฉพาะ Signature อย่าง White Truffle Salt Bread

White Truffle Salt Donut 95 บาท

นอกจาก Salt Bread รอบนี้ผมซื้อ White Truffle Salt Donut ราคา 95 บาท มาลองอีกหนึ่งชิ้น ตัวนี้น่าสนใจตรงที่ยังเล่น Theme เดิมคือ White Truffle + Salt แต่เปลี่ยนจากขนมปังเกลือไปเป็น Donut ทำให้ Texture และวิธีกินต่างออกไป ถ้ามาร้านครั้งแรกและไม่ได้อยากซื้อหลายอย่าง ผมว่าลอง Signature Salt Bread ก่อนดีที่สุด แล้วถ้ายังมีพื้นที่… ค่อยขยับมาลอง Donut เพราะสุดท้ายสิ่งที่ผมอยากรู้มากที่สุดจากการมาครั้งแรกก็คือ White Truffle Salt Bread ที่ทำให้ร้านดัง มันเป็นยังไงกันแน่

ร้านไม่ได้มีแค่ White Truffle Salt Bread

ถึงรอบนี้ผมจะซื้อจริงแค่ Salt Bread กับ Salt Donut แต่ในร้านยังมีขนมอีกหลายแบบครับ มีทั้งขนมปังและเมนูที่ต่อยอดจาก Truffle รวมถึงเมนูรสญี่ปุ่นอย่าง Mentaiko และ Matcha แต่ตรงนี้ผมขอไม่รีวิวรสชาติ เพราะ… ยังไม่ได้กินครับ ห้าๆๆๆๆๆ ไว้รอบหน้าได้ลองจริงแล้วค่อยว่ากัน สำหรับผมการรีวิวอาหาร ถ้ายังไม่ได้เข้าปาก… หน้าตาน่ากินแค่ไหนก็ยังตอบไม่ได้ว่าอร่อยหรือเปล่า

สิ่งที่น่าสนใจของ TRUFFLE BAKERY คือทำของแพงให้กลายเป็นของกินง่าย

หลังจากได้ลอง ผมว่าความน่าสนใจของแบรนด์ไม่ได้อยู่ที่การเอา Truffle มาใส่ขนมปังอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่การเปลี่ยนภาพของ Truffle ด้วย ปกติพูดถึง Truffle เรามักนึกถึงอาหารราคาแพง Pasta, Steak, Risotto หรือร้าน Fine Dining แต่ที่นี่เอามาอยู่กับ Salt Bread ถือเดินกินได้ ซื้อกลับบ้านได้ ราคาไม่ถึงหลักร้อยต่อชิ้น จากวัตถุดิบที่ดูเหมือนต้องรอโอกาสพิเศษถึงจะกิน… กลายเป็นขนมปังหนึ่งชิ้นที่แวะซื้อระหว่างเดิน CentralWorld ได้ ผมว่า Concept นี้เข้าใจง่ายมาก และน่าจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เมนู Signature ของร้านเข้าถึงคนได้กว้าง

TRUFFLE BAKERY CentralWorld อยู่ตรงไหน?

สาขาที่ผมไปคือ TRUFFLE BAKERY CentralWorld ชั้น 6 เป็นร้านแรกของแบรนด์ในประเทศไทย โดยเข้ามาเปิดให้บริการช่วงต้นเดือนกันยายน 2569 ถ้ามาด้วย BTS ลง สถานีชิดลม แล้วเดิน Skywalk เชื่อมมายัง CentralWorld ได้เลย หรือจะลง BTS สยามแล้วเดินมาก็ได้ ส่วนเวลาเปิด-ปิด จำนวนที่จำกัดต่อคน และเมนูที่มีในแต่ละวัน ผมแนะนำให้ตรวจสอบกับร้านอีกครั้งก่อนเดินทาง เพราะโดยเฉพาะช่วงเปิดใหม่ เงื่อนไขสามารถเปลี่ยนได้ครับ

สรุป รีวิว TRUFFLE BAKERY CentralWorld

หลังจากเห็นคนซื้อกันเรื่อยๆ เห็นขนมอบมาเติมแล้วหมด เห็น White Truffle Salt Bread จำกัดคนละ 2 ชิ้น สุดท้ายคำถามก็เหลือแค่… มันอร่อยจริงไหม? สำหรับผม อร่อยครับ แต่ต้องแยกออกเป็นสองเรื่อง สิ่งที่ผมชอบคือ ตัว Salt Bread ขนมปังทำออกมาดี นุ่ม หอมมัน เค็มกำลังดี กินง่าย เป็นขนมปังที่ต่อให้ไม่รู้จักชื่อเสียงของร้านมาก่อน ผมก็ยังรู้สึกว่าอร่อย

แต่สิ่งที่ผมอยากได้เพิ่มคือ… กลิ่น Truffle เพราะด้วยชื่อร้านและชื่อเมนู ผมคาดหวังว่ามันจะเป็นพระเอกที่ชัดกว่านี้ ของที่ผมกินวันนั้นกลับค่อนข้างเบา จนบางจังหวะรู้สึกว่า Salt Bread เด่นกว่า White Truffle ห้าๆๆๆๆๆ แต่ถามว่าจะซื้ออีกไหม? ซื้อครับ เพราะสุดท้ายถึง Truffle จะไม่แรงอย่างที่หวัง… ตัวขนมปังก็ยังอร่อย และถ้ากลับไปอีกครั้ง ผมอยากลองเมนูอื่นเพิ่มด้วย เผื่อได้เจอตัวที่ Truffle ชัดกว่าเดิม แต่ก่อนจะคิดถึงรอบหน้า… ต้องดูก่อนครับว่า รอบใหม่ออกจากเตาหรือยัง เพราะจากภาพวันที่ผมไป… อบมาเติมเมื่อไร เดี๋ยวก็หมดอีก ห้าๆๆๆๆๆ

The post รีวิว TRUFFLE BAKERY CentralWorld ร้านดังจากโตเกียว White Truffle Salt Bread อบมาเติมก็หมด… อร่อยจริง แต่ Truffle เบากว่าที่คิด appeared first on ChilliLazy.

ถ้าตั้งใจจะกิน โทรสั่งไว้ตั้งแต่ตอนจองโต๊ะครับ นั่นคือ Baek-Suk (백숙) หรือที่เข้าใจง่ายๆ ว่าไก่ต้ม/ไก่ตุ๋นแบบเกาหลี เพราะถ้าไปถึงแล้วค่อยสั่ง ต้องรอประมาณ 1 ชั่วโมง แต่หลังจากกินแล้ว… ผมว่าคุ้มที่จะรอ ไก่ตัวใหญ่ เนื้อเปื่อยนุ่ม น้ำซุปหอมหวาน แล้วตอนเสิร์ฟยังมีคุณป้าชาวเกาหลีของร้านมาช่วยฉีกไก่เป็นชิ้นพอดีคำให้ถึงโต๊ะ

แต่ก่อนจะถึงไก่… เรามาทำความรู้จักร้านนี้กันก่อนครับ

GASIRI ร้านอาหารเกาหลีที่ไม่ได้เริ่มต้นจากกรุงเทพฯ

Story ของ GASIRI น่าสนใจกว่าที่ผมคิดครับ จากประวัติที่ร้านติดไว้ภายในร้าน ระบุว่า GASIRI เริ่มต้นจากร้านอาหารนัมโดในประเทศเกาหลีใต้ ทางร้านเล่าว่า ผู้ก่อตั้งมีประสบการณ์ด้านร้านอาหารเกาหลีมากกว่า 25 ปี และเคยทำงานร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารนัมโด ก่อนจะเปิดร้านอาหารนัมโดแห่งแรกที่ อินชอน ประเทศเกาหลีใต้ ในปี 2000 หลังจากนั้นจึงพัฒนาร้านและเมนูต่างๆ ต่อเนื่องจากคำแนะนำของลูกค้า พร้อมกับความตั้งใจที่จะเผยแพร่คุณค่าของอาหารนัมโดให้เป็นที่รู้จักกว้างขึ้น

ส่วนป้ายหน้าร้าน GASIRI ในกรุงเทพฯ ระบุคำว่า Since 2008 ดังนั้นร้านนี้ไม่ได้เป็นร้านเกาหลีใหม่ที่เพิ่งเกิดตามกระแส K-Food ครับ อยู่กันมานานพอสมควรแล้ว

แล้ว “อาหารนัมโด” คืออะไร?

คำนี้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผมอยากเขียนถึงร้านนี้เลยครับ เพราะก่อนมา… ผมเองก็ไม่ได้คุ้นกับคำว่า “นัมโด” เท่าไร

Namdo (남도) แปลตรงตัวได้ประมาณว่า “ดินแดนทางใต้” และเมื่อพูดในบริบทอาหารเกาหลี มักเชื่อมโยงกับอาหารทางภาคใต้ โดยเฉพาะวัฒนธรรมอาหารของแถบ Jeolla ซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องอาหารที่หลากหลายและการจัดสำรับที่มีเครื่องเคียงจำนวนมาก เพราะฉะนั้นภาพของอาหารจึงต่างจาก Korean BBQ ที่เราคุ้นเคยพอสมควร ไม่ได้มีจานหลักใหญ่ๆ เพียงอย่างเดียว แต่เป็น ข้าว, ซุป, อาหารจานหลัก, กิมจิ, ผัก, ของหมัก , ของย่าง และ Banchan หรือเครื่องเคียงจานเล็กจานน้อย วางรวมกันเป็นสำรับ

พอได้เห็นอาหาร GASIRI ยกมาที่โต๊ะ… เข้าใจคำนี้ทันทีเลยครับ

ร้านอยู่ในบ้านสีขาว บรรยากาศไม่เหมือนร้านเกาหลีทั่วไป

อีกอย่างที่ผมชอบตั้งแต่ยังไม่ได้กินคือ ตัวร้าน GASIRI ไม่ได้อยู่ในห้าง และไม่ได้ทำบรรยากาศแบบร้าน Korean BBQ ที่มีโต๊ะเตาย่างเรียงกัน ร้านอยู่ใน บ้านสีขาวหลังใหญ่ย่านสุขุมวิท ด้านหน้ามีสนามหญ้า มีพื้นที่ Outdoor ตัวอาคารสีขาวดูเรียบ สงบ และค่อนข้างเป็นส่วนตัว พอเดินเข้ามาแล้ว Feeling มันเหมือน… มากินอาหารที่บ้านมากกว่ามาร้านปิ้งย่าง ซึ่งพอได้กินอาหารแบบสำรับจริงๆ ผมว่าบรรยากาศบ้านกลับเข้ากับอาหารของ GASIRI มากครับ

มากัน 5 คน… แล้วอาหารมาทีแทบเต็มโต๊ะ

รอบนี้พวกเรามากันทั้งหมด 5 คน และนี่เป็นอีกอย่างที่ผมจำได้มากที่สุดจากมื้อนี้ เวลาร้านเสิร์ฟอาหาร เขาไม่ได้ยกมาแค่จานเดียวครับ ห้าๆๆๆๆๆ พอสั่งอาหารแบบ Jeongsik หรืออาหารชุด จะมีทั้งจานหลัก ข้าว ซุป กิมจิ และเครื่องเคียงต่างๆ ตามมา และที่น่าสนใจคือ… เครื่องเคียงของแต่ละ Set ไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด

ดังนั้นพอพวกเราสั่งหลายเมนู จานเล็กจานน้อยก็เริ่มมาเรื่อยๆ จากโต๊ะที่ตอนแรกโล่งๆ… ไม่กี่นาที เต็มครับ ห้าๆๆๆๆๆ แต่ผมชอบนะ มันทำให้การกินสนุก เพราะเราไม่ได้กินจานหลักอย่างเดียว แต่ค่อยๆ ชิมเครื่องเคียงสลับกันไป แล้วถ้าตัวไหนชอบ… เครื่องเคียงสามารถขอเติมได้เรื่อยๆ ด้วย

Jeongsik คืออะไร? ทำไมหนึ่ง Set ถึงมีของเต็มโต๊ะ

ถ้าเปิดเมนู GASIRI จะเห็นคำว่า Jeongsik (정식) อยู่หลายเมนู พูดง่ายๆ คือ อาหารชุดหรือสำรับ ไม่ได้หมายถึงจานหลักอย่างเดียว อย่างชุดปลา หรือชุดหมูย่างที่เราสั่ง จะมีอาหารจานหลักแล้วตามด้วยองค์ประกอบอื่นในสำรับ เพราะฉะนั้นเวลาเห็นราคา 399 บาท อย่าเพิ่งคิดว่า… “หมูจานเดียว 399?” เพราะของจริงเวลามา… ไม่ได้มาจานเดียวครับ นี่เป็นอีกเหตุผลที่ผมรู้สึกว่าร้านนี้เหมาะมากับครอบครัวหรือกลุ่มเพื่อน สั่งคนละ Set แล้วแชร์กันชิมหลายอย่างสนุกกว่า

เริ่มมื้อด้วย “โจ๊กถั่วแดง”

ก่อนอาหารชุดใหญ่จะลงโต๊ะ ร้านมี โจ๊กถั่วแดง Patjuk (팥죽) มาให้เริ่มมื้อ ตอนแรกผมกินแล้วมีความรู้สึกว่า… นี่ Starter หรือของหวานนะ? ห้าๆๆๆๆๆ เพราะ Character มันนุ่มๆ กินง่าย และต่างจาก Appetizer เค็มๆ ที่ผมคุ้นเคย  ถือเป็นการเปิดมื้อที่แปลกดีสำหรับผม

Jeon หรือ “พิซซ่าเกาหลี” คนละชิ้น… แต่อยากกินอีก

อีกอย่างที่เสิร์ฟมาคือแผ่นทอดแบบเกาหลี หลายคนน่าจะคุ้นกับการเรียกว่า “พิซซ่าเกาหลี” จริงๆ อาหารกลุ่มนี้เรียกว่า Jeon (전) เป็นอาหารที่นำวัตถุดิบมาผสมหรือชุบกับแป้งและไข่ แล้วทอดบนกระทะ รอบนี้ร้านเสิร์ฟมาให้ คนละหนึ่งชิ้น ตอนแรกก็คิดว่า… หนึ่งชิ้นกำลังดี แต่พอกินแล้ว… อยากได้อีกครับ ห้าๆๆๆๆๆ

อันนี้เป็นหนึ่งในของเล็กๆ บนโต๊ะที่ผมชอบมาก

พระเอกของมื้อ — Baek-Suk 1,500 บาท

มาถึงตัวที่ผมประทับใจที่สุด Baek-Suk ราคา 1,500 บาท ในเมนูระบุเป็นชุดสำหรับ 2 คน และมาเป็น ไก่ทั้งตัว ถ้าเห็นภาพแล้วนึกถึงไก่ตุ๋นโสมเกาหลี… เข้าใจได้ครับ แต่ชื่อเมนูของร้านจริงๆ คือ Baek-Suk (백숙) ซึ่งไม่ควรเรียกสลับกับ Samgyetang ไปเสียทั้งหมด Baeksuk เป็นอาหารเกาหลีที่เน้นการต้มเนื้อหรือสัตว์ปีกอย่างเรียบง่าย เพื่อดึงรสชาติของวัตถุดิบออกมา ของ GASIRI เสิร์ฟไก่ทั้งตัว พร้อมเครื่องต่างๆ อย่างที่เห็นในจาน และสิ่งแรกที่ผมคิดตอนเห็นคือ… ตัวใหญ่เหมือนกันนะ

เมนูนี้แนะนำให้สั่งล่วงหน้า

นี่เป็นข้อมูลสำคัญมากสำหรับคนที่จะตามไปกินครับ ถ้าตั้งใจมากิน Baek-Suk แนะนำให้แจ้งร้านตั้งแต่ตอนจองโต๊ะ เพราะเมนูนี้ใช้เวลาทำ จากประสบการณ์วันที่ผมไป ถ้ามาถึงร้านแล้วค่อยสั่ง ต้องรอประมาณ 1 ชั่วโมง ฟังครั้งแรกอาจรู้สึกว่า… นานนะ แต่พอกินจริงๆ ผมว่า รอแล้วคุ้มครับ หรือถ้ารู้ก่อนก็ง่ายกว่านั้นอีก สั่งล่วงหน้าไปเลย ห้าๆๆๆๆๆ

ไก่ตัวใหญ่ แต่เปื่อยนุ่มมาก

สิ่งที่ผมชอบที่สุดของ Baek-Suk คือ Texture ของไก่ ผ่านการต้มมาจนเนื้อ เปื่อยนุ่ม ไม่ได้แห้งหรือแข็ง น้ำซุปก็มีความ หอม หวาน และมีรสจากตัวไก่กับเครื่องที่ต้มรวมกัน เป็นอาหารที่ดูหน้าตาไม่ได้หวือหวาเลยนะ ไก่หนึ่งตัวอยู่ในน้ำซุป จบ แต่กินแล้ว… อร่อยมากครับ นี่แหละตัวที่ถ้าผมกลับ GASIRI อีกรอบ ผมอยากกินอีก

ไม่ต้องนั่งสู้กับไก่ทั้งตัวเอง มีคนฉีกให้ถึงโต๊ะ

แล้วมี Service Detail หนึ่งที่ผมชอบมาก พอไก่มาถึงโต๊ะ… คุณป้าชาวเกาหลีเจ้าของร้านจะมาช่วยฉีกไก่ให้ ผมขอใช้คำว่า “คุณป้าชาวเกาหลีเจ้าของร้าน” นะครับ  คุณป้าจะค่อยๆ แยกไก่ทั้งตัวออกมาเป็นชิ้น ขนาดพอดีคำ พร้อมกิน ตรงนี้ดีมาก เพราะตอนยกมาครั้งแรก ไก่ตัวค่อนข้างใหญ่ ถ้าปล่อยไว้ให้พวกเราห้าคนจัดการกันเอง… ภาพอาจไม่สวยเหมือนตอนเสิร์ฟเท่าไร ห้าๆๆๆๆๆ

แต่ร้านจัดการให้เรียบร้อย เรามีหน้าที่อย่างเดียวคือ… กินครับ

Gogalbi Jeongsik — ปลาแมคเคอเรลย่างซอส 399 บาท

อีก Set ที่เราสั่งคือ Gogalbi Jeongsik ราคา 399 บาท เมนูระบุว่าเป็น ปลาแมคเคอเรลย่างซอส เสิร์ฟมาในรูปแบบ Jeongsik พร้อมอาหารประกอบและเครื่องเคียง นี่เป็นตัวอย่างที่เห็นภาพ Concept ร้านชัดมาก เพราะปลาไม่ได้ถูกเสิร์ฟมาโดดๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของ สำรับอาหาร กินปลาสลับกับข้าว กิมจิ ผัก และ Banchan ต่างๆ ทำให้หนึ่ง Set มีรสชาติและ Texture หลายแบบมากกว่าการกินปลาอย่างเดียว

Dwaeji Sutbul-gui Jeongsik — หมูย่างถ่าน 399 บาท

อีกชุดราคาเท่ากันคือ Dwaeji Sutbul-gui Jeongsik — หมูย่างถ่าน 399 บาท ชื่อก็บอกวิธีทำค่อนข้างชัดครับ

• Dwaeji = หมู
• Sutbul = ถ่าน
• Gui = ย่าง
• Jeongsik = อาหารชุด

รวมกันง่ายๆ ก็คือ ชุดหมูย่างถ่านแบบเกาหลี ถ้าใครไม่คุ้นกับอาหารนัมโดและอยากเริ่มจากอะไรที่เข้าใจง่าย ตัวนี้ผมว่าน่าสนใจ ยังได้ Experience เครื่องเคียงเต็มโต๊ะเหมือนเดิม แต่จานหลักเป็นหมูย่างที่คนไทยคุ้นเคยง่ายกว่า

Grilled Atka Mackerel Set — 499 บาท

อีกตัวที่เราสั่งคือ Grilled Atka Mackerel ราคา 499 บาท ในเมนูภาษาไทยใช้ชื่อว่า ปลาชิมะฮอกเกะย่าง ชุด 499 บาท เสิร์ฟพร้อมข้าวหม้อ แพนเค้กผัก และเครื่องเคียง ส่วนถ้าอยากสั่งเฉพาะปลาย่างอย่างเดียว ร้านมีราคา 399 บาท โดยไม่รวมข้าวและเครื่องเคียง ถ้ามาร้านนี้ครั้งแรก ผมกลับชอบแนวคิดการสั่งเป็น Set มากกว่า เพราะ… เครื่องเคียงนี่แหละครับคือความสนุก

เครื่องเคียงแต่ละ Set ไม่เหมือนกัน

อันนี้เป็น Detail ที่ผมสังเกตจากมื้อจริง แต่ละ Set ที่ยกมา… Banchan ไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด ซึ่งเข้ากับรูปแบบ Jeongsik ที่เครื่องเคียงสามารถจัดให้เหมาะกับอาหารหลัก วัตถุดิบ และสำรับนั้นๆ ดังนั้นพอเรามากัน 5 คน แล้วสั่งหลาย Set ผลที่ได้คือ… อาหารเต็มโต๊ะแบบจริงจัง บางอย่างเหมือนกัน บางอย่างต่างกัน ตัวไหนชอบก็ค่อยกินซ้ำ และที่ GASIRI เครื่องเคียงสามารถ ขอเติมได้ ผมว่าคนที่ชอบ Banchan น่าจะมีความสุขกับร้านนี้มาก เพราะไม่ได้รู้สึกว่าเครื่องเคียงเป็นของแถม แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของมื้อจริงๆ

ความสนุกของสำรับนัมโด คือไม่ได้มีพระเอกแค่จานเดียว

หลังจากกิน ผมเริ่มเข้าใจมากขึ้นว่าทำไมอาหารลักษณะนี้ถึงต้องมีจานเล็กจานน้อยเยอะขนาดนี้ เราไม่ได้กินเนื้ออย่างเดียวจนหมด แล้วค่อยกินผัก แต่กินสลับกันไป คำนี้ปลา คำต่อไปกิมจิ กินข้าว ตามด้วยผัก กลับไปไก่ แล้วเปลี่ยนไปลอง Banchan อีกจาน อาหารหนึ่งมื้อเลยมีรสชาติเปลี่ยนอยู่ตลอด และสำหรับผม… นี่แหละคือเสน่ห์ของมื้อนี้

ไป 5 คน สั่งแบบนี้กำลังสนุก

รอบนี้พวกเรามา 5 คน เฉพาะเมนูหลักที่สั่งและมีข้อมูลราคา ได้แก่ Baek-Suk — 1,500 บาท, Gogalbi Jeongsik — 399 บาท, Dwaeji Sutbul-gui Jeongsik — 399 บาท, Grilled Atka Mackerel Set — 499 บาท รวมเฉพาะ 4 รายการนี้อยู่ที่ 2,797 บาท ยังไม่รวมรายการอื่นหรือค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม แต่ข้อดีของการมากันหลายคนคือได้สั่งหลาย Set แล้วแชร์กัน ถ้ามาคนเดียว… ผมว่าอดเห็น Moment “อาหารเต็มโต๊ะ” แบบนี้แน่นอนครับ ห้าๆๆๆๆๆ

สำคัญมาก — ร้านนี้ควรจองก่อน

อีกเรื่องที่อยากฝากไว้สำหรับคนที่จะตามมา แนะนำให้จองโต๊ะครับ โดยเฉพาะ เสาร์–อาทิตย์ ร้านเป็นบ้าน ไม่ใช่ร้านขนาดใหญ่แบบในห้างที่มีโต๊ะจำนวนมาก และจากประสบการณ์ที่ผมไป ถ้า Walk-in มาโดยไม่ได้จอง มีโอกาสเจอร้านเต็มได้ ดังนั้นถ้าตั้งใจมากินจริงๆ… จองไว้ดีกว่า และถ้าตั้งใจจะกิน Baek-Suk ด้วย ตอนโทรจองบอกไปพร้อมกันเลยครับว่า ขอสั่ง Baek-Suk ล่วงหน้า จะได้ไม่ต้องมาถึงแล้วนั่งรอไก่อีกประมาณหนึ่งชั่วโมง จองโต๊ะ + จองไก่ มาถึงแล้ว… กินได้เลย แบบนี้ดีที่สุดครับ

สรุป รีวิว GASIRI Korean Fine Dining

ก่อนมากิน GASIRI ถ้าพูดถึงอาหารเกาหลี ผมเองก็ยังนึกถึง ปิ้งย่าง หมูสามชั้น ไก่ทอด ต๊อกบกกี หรือรามยอน เป็นอันดับแรกๆ แต่หลังจากมื้อนี้… ผมว่าอาหารเกาหลีมีอะไรให้ลองมากกว่านั้นเยอะครับ โดยเฉพาะสิ่งที่ GASIRI พยายามนำเสนออย่าง “อาหารนัมโด” ความสนุกไม่ได้อยู่ที่จานหลักเพียงจานเดียว แต่อยู่ที่การกินแบบ สำรับ พออาหารเริ่มมา… ข้าวมา ซุปมา กิมจิมา ผักมา Jeon มา เครื่องเคียงจานเล็กจานน้อยตามมาอีก แล้วพอเรามากัน 5 คน สั่งกันหลาย Set… ยกมาทีแทบเต็มโต๊ะจริงๆ ครับ ห้าๆๆๆๆๆ และผมชอบตรงที่เครื่องเคียงของแต่ละ Set ไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด ทำให้มีอะไรให้ลองเยอะมาก ตัวไหนชอบก็กินเพิ่มได้ เพราะที่นี่ เครื่องเคียงเติมได้เรื่อยๆ

แต่ถ้าถามว่า… มื้อนี้ผมชอบอะไรที่สุด? ตอบง่ายมากครับ

Baek-Suk

หรือถ้าจะเรียกให้คนไทยเห็นภาพง่ายๆ ก็ประมาณ ไก่ต้ม/ไก่ตุ๋นแบบเกาหลี ที่หลายคนอาจนึกถึงไก่ตุ๋นโสม ราคา 1,500 บาท เป็นชุดสำหรับ 2 คน แต่ไก่มาทั้งตัวและตัวใหญ่พอสมควร สิ่งที่ดูเหมือนธรรมดามากอย่าง “ไก่ต้มหนึ่งตัว” กลับเป็นจานที่ผมชอบที่สุดของมื้อนี้ ไก่เปื่อยนุ่ม น้ำซุป หอม หวาน กลมกล่อม ยิ่งกินตอนร้อนๆ ยิ่งดี แล้วผมชอบ Service ตอนเสิร์ฟด้วย คุณป้าชาวเกาหลีของร้านมาช่วยฉีกไก่ทั้งตัวให้ถึงโต๊ะ ค่อย ๆ แยกออกมาเป็นชิ้นพอดีคำ เราไม่ต้องนั่งแทะหรือต่อสู้กับไก่ทั้งตัวเอง ห้าๆๆๆๆๆ เหลือหน้าที่เดียว… กินครับ แต่เมนูนี้มีข้อควรรู้สำคัญมาก

แนะนำให้สั่งล่วงหน้า เพราะถ้ามาถึงร้านแล้วค่อยสั่ง จากประสบการณ์วันที่ผมไปต้องรอประมาณ 1 ชั่วโมง ถามว่ารอแล้วคุ้มไหม? สำหรับผม… คุ้มครับ แต่ถ้ารู้ล่วงหน้าแบบนี้แล้ว จะนั่งรอทำไม ห้าๆๆๆๆๆ

ตอนจองโต๊ะก็บอกทางร้านไปพร้อมกันเลยว่า ขอสั่ง Baek-Suk ไว้ด้วย มาถึงจะได้พร้อมกินมากกว่า นอกจากไก่แล้ว ผมชอบ Experience ของ Jeongsik หรืออาหารแบบเป็นชุดของที่นี่เหมือนกัน ทั้ง Gogalbi Jeongsik ปลาแมคเคอเรลย่างซอส 399 บาท, Dwaeji Sutbul-gui Jeongsik หมูย่างถ่าน 399 บาท และ Grilled Atka Mackerel Set ปลาชิมะฮอกเกะย่าง 499 บาท จุดสนุกไม่ใช่แค่จานหลัก แต่คือ ของทั้งหมดที่มาพร้อมกัน ได้ลองอาหารหลายรส หลาย Texture ในมื้อเดียว และพอทุกคนสั่งคนละอย่างแล้วแบ่งกันกิน ผมว่ามันเหมาะกับการมากันเป็นกลุ่มมาก

ส่วนของเล็กๆ ที่ผมยังจำได้คือ Jeon หรือแพนเค้กเกาหลี ได้คนละหนึ่งชิ้น แล้วผมมีปัญหาอย่างเดียวคือ… หนึ่งชิ้นไม่พอครับ ห้าๆๆๆๆๆ กินแล้วอยากได้อีก

ก่อนเริ่มสำรับยังมี โจ๊กถั่วแดง ซึ่งสำหรับผมให้ Feeling คล้ายของหวานเสียมากกว่า เป็นอีกอย่างที่ไม่ค่อยได้เจอเวลาไปร้านเกาหลีทั่วไป รวมๆ แล้ว GASIRI จึงไม่ใช่ร้านที่ผมอยากแนะนำด้วยคำว่า “ร้านเกาหลีร้านนี้ปิ้งย่างอร่อย” เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ร้านนี้น่าสนใจเลย สิ่งที่ผมชอบคือ… มันพาเราไปรู้จักอาหารเกาหลีอีกแบบหนึ่ง จากอาหารนัมโด การกินแบบสำรับ Jeongsik Banchan หลากหลาย Baek-Suk ไปจนถึงวัฒนธรรมการกินหลายอย่างพร้อมกันบนโต๊ะ ยิ่งร้านอยู่ใน บ้านสีขาวหลังใหญ่กลางสุขุมวิท บรรยากาศยิ่งเข้ากับอาหารแบบนี้ดี เหมือนมานั่งกินอาหารเกาหลีที่บ้านมากกว่าเดินเข้าร้านปิ้งย่างครับ และถ้าจะมาตาม… มีอยู่ 2 เรื่องที่ผมอยากย้ำ

จองโต๊ะก่อน โดยเฉพาะเสาร์–อาทิตย์

เพราะถ้า Walk-in มา มีโอกาสเจอเต็มได้ และถ้าอยากลองเมนูที่ผมชอบที่สุดอย่าง Baek-Suk สั่งล่วงหน้าไปพร้อมกับตอนจองโต๊ะเลยครับ ไม่อย่างนั้นมีสิทธิ์ได้นั่งมองเครื่องเคียง… รอไก่อีกหนึ่งชั่วโมง ห้าๆๆๆๆๆ

แต่ถ้าถามผมว่า กลับไปอีกไหม? กลับครับ แล้วรอบหน้า… Baek-Suk ผมสั่งไว้ก่อนแน่นอน

The post อาหารเกาหลีไม่ได้มีแค่ปิ้งย่าง! รีวิว GASIRI Korean Fine Dining สำรับนัมโดเต็มโต๊ะ กับไก่ตุ๋นโสมที่รอนานแต่คุ้ม appeared first on ChilliLazy.